AMSTERDAM - Het is altijd de vraag of een film, of in dit geval een serie, een goede game op kan leveren. Is het Namco Bandai gelukt om van Afro Samurai een degelijke hack ’n slash game te maken of is de game uiteindelijk net zo geplaagd als de zwaardvechtende antiheld Afro zelf?

In de game gaat Afro op zoek naar de ultieme prijs der Samurai’s: de No.1 headband. De huidige eigenaar, Justice, is dankzij deze bandana vrijwel onsterfelijk, maar dat is voor Afro geen bezwaar.

Deze Justice is namelijk de moordenaar van zijn vader en dat is meer dan genoeg reden voor Afro om op een gewelddadige wraaktocht door Japan te trekken.

Verhaal

Het verhaal in de game lijkt zo op het eerste gezicht hetzelfde als in de serie, maar toch wordt dit interessant uitgewerkt.

De game bestaat uit niet-chronologische hoofdstukken die elk het verhaal van een van de personages vertelt.

Ieder hoofdstuk geeft, mede vanwege de verstopte memento’s die je kunt verzamelen, wat meer inzicht in Afro’s verleden en zijn relatie met die personages. Een plottwist op het eind zorgt bovendien voor een verrassing voor spelers die de serie al kennen.

Tekenstijl

Om dat verhaal zo veel mogelijk te benadrukken, hebben de designers zich niet aan de ongeschreven regel gehouden dat je in een game de cutscenes moet kunnen vermijden.

Het zijn vooral de kortere ingame filmpjes die de gameplay verstoren als je ze wegens doodgaan of reloaden voor de zoveelste keer te zien krijgt. Die cutscenes en de graphics zijn overigens wel van hoge kwaliteit.

De specifieke stijl van de oorspronkelijke Manga is in ere gehouden. Door het gebruik van cel-shading lijken de graphics met de hand getekend en hierdoor sluiten Afro en zijn vijanden meestal naadloos aan op hun omgeving, vooral omdat er geen direct zichtbare interface aanwezig is.

De kenmerkende visuele overdaad wordt met name duidelijk tijdens de gevechten. Het bloed spat bijna letterlijk van het scherm als een van de vijanden van Afro weer een ledemaat verliest, maar dankzij die surrealistische tekenstijl wordt dit nooit onsmakelijk.

Strategische hack ‘n slash

Een verschil met de serie is dat in de game de camera door de speler te bedienen is. Dat lijkt een voordeel, maar het is zo slecht uitgevoerd dat het eigenlijk overbodig wordt.

De camera laat zich lang niet altijd sturen, wat bijvoorbeeld bij de meer platformgerichte levels erg frustrerend kan zijn, vooral aangezien die levels soms puzzels lijken. Daarbij blijft de camera altijd gericht op Afro zelf waardoor je in lastige gevechten soms compleet het overzicht kwijt raakt.

Rennen voor je leven blijkt in de game soms een strategisch onderdeel van de gameplay, maar doodgaan zal je.

Afro Samurai lijkt vooral een actiegame die veel button bashing vereist. Ondanks dat de game ook voor de hack ’n slash beginneling goed te spelen is, zijn er voldoende gevarieerde combo’s en obstakels waarbij je eerst de juiste tactiek moet bepalen.

Zijn de meeste combo’s ideaal om specifieke vijanden te verslaan, kogels terug te kaatsen naar een scherpschutter of touwen door te hakken, bij de eindbazen blijkt meestal slechts een of zelfs geen van die combo’s te werken en dit maakt de gameplay moeilijker, maar ook wat interessanter.

Body Part Poker

Een enkele keer komen deze combo’s zo nauw dat je geduld moet hebben voor er een slaagt, zoals in het level waar je androïde assassins naar de krachtcentrale van een fabriek moet gooien om te zorgen dat deze ontploft. Of als je tijdens een massaslachting een potje Body Part Poker speelt met Ninja Ninja.

Deze minigame houdt in dat je voordat Ninja zijn sigaret oprookt drie lichaamsdelen van je vijanden moet verzamelen die elk een kaart representeren. Uiteindelijk heeft het niet zo veel met poker te maken, maar het zorgt voor wat afwisseling en extra ervaringspunten.

Verder krijg je ervaringspunten door vijanden te verslaan en als Afro in level stijgt, krijgt hij bovendien meer health en focus. Die focus voegt een bullettime-achtig element aan de gameplay toe.

In de focusmode wordt alles vertraagd en kunnen nieuwe combo’s worden uitgevoerd, maar Afro zelf wordt ook vertraagd en zodra hij geraakt wordt, verliest hij zijn concentratie. Het enige moment dat de focus daarom echt zin heeft, is als een vijand alleen te verslaan is met een specifieke focuscombo of als Afro overfocus heeft bereikt. Tijdens deze mode rent Afro van vijand naar vijand om ze snel en effectief te scheiden van hun vitale lichaamsdelen.

‘This ain’t no TV-show’

De achtergrondmuziek van Afro Samurai wordt deels verzorgd door RZA, bekend van de Wu-Tang Clan. Er is weinig meer te zeggen over de combinatie van hip-hop en Aziatische klanken dan dat het goed past bij de sfeer van de game en niet snel gaat vervelen.

Belangrijker is dat Samuel L. Jackson net als in de serie de stemmen inspreekt van zowel Afro als diens alter ego Ninja Ninja. Over the top oneliners, gevloek en typische seksuele toespelingen maken de Afro-sfeer compleet. Ondanks dat wordt met name dat commentaar op den duur wat vermoeiend en net als bij de cutscenes kom je er niet onderuit.

Uiteindelijk moet de game het vooral hebben van dat het relatief trouw blijft aan de serie. De sterkste elementen uit de game, zoals de graphics, de sfeer, het verhaal en de voice acting komen rechtstreeks uit de Anime.

Dat wil niet zeggen dat het Namco Bandai niet gelukt is om een game van de serie te maken: de essentie van Afro Samurai is redelijk vertaald naar de game en het feit dat je Afro zelf kunt spelen draagt daar zeker aan bij. Uiteindelijk is de gameplay echter niet aantrekkelijk, uitdagend of vernieuwend genoeg om de game ook erg lang te spelen.

Afro Samurai is voor gamende fans van de serie waarschijnlijk een aanrader. De game bevat dezelfde sfeer, mede dankzij de mooie grafische Anime-stijl, de verhaalwereld en de stem van Samuel L. Jackson. De gameplay blijft hier echter bij achter en hoewel die over het algemeen wel gewoon degelijk te noemen is, wordt het nooit echt heel bijzonder. Gepaard met een frustrerende camerabesturing en een op den duur hoog irritatiegehalte heeft de game uiteindelijk geen lange houdbaarheid. (74%)

Platform: PS3, Xbox 360 | Release: 27/03/2009