Eat Lead: The Return of Matt Hazard laat ons zien dat een matige game best vermakelijk kan zijn als deze een origineel, grappig en verfrissend verhaal bevat.

De game 'The Adventures of Matt in Hazard Land' werd uitgegeven in 1983. Dit was de allereerste game waarin Matt Hazard de hoofdrol vervulde en deze held heeft meer games op zijn naam staan.

Alhoewel niet iedereen Matt zal kennen, is hij in de wereld van de game zelf in ieder geval een ware game-held.

Wally

Eat Lead: The Return of Matt Hazard vertelt het verhaal van Wallace 'Wally' Wellesley, de directeur van Marathon Megasoft, een bedrijf dat games produceert.

Wally is gek op gamen en heeft vroeger in de jaren '80 en '90 alle games uitgespeeld, behalve die van Matt Hazard.

Wally is nog steeds kwaad en zal de game waarin jij speelt hacken en de omgeving manipuleren. Hij wil namelijk wraak nemen op Matt en hem voorgoed verwijderen.

Gelukkig zul je worden bijgestaan door QA, een vrouw die ook de game kan hacken. Zij zal je door de levels heen helpen.

Een parodie

Eat Lead is een third person shooter en doet enigszins denken aan Gears of War, mede vanwege het cover-systeem binnen de game.

Dit cover-systeem doet zijn werk, maar is niet zo goed uitgewerkt als in de genoemde shooter van Epic.

Het camerastandpunt kan voor irritaties zorgen in Eat Lead, omdat Matt zelf af en toe in de weg staat, waardoor je de vijand niet goed kunt zien. We mogen op dat gebied meer verwachten van een game die in 2009 uit is gekomen.

In Eat Lead doorloop je acht levels en elk level is een avontuur dat Matt al eens eerder heeft meegemaakt in een van zijn vorige games.

Je zult gedurende de gehele game de geschiedenis van Matt langs zien komen en ook parodieën op games als Halo, Doom, Mario Kart en andere bekende games zul je terugzien.

Dit is één van de grote pluspunten van de game, aangezien je de game wilt uitspelen om te zien hoe het verhaal verloopt.

Traag van begrip

De gameplay van Eat Lead bestaat nagenoeg alleen maar uit knallen. Jammer genoeg is dit knallen in deze game niet bijzonder goed uitgewerkt.

Het richten en schieten voelt nogal traag aan, waardoor dit niet lekker werkt. Daarbij kun je maximaal twee wapens bij je dragen, wat de variatie redelijk beperkt.

De kogels hebben overigens vreemd genoeg geen grote impact op de vijanden. Soms schiet je vier tot zeven keer totdat iemand eindelijk dood neervalt.

Naast de wapens heb je ook een vuur- en ijs-upgrade, die voor zich spreken. Het is natuurlijk bijzonder amusant om iemand in een ijsblok te veranderen, hem daarna met een normale kogel te raken, waardoor hij in kleine stukje ijs uit elkaar spat.

Ook het in vuur en vlam zetten van vijanden blijft een leuke bezigheid. Dit zorgt dan ook voor de nodige variatie in de verder vrij repetitieve actie van Eat Lead.

Grafisch niet sterk

Grafisch is de game niet bijzonder sterk en de game kan zich op dit gebied zeker niet meten met de huidige toppers.

De levels kennen bijzonder weinig detail en ook de vijanden zijn niet indrukwekkend te noemen. De animaties van vijanden die geraakt worden en vervolgens neervallen zijn wel goed, maar zeker niet van het hoogste niveau.

Voor de cut scenes heeft de ontwikkelaar gekozen om de in-game engine te gebruiken. Aangezien de graphics zoals gezegd niet bijzonder sterk zijn, weten de cut scenes niet erg veel indruk te maken.

Qua muziek en geluid is de game grotendeels in orde. De stem van Matt wordt verzorgd door de komiek Will Arnett en dat pakt goed uit.

De one liners die Matt produceert zijn (soms) hilarisch, mede doordat Will Arnett deze erg grappig heeft ingesproken. De muziek is erg sfeervol en afwisselend.

Ook hier heeft de ontwikkelaar gekozen voor een parodie, in dit geval op bekende muziek. Jammer genoeg zijn de geluiden die de wapens produceren niet om naar huis te schrijven.

Met het gehele spel ben je ongeveer acht tot tien uur bezig en je wordt niet gemotiveerd om de game nog een keer te spelen. Er is alleen een singleplayer in Eat Lead te vinden en je kunt dus bijvoorbeeld niet met je vrienden in co-op of online gamen.

De houdbaarheid van de game is dan ook bijzonder laag, waardoor je niet over veel ‘value for money’ kunt spreken.

Met gameplay die niet lekker aanvoelt en matige graphics is de terugkeer van Matt Hazard niet erg overtuigend te noemen. Het verhaal en de muziek zijn echter beide elementen die wel goed uitgewerkt zijn. Met een relatief korte singleplayer en geen multiplayer-mogelijkheden, biedt Eat Lead: The Return of Matt Hazard toch te weinig ‘value for money’. De enige reden om de game te blijven spelen, is om er achter te komen hoe het verhaal afloopt. (58%)

Platform: Xbox 360, PS3 | Release: reeds verschenen