Het is al meer dan twaalf jaar geleden dat de allereerste Pokémon handheld-game in de winkels verscheen en nog steeds zijn de games razend populair. En terecht, want over het algemeen staan de handheld-games bekend om hun goede kwaliteit, waaraan andere Pokémon titels voor de consoles niet kunnen tippen.

Naast deze ‘algemene’ serie Pokémon games zoals ‘Diamond’ en ‘Leaf Green’ zijn er op de handhelds ook een aantal spin-offs te vinden zoals Pokémon Mystery Dungeon en Pokémon Ranger. De allereerste Pokémon Ranger game kwam uit in 2006 en kreeg matige kritieken. Kan zijn opvolger, Pokémon Ranger: Shadows of Almia, dit weer goed maken, of gaat de spin-off op dezelfde voet verder?

In Pokémon Ranger: Shadows of Almia speel je een jongen of een meisje wiens grootste ambitie het is om een echte Pokémon Ranger te worden. Na je training mag je dan ook echt beginnen aan je nieuwe baan in het Ranger centrum van de stad Vientown, een van de dorpjes in het land Almia. Er zijn rare dingen aan de hand in het land, want rare machines zorgen dat alle Pokémon agressief en onvoorspelbaar reageren. Het is jouw taak om uit te zoeken wie deze machines bezit en wat hun bedoelingen zijn, zo op te klimmen tot een echte Super Ranger.

Groot verschil

Het grootste verschil tussen de Ranger-serie, waar deze game een onderdeel van is, en andere Pokémon titels is dat je in deze game geen Pokémon vangt om mee te vechten, maar om met hen problemen in het land op te lossen. Nadat je een Pokémon hebt gebruikt, wordt hij weer in de natuur uitgezet. Ook vang je de Pokémon niet met de bekende ballen, maar met een styler.

Door snel cirkels om een pokémon heen te trekken met je styler vang je hem en blijft hij bij je totdat je zijn skills hebt gebruikt om een andere pokémon te vangen of obstakels op te blazen, of totdat je hem zelf vrijlaat. Je kan in het begin maar drie assistent Pokémon bij je hebben, met elk unieke eigenschappen, die steeds weer voor andere dingen in te zetten zijn. Zo moet je hekken kapot beuken met Pokémon met de eigenschap ‘crush’, of vuur doven met een water Pokémon.

Pick up and play

De besturing van de game is vrij simpel, wat zorgt voor een goed ‘pick up and play’ gevoel. Er is eigenlijk weinig uitleg bij nodig. Lopen, praten, items gebruiken, Pokémon vangen, alles is met de stylus te doen. Een nadeel van deze simpele besturing is dat dingen snel repetitief gaan aanvoelen. Pokémon worden wel steeds moeilijker om te vangen, maar dat komt door hun sterkere aanvallen, niet door de manier waarop je ze moet vangen.

Deze manier blijft namelijk de hele game door hetzelfde. Wie het snelst cirkels trekt, wint. De missies die je door het spel heen moet oplossen duren gaandeweg langer, maar zijn niet ingewikkelder. Vaak moet je net iets verder lopen voordat je de Pokémon vindt die dat specifieke hekje kan natspuiten, maar dat is eerder vervelend dan uitdagend.

Lange tutorial

Hoewel de besturing eigenlijk binnen vijf minuten te leren valt (en is na te zoeken in je notities) dachten de makers van de game hier kennelijk heel anders over. Het eerste anderhalf uur van de game, waarin je op school leert om een echte Ranger te worden, kunnen eigenlijk gezien worden als een hele lange tutorial. En jammer genoeg is dit een tutorial van het slechte soort, met heel veel tekst, weinig actie, en een flinke verzameling gevreesde one liners als ‘oh, just one more thing’ en ‘but wait, there’s more’. En die ‘more’ is eigenlijk nooit essentieel tenzij je de intelligentie hebt van een doppinda.

Gelukkig pakt de game daarna de snelheid wat meer op, maar spannende acties hoef je niet te verwachten. Het is jammer dat deze punten niet door de makers zijn aangepakt, want hierop waren bij het eerste deel van de ranger-serie ook al veel negatieve kritieken. De game is trouwens niet in te stellen op de Nederlandse taal, wat echt jonge gamers misschien kan afschrikken, zeker als ze niet het geduld hebben de tutorial af te ronden, waar vrij weinig in gebeurd.

Overzichtelijke presentatie

De verdere presentatie ziet er aardig uit. De graphics zijn ruim voldoende: niet briljant, maar het ziet er ook zeker niet slecht uit. Soms hebben de makers het zich er wel erg gemakkelijk vanaf gemaakt door verschillende Pokémon aan te laten vallen met precies dezelfde animatie, wat dus die repetitieve factor niet verlaagt. De menuutjes zijn overzichtelijk met leuke opties, zoals een encyclopedie waarin je alle Pokémon die je hebt gevangen kan bekijken en een wereldkaart waarop je missies kan bekijken.

De muziek bestaat uit de gebruikelijk Pokémon-deuntjes, die af en toe wel érg vaak herhaald worden, maar over het algemeen niet irriteren. Wel blijven ze stiekem achter in je hoofd hangen, waardoor je er na enig nadenken toch achter komt dat het deuntje wat je al de hele tijd loopt te fluiten inderdaad uit deze game komt.

Pokémon Ranger: Shadows of Almia is qua gameplay vrijwel identiek aan zijn voorganger. Hoewel de game best onderhoudend is, zijn er veel punten die zeker verbeterd hadden kunnen worden. Vooral de tutorial in het begin en vaak onzinnige dialogen kunnen de vaart uit de game halen. De simpele controls zorgen voor een snel op te pakken spel en een leuke manier van spelen, maar de gameplay kan na een tijdje repetitief aanvoelen. Ondanks de minpunten blijft de game redelijk interessant om te blijven spelen en is de spreuk ‘Gotta catch ‘em all’ wederom van toepassing. (65%)

Platform: DS | Release: reeds verschenen