Review: Klonoa (Wii)

In de vorige eeuw verscheen er een spel op de PSone met een wezen dat leek op een Animaniac met flaporen. De timing was echter niet bijster goed voor het wezentje. Veel innovatieve games verschenen rond die tijd en het wezentje sneeuwde dan ook onder.

Nu, bijna tien jaar later, mag Klonoa het nog eens proberen. In de tussentijd zijn er nog wel optredens geweest op de GBA, PSone en de PS2, maar die deden de aardige eerste game geen goed. Sterker nog, deze games faalden aan alle kanten waar Klonoa zo goed was begonnen, lang geleden in 1998. Aangezien deze uitvoering veruit de beste is gebleken, heeft men bij Namco gemeend om deze game nogmaals, maar dan in een geüpdate versie, uit te brengen op de Wii.

Kwade geest kidnapt meisje

Klonoa blijkt, als je het verhaal volgt, een muis te zijn (wederom een overeenkomst met de Animaniacs). Hij droomt over een ring en een zweverig figuurtje, waarna hij plotseling ontwaakt uit zijn droom. De genoemde elementen blijken niet geheel uit het land van Klaas Vaak te komen, want naast zijn bed ligt de gedroomde ring en zweeft daar Hewpoe. Eenmaal opgestaan, wandelt het tweetal naar buiten om een projectiel te zien inslaan op ‘Bell Hill’.

De eerste twee levels die daarop volgen vormen de introductie van Klonoa, waarmee je direct wegwijs wordt gemaakt in de game. Het projectiel blijkt van een kwade geest, Ghadius, en zijn naargeestige hulpje Joker. Zij ontvoeren de zangeres van het dorp Lephise en willen het een en ander naar hun hand zetten. Ze missen echter een medaillon, iets dat jij aan het einde van het tweede level wel zult vinden.

2D of 3D?

Tot zover de weinig originele verhaallijn: personage X die meisje Y moet redden is iets dat we al duizenden malen de revue hebben zien passeren. Ondanks het open deur verhaal is de game echter zeker onderhoudend. Dan bedoelen we vooral de presentatie en de gameplay.

Het geheel speelt zich af in een 2D-wereld die ook de nodige 3D-elementen bevat. Zo loop je over wenteltrappen die daadwerkelijk de ‘televisie inlopen’ en moet je soms voor dan wel achter je items oppakken. Het grote geheel loopt echter gewoon van links naar rechts.

Je hebt de keuze om Klonoa te controleren met de WiiMote en de Nunchuk, de WiiMote alleen, de classic controller of de ‘good old’ Wavebird. Het spel maakt geen gebruik van de bewegingsmogelijkheden van de WiiMote, dus de keuze qua controller is puur persoonlijk. Je gaat er in ieder geval geen onderdelen van de game door missen.

Speelt als vanzelf

Tijdens de eerste levels krijg je via langs het pad geplaatste borden tips en uitleg over hoe je moves kunt uitvoeren en hoe sommige puzzels zijn op te lossen. Al is dit in veel gevallen niet nodig, want de game speelt als het ware vanzelf. Zeker wanneer je al eens een platformgame gespeeld hebt, kent deze titel weinig geheimen qua besturing.

Je kunt springen met de A-knop, druk je deze A-knop langer in dan zweeft Klonoa en met de B-knop maak je gebruik van de ‘wind bullet’. Dit is een projectiel waarmee je items kunt vernietigen of waarmee je jouw tegenstanders kunt oppakken. Dit laatste zal bij veel gamers de meest gebruikte optie zijn van de genoemde mogelijkheden. Dankzij je tegenstanders kun je namelijk regelmatig hogere delen van een level bereiken, waardoor je weer wat extra dingen kunt oppakken.

Niet bijster ingewikkeld

De puzzels zijn ook niet bijster ingewikkeld (soms zelfs wat te eenvoudig), maar dit maakt het geheel toegankelijk voor een brede groep gamers. Wanneer je dan eindelijk door de gehele game heen bent gekomen, heb je nog de mogelijkheid om de door jou verslagen eindbazen (die niet bijster sterk zijn) nogmaals te verslaan, maar nu in een mode tegen de klok.

Tevens bestaat er zoiets als een mirror mode. Beide onderdelen zijn aardige toevoegingen, maar maken wat ons betreft de toch al korte levensduur van de game slechts iets langer. Wanneer je het geheel hebt uitgespeeld, is de magie van de game al snel verloren.

Klonoa mag dan een remake zijn van de in 1998 verschenen PSone-versie, het heeft nog weinig verloren van de kracht die de game toen ook al had. Ook in deze tijd - waarin het aantal goede games toch wat schaars is - heeft deze game dan ook zeker een kans van slagen. Sterker nog, het is gewoon een erg goede remake geworden. Lekkere gameplay, goede presentatie en een vloeiend spelend geheel maken deze game tot een heerlijk tussendoortje. Niet een die je de hele zomer gaat laten doorkomen vanwege zijn speelduur, maar wel een die je telkens weer een vrolijk gevoel geeft wanneer je de misvormde muis door een level hebt weten te loodsen. Een aanrader wat ons betreft. (80%)

Platform: Wii | Release: 29/05/2009

Tip de redactie