You’re in the Movies doet simpelweg datgene wat de titel belooft en geeft jou en je vrienden de hoofdrol in een echte speelfilm. Maar in plaats van de hilarische partygame die het zegt te zijn is deze titel niet meer dan een bewijs dat de Vision Camera het meest verwerpelijke stukje randapparatuur van de Xbox 360 is.

Xbox 360-games die gebruik maken van de Xbox Live Vision Camera zijn slechts op één hand te tellen, en games die geheel gebouwd zijn op het gebruik van deze accessoire zijn er zelfs nog minder. Maar op het moment dat deze camera op het punt staat een stille dood te sterven, wordt hij door ontwikkelaar Zoe Mode toch nog uit de kast getrokken en als middelpunt gebruikt bij deze exclusieve partygame voor de Xbox 360.

Het idee achter You’re in the Movies, waarbij de speler op een grappige manier de hoofdrol speelt in een typische B-film, is overigens best leuk bedacht en de toepassing van de Vision Camera hiervoor is minstens zo origineel. Terwijl je vier rondes vol minigame-achtige opdrachten doorloopt neemt de camera bepaalde bewegingen en gezichtsuitdrukkingen van de spelers op om deze vervolgens ruwweg in de speelfilm te plakken. Maar enkel een leuk idee is helaas niet genoeg om een game succesvol te maken. En hoewel er dan ook genoeg aan te merken valt op deze minigames en de daadopvolgende film begint het tergend saaie en frustrerende proces van het film maken al veel eerder.

Omhooggevallen webcam
De basis van alle problemen (en de daarmee samenhangende scheldpartijen) ligt namelijk bij de installatie en het gebruik van de Vision Camera. Dit stukje hardware is namelijk niet meer dan een omhooggevallen webcam en duidelijk niet geschikt voor de zware taak die hem is toebedeeld. In de Audition Time die aan de game voorafgaat wordt in een aantal stappen duidelijk gemaakt hoe je de camera correct dient te plaatsen, maar dit draait al snel uit op het compleet verbouwen van je woonkamer tot een semi-professionele opnamestudio.

Want terwijl je jezelf op het scherm ziet, is het vrijwel onmogelijk om een scherp beeld te krijgen zonder hierbij last te hebben van onverklaarbare gaten in je gezicht of ontbrekende ledematen. Heb je vervolgens echter veel tijd en moeite gestoken in het opvolgen van de goedbedoelde adviezen van de game (gordijnen dicht, juiste verlichting in huis halen, zorgen voor een egale achtergrond, andere kleding aantrekken, camera op de juiste afstand) dan heb je een aardige kans op een wazig maar compleet lichaam, en ben je eindelijk klaar voor het daadwerkelijk maken van je eerste speelfilm.

Idiote minigames

De productie van de film bestaat uit vier verschillende rondes waarin de spelers om de beurt voor de camera moeten gaan staan om deel te nemen aan de meest idiote minigames. Hoewel de minigames zeer divers zijn, houden deze voor de speler niet meer in dan bijvoorbeeld op de plaats te rennen, slagbewegingen maken, met de armen zwaaien of bepaalde gezichtsuitdrukkingen maken. De regisseur in de vorm van een schreeuwerige voice over (waarbij je jezelf steeds zal afvragen waar deze man zich toch zo druk om maakt) roept constant dat je beter je best moet doen. Door je harder uit te sloven, schijn je namelijk meer punten te krijgen aan het eind van de opnames. Maar uiteindelijk wijst helaas niets er op dat je ook daadwerkelijk beter wordt beoordeeld als je fanatiek je best hebt gedaan.

Het grootste probleem van deze rondes is niet zozeer dat de minigames geen uitdaging kennen, maar het feit dat je werkelijk minuten lang op je beurt aan het wachten bent als je samen met drie anderen speelt. Want hoe lang blijft het in godsnaam leuk om naar vrienden te kijken die naar een televisie staan te zwaaien of ongeïnteresseerd op de plaats aan het wandelen zijn?! Als je dit spelprincipe een beetje door hebt, zal je dan ook snel moeite krijgen met het vasthouden van je interesse en ben je oprecht blij als na ruim een half uur (waarin je dus voornamelijk hebt staan wachten) dan eindelijk de film klaar is. Een film die vervolgens niet meer blijkt te zijn dan een trailer van plusminus één minuut waarin het opgenomen materiaal er werkelijk rampzalig slecht uitziet en de 'acteurs' slordig op de achtergrond zijn geplakt en totaal niet een geheel vormen met de rest van het decor.

Uitgebreide movie editor

Het is dan misschien best wel leuk om jezelf terug te zien in een dergelijk kort filmpje, maar door de technische beperkingen van de Vision Camera en de saaie opzet van de langdradige minigames is de basis van You’re in the Movies echt zwaar ondermaats. Als je op een gegeven moment de Director modus hebt vrijgespeeld, wordt het echter wat leuker om met de filmpjes te prutsen. Hierin kun je met een aardig uitgebreide movie editor aan het knippen en plakken gaan in de door jullie gemaakte filmpjes. Zo kun je bepaalde audiofragmenten toevoegen, een eigen voiceover inspreken of special effects toepassen. En doordat er bij het opnemen van de filmpjes gekozen kan worden uit maar liefst dertig verschillende scenario’s zal de liefhebber van een beetje videobewerking zich nog aardig kunnen vermaken met deze modus. De volledig afgemonteerde filmpjes zijn vervolgens in het Movie Theatre terug te kijken en vanuit hier kun je ze ook versturen naar je vrienden of de pc. Maar je moet de filmpjes wel verdomd goed hebben bewerkt, wil je ze de moeite waard maken om ze met anderen te delen.

Ben je op zoek naar een Xbox 360-game die jou en je vrienden een avond lang bezig kan houden, dan zal een game als Scene It? Box Office Smash voor een stuk meer vermaak zorgen dan het debakel dat zich You’re in the Movies mag noemen. Het veel te trage spelverloop, de slechte prestaties van de Vision Camera en de eentonige minigames moeten dan ook genoeg reden zijn om met een grote boog om deze titel heen te lopen. Ruim zestig euro neertellen voor een game die je niets dan teleurstelling oplevert, is nou eenmaal een hoop geld. (48%)

Platform: Xbox 360 | Release: reeds verschenen