Gevoed door het ritme van jouw drums trotseren eenogige schepsels de grootste gevaren. Patapon is terug.

Het eerste deel van Patapon was een originele, vernieuwende en verfrissende game en werd ook flink gelauwerd door de pers. Net als in dat eerste deel is het wederom de bedoeling om een legertje Patapons (aandoenlijke schepsels met één oog) te besturen door ritmisch knoppen in te drukken, waarbij je kunt kiezen tussen aanval, verdediging, optrekken en een speciaal ritme waarmee je zogenaamde mirakels inzet.

Voor nieuwkomers is deze manier van spelen even wennen, omdat je niet meteen het gevoel van directe controle over je legertje hebt. Het duurt echter maar even voordat onwennigheid plaats maakt voor verslaving.

Een game met twee gezichten

Hoewel het discutabel is of je een vervolg op zijn eigen waarden moet beoordelen of in relatie tot zijn voorganger, is de laatste optie in het geval van Patapon 2 wel nuttig. In vergelijking met het eerste deel blijkt Patapon namelijk een game met twee gezichten te zijn. Aan de ene kant is het een prima game met mooie vormgeving en originele gameplay, aan de andere kant is er weinig veranderd en pakken bovendien enkele van de vernieuwingen niet helemaal goed uit.

Om met het positieve gezicht te beginnen: Patapon 2 is nog steeds een zeer stijlvol vormgegeven game. De kleuren, animaties en vormgeving dragen allemaal bij aan het geslaagde totale plaatje. Ook de kleine Patapons, de levels en eindbazen zijn geen straf om naar te kijken en komen goed tot hun recht op de PSP.

Wenperiode

Bovendien werkt de bediening nog steeds zeer goed en is de muziek waarop je ritmisch meespeelt geslaagd. Na de wenperiode wissel je moeiteloos de verschillende commando’s af en leer je naar de omgeving kijken (weersomstandigheden spelen een rol) om zo je volgende zet te anticiperen. Er gaat een verslavende werking uit van deze harmonie tussen muziek, ritme, jouw input en de uitkomst op het scherm.

Ook zijn de levels op een prettige manier uitdagend. Sommige eindbazen vergen enige strategie en ook de mingames (waarmee extra levensmiddelen en bouwmaterialen verdiend kunnen worden) zijn van een goed niveau. Ook het feit dat je de vele levels meerdere keren kunt (en zelfs moet) spelen met verschillende doelen draagt bij aan de uitdaging en houdbaarheid van Patapon 2.

Minimale vernieuwing en complexiteit

Nieuw in het tweede deel is de Hero. Deze speciale unit draagt een lelijk masker en kan verschillende klassen aannemen. De Hero is uniek, omdat hij tijdens de ‘fever-modus’ een speciale, krachtige aanval heeft, mits je alle slagen precies goed raakt. Ondanks dat het een vrij beperkte vernieuwing is voor een compleet nieuw deel, voegt het wel de nodige strategie en afwisseling toe aan de game.

Waar de game echter behoorlijk uit de bocht vliegt, is de uitbreiding van het systeem om je Patapons op te waarderen, ten opzichte van deel één. Je kunt ze zowel levels laten stijgen als laten evolueren, volgens een grote evolutiekaart.

Schiet te ver door

Dit slechts als diepgang afschilderen gaat voorbij aan de onnodige complexiteit die het met zich meebrengt, gezien het feit dat je dit traject voor elke Patapon afzonderlijk kunt aflopen (en dat zijn er een hele hoop).

De leercurve van Patapon 2 schiet door dit evolutiesysteem te ver door. Er is weinig begeleiding vanuit de game zelf en veel vaker dan je lief is, zal je vertwijfeld naar de evolutiekaart zitten kijken, zonder dat je precies weet wat je aan het doen bent en wat voor effect het zal hebben op het spelverloop. Jammer, omdat hierdoor de balans tussen plezier en onnodige diepgang af en toe zoek is.

Tweeledige herhalingsoefening

Ook de nieuwe multiplayermodus voegt weinig toe aan het origineel. Zoals wel vaker voelt het aan als een verplicht nummer, waar de meerderheid van de spelers zich waarschijnlijk niet massaal op zal storten. Een gemiste kans, want het spelconcept leent zich prima voor een multiplayer.

Al met al is Patapon 2 op veel vlakken een herhalingsoefening van deel één. Op zich is er niets mis met het voortborduren op iets wat al goed is, alleen mist Patapon de noodzakelijke grote stap voorwaarts, die een eerste deel fundamenteel kan onderscheiden van de voorganger.

Een aantal vernieuwingen in Patapon 2 is aardig, andere lijken averechts te werken. Toch blijft de charme van de éénogige creaties en de verslavende gameplay reden genoeg om vele uren plezier te beleven aan Patapon 2. (75%)