En RPG met een Griekse mythologie setting klinkt veel gamers als muziek in de oren. Daarbij belooft de ontwikkelaar een lekker actievol combat-systeem, strakke graphics en een diepgaand verhaal.

Alhoewel het een trend binnen RPG’s lijkt te worden om niet als nobody te beginnen, blijkt dit principe ook in Rise of the Argonauts verfrissend te werken. Je kruipt in de huid van de jonge Griekse koning Jason, die direct zijn vrouw verliest door een afgevuurde pijl. Zelf weet hij de aanval van de moordenaar te ontwijken en wil koste wat kost zijn vrouw weer tot leven wekken. Hij gaat op zoek naar het legendarische Gulden Vlies en reist daarvoor per boot naar verschillende bekende locaties.

Jason kan daarbij de hulp inschakelen van de goden en zal eigenlijk alles in naam van deze goden doen. Dit is dan ook de basis van het RPG-element van Rise of the Argonauts. Bij de vele dialogen in de game kun je met de analoge stick telkens een specifiek antwoord geven die overeenstemt met één van de vier Griekse goden. Het dialoogsysteem doet denken aan Mass Effect en werkt lekker vlot, mede omdat je al een antwoord kan inschakelen nog voordat de vraag is afgerond.

Gemiste kans

Dat klinkt misschien vreemd (hoe kun je immers antwoorden als de vraag nog niet eens gesteld is), maar je kiest eigenlijk simpelweg een manier van antwoorden, waarna Jason zijn eigen interpretatie hieraan zal geven. Je kunt dan ook telkens de botte boer uithangen, maar tevens voor diplomatieke reacties gaan. Je zou dan verwachten dat je flink wat invloed kan uitoefenen op het spelverloop of op zijn minst de uitkomst van de conversatie, maar dat blijkt maar af en toe het geval te zijn. Zelfs als je tegen een teamgenoot zegt dat hij of zij iemand moet vermoorden, kan zij zomaar zeggen dat dit niet een goed idee is. Een gemiste kans.

Het combat-systeem van Rise of the Argonauts blijkt, zoals beloofd, lekker actievol. De RPG speelt zich geheel af in third person en tijdens de gevechten kom je er achter dat deze redelijk simpel van opzet zijn. Je hebt twee actieknoppen om aanvallen uit te voeren, kunt combo’s opzetten, speciale aanvallen inzetten en zelfs goddelijke krachten activeren. Daarnaast kun je aanvallen van tegenstanders ontwijken door weg te rollen of blokken met je schild.

Daarbij heeft Jason verschillende soorten wapens, die allemaal net even een andere impact hebben. Zo heb je een speer waarmee je tegenstanders van een grotere afstand kan raken (je kunt deze overigens ook werpen), een korter zwaard om snelle aanvallen uit te voeren en een zwaarder wapen, dat traag is, maar behoorlijk veel schade aanricht.

Van een afstandje

Je kunt snel tussen deze wapens wisselen, maar komt er al snel achter dat het niet per se nodig is goed na te denken over de keuze van je wapen. De tegenstanders zijn namelijk nooit al te pittig en hebben daarbij dramatische kunstmatige intelligentie. Ze zetten telkens dezelfde aanvallen in en zullen vooral hun eigen gebied bewaken. Loop jij even weg dan keren ze al snel terug naar dit gebied, waardoor je even bij kan komen of ze zelfs van een afstandje uit kan moorden. Van een hedendaagse RPG mag je toch wel wat meer verwachten.

Daarbij is het opmerkelijk dat de ontwikkelaar heeft gekozen om je levensbalk en je goddelijke krachten (die je met de D-pad kan activeren) standaard uit te zetten. Waarschijnlijk heeft Liquid Entertainment hiervoor gekozen om de speler zich meer in te laten leven, maar dat pakt averechts uit. Je hebt namelijk geen idee waar je aan toe bent, zult vervolgens merken dat je bijna dood bent en dan is het vaak al te laat. Je kunt de ‘hud’ overigens wel aanzetten via het menu, wat zeker aan te raden is.

Beloningen

 

De gevechten zijn nogal simpel van opzet, maar ook het RPG-systeem kent niet bijzonder veel diepgang. Toch blijkt juist dit element prima uit te pakken in Rise of the Argonauts. Je ontvangt namelijk bepaalde beloningen als je acties uitvoert tijdens gevechten of quests voltooit, die je vervolgens bij één van de vier goden in kan zetten. Deze punten zijn daarna in te zetten om nieuwe aanvallen, betere verdediging of speciale krachten te unlocken.

Deze blijken tijdens de gevechten ook echt impact te hebben. Zo heb je een bepaalde skill waarmee je jouw health-meter aanvult als je een tegenstander verslaat, maar ook skills die je aanvallen boosten. Daarbij ontvang je om de zoveel tijd nieuwe wapens en bepantsering, maar jammer genoeg zijn deze niet voltallig in de game aanwezig. Met een handjevol nieuwe items zul je het echt moeten doen.

Beetje meer afwisseling

Het combat-systeem blijkt al snel repetitief en de aparte balans in de game gooit daar nog een schepje bovenop. Zo heb je bepaalde gedeeltes binnen de game die flink veel actie kennen, terwijl je ook grote gedeeltes hebt waarin je aan één stuk dialogen aan het voeren bent. Een beetje meer afwisseling tussendoor was welkom geweest. En dat is jammer, aangezien de dialogen en de verhaallijn zeker onderhoudend zijn, maar je toch af en toe de neiging hebt om bepaalde dialogen te skippen.

Alhoewel Jason een behoorlijk sterke krijger is, hoeft hij het avontuur niet in zijn eentje aan te gaan. De Griekse koning heeft gedurende een groot gedeelte van de game Hercules bij zich en daarbij komt hij al snel in de game andere personages tegen. Deze zullen je bijstaan tijdens de gevechten, maar veel zul je daar niet van merken. Je teamleden zijn zeker bruikbaar als afleiding voor de tegenstanders, maar voor de rest zul je het toch echt in je eentje moeten opknappen.

Op grafisch gebied kan Rise of the Argonauts er mee door, maar ook niet meer dan dat. De omgevingen zijn op een enkele uitzondering na behoorlijk kaal en missen daardoor sfeer. In een game die werkelijk bol staat van de Griekse mythologie is dat toch wel een belangrijk gemis. Daarbij kent de RPG niet bijzonder veel variatie qua tegenstanders, waardoor je jezelf al snel afvraagt waarom hiervoor de Unreal Engine 3.0 ingezet is.

De mist in

Die vraag gaat zeker op als je merkt dat de game nog wel eens last heeft van frame drops. De verschillende locaties kennen vaak een redelijk uitzicht, maar als je vervolgens je personage snel draait, dan merk je dat de game dat niet helemaal trekt. Daarbij kom je hier en daar bugs tegen, die er in bepaalde gevallen voor zullen zorgen dat gevechten de mist ingaan. Jason wil nog wel eens de neiging hebben opeens stil te blijven staan, waardoor je helemaal open staat voor aanvallen.

Zoals eerder aangegeven ben je in Rise of the Argonauts aangewezen op jezelf, wat op zich prima is voor een RPG als deze. Het is alleen jammer dat de game niet bijzonder lang is en geen enkele vorm van herspeelbaarheid kent. De game kent geen multiplayer of co-op en is nagenoeg volledig lineair, waardoor je de RPG niet snel opnieuw op zal pakken. En daarmee weet Rise of the Argonauts zich niet positief te onderscheiden. We praten niet over een slechte RPG, maar meer dan een aardige middenmoter is het niet te noemen.

Rise of the Argonauts is een aardige RPG, waar simpelweg veel meer in had gezeten. Zo had de ontwikkelaar best wel wat meer diepgang in het combat-systeem kunnen verwerken en de tegenstanders wat uitdagender kunnen maken. Het RPG-systeem zit prima in elkaar en de graphics kunnen er net meer door, maar als je vervolgens bedenkt dat de game relatief kort is en geen echte replay value heeft, dan kun je niet anders dan concluderen dat Rise of the Argonauts niet de RPG is die we hadden gehoopt. (68%)

Platform: PS3, Xbox 360, pc | Release: reeds verschenen