Ontwikkelaar en uitgever Square Enix heeft zijn globale strategie aangepast en wil zich meer richten op meerdere platformen en het Westen. The Last Remnant is één van die games die dit nieuwe beleid volgt.

The Last Remnant vertelt het verhaal van Rush Sykes, een landelijke jongen die plots een hoop zorgen te verwerken krijgt als zijn zus Irina ontvoerd wordt. Tijdens zijn zoektocht komt hij op een enorm slagveld terecht waar meerdere rassen vechten tegen hordes monsters. Als het gevecht eenmaal is afgerond, leert Rush David kennen, een jonge markies die een Remnant gebruikte om de monsters te verslaan.

De Remnants zijn objecten die behoorlijk in grootte kunnen variëren en blijken een enorme rol te spelen in het dagelijks leven van de inwoners. Een Remnant kan gekoppeld worden aan een persoon die vervolgens zijn krachten gebruikt. Zo heeft Rush ook een Remnant aan zich gekoppeld die tijd kan manipuleren, maar die ook behoorlijk krachtige aanvallen kan uitvoeren. David en Rush komen er achter dat de ontvoering van Irina een actie is van één van de machtigste organisaties in de wereld en dat de Remnants er een grote rol bij spelen.

Volgepropte gevechten

Het is behoorlijk lastig om de game in een specifiek genre te plaatsen. Op de eerste plaats is het duidelijk een RPG, aangezien de game een overdonderend verhaal heeft, de nodige speeluren kent en traag op gang komt. Toch is de gameplay een buitenbeentje binnen de JRPG-wereld dankzij het battle-systeem. In eerste instantie zul je zelfs flink overdonderd worden. Dit komt omdat het hele scherm volledig gevuld is met namen, veel getallen en hééél veel spelers.

In The Last Remnant speel je namelijk niet met de personages, maar met hele unions. Deze kunnen bestaan uit één tot en met vijf units, waarvan de hoofdrolspelers in de game sowieso altijd leaders zullen zijn. Je kan overigens ook meerdere leaders in de unions zetten. Verder kun je nog meer leaders ‘recruiten’ voor geld en is het ook mogelijk om soldaten in te huren. Naarmate de game vordert zul je dus steeds meer mogelijkheden hebben om een heel leger op te stellen.

Dit lijkt ingewikkeld en in het begin krijg je echt een paar keer het gevoel dat je verzuipt in alle gevechtinformatie die de game naar je toe werpt. Gelukkig zijn de commando’s niet al te lastig. Je kan vaak kiezen uit een simpele aanval, speciale combat arts, mystic arts of de unions zelf de situatie laten inschatten waarna ze op eigen houtje acties zullen uitvoeren. In de game zul je merken dat je commando’s per beurt verschillen en dit is weer afhankelijk van je moraalmeter.

Moraalmeter

Deze meter bevindt zich bovenaan het scherm en verschuift naar links of naar rechts, afhankelijk van het moraal van je team en de tegenstander. Als je in een strategisch lastige positie zit, bijvoorbeeld dat drie unions van de tegenpartij één union hebben ingesloten, dan gaat het moraal naar beneden, worden de aanvallen minder sterk en zul je de mogelijkheid krijgen om bijvoorbeeld te healen.

Je kan ook opties krijgen om andere unions bij te springen of simpelweg om het tij te keren. Het ingewikkelde gevechtsysteem dat we hier proberen duidelijk te maken, schrikt misschien wat gamers af, maar is bij verre één van de leukste en meest interessante elementen uit de game.

Geen level-systeem

De gevechten zijn over het algemeen best wel pittig, dus het grinden (dungeons doorlopen om levels omhoog te gaan) is echt wel noodzakelijk. De game heeft overigens geen level-systeem. Je stats gaan zelf langzamerhand omhoog, afhankelijk van welke wapens je gebruikt, welke commando’s je de unions geeft en of ze al dan niet magie gebruiken. Je health zal altijd op het einde van een gevecht volledig aangevuld worden en je kan op ieder moment saven in de game. Dit zorgt automatisch voor veel meer vrijheid in de dungeons en een hoop minder zorgen.

The Last Remnant draait natuurlijk niet alleen op het combat-systeem. De game bevat enorme steden waar je flink kan gaan handelen. Het is nu mogelijk om je wapens te upgraden, maar vervolgens ook weer uit elkaar te halen. De onderdelen verkrijg je voornamelijk op het slagveld. Zo kunnen items die monsters achterlaten, gebruikt worden. Verder kun je gevangen monsters doorverkopen voor het nodige geld, maar je krijgt ook de keuze om de monsters uit elkaar te halen. Door ze uit elkaar te halen, krijg je meerdere items die samen minder waard zijn dan het monster in zijn levende vorm, maar het is wel interessanter voor upgrades.

Guilds en sidequests

Iedere stad heeft zijn eigen guild. Deze heeft altijd een hele lijst aan opdrachten voor je klaarliggen en biedt eveneens leaders aan voor een bepaald bedrag. De guild hint ook naar speciale monsters die slechts sporadisch in regio’s voorkomen. Verder vind je in de steden met enige regelmaat mensen die je hulp nodig hebben. Wanneer je die quests accepteert wordt je meteen naar de plaats van de quest gebracht en moet je deze voltooien. Je hebt dus op dat moment niet meer zelf de keuze om nog snel je wapens in orde te maken of zelf naar de locatie te reizen.

Jammer genoeg heeft The Last Remnant ook wat mindere puntjes. Zo laden de filmpjes op een erg aparte wijze in, waardoor details vaak pas een paar seconden later geladen worden, ook wel texture pop-in genoemd. De gevechten hebben bovendien behoorlijk wat last van framedrops, wat af en toe behoorlijk frustrerend kan zijn, vooral omdat je met quick time events te maken hebt. Voor dat laatste probleem bestaat overigens wel een oplossing. Gamers met een harde schijf en iets meer dan zes gigabyte aan ruimte kunnen de game installeren, waardoor de framedrops worden verwaarloosd. In totaal heb je ongeveer twaalf gigabytes nodig om de gehele game, die bestaat uit twee dvd’s, te installeren. De enorme hoeveelheid laadtijden worden jammer genoeg niet op deze manier opgelost.

Ass kicking

De muziek en de stemmen in The Last Remant zijn overigens prima te verteren. De gevechten hebben variatie qua muziek en over het algemeen zal je een lekker rockdeuntje voorgeschoteld worden. Het is daarbij tof dat de personages praten tijdens de gevechten, alhoewel je af en toe het idee hebt dat ze beter hun mond hadden kunnen houden. Zo worden woorden op een kinderlijke wijze gecensureerd, ondanks het feit dat de game een 16+ rating heeft gekregen.

Die rating komt trouwens volledig door al het bloed dat van het scherm druipt bij iedere slag die personages krijgen. De nodige hoeveelheid bloed en het pletsende geluid dat daarbij geproduceerd wordt is in het begin erg grappig, maar omdat het zo overdreven is kan het na een tijdje wel gaan irriteren. Dit bloed is trouwens het enige element dat doet denken aan de Unreal Engine 3. The Last Remnant is daarmee het ultieme bewijs dat games die met deze engine zijn gebouwd niet per se hoeven te lijken op Gears of War of Unreal Tournament III. De game heeft een eigen stijl en heeft zijn typische Square Enix uitstraling behouden die we onder andere ook zien bij de Final Fantasy games.

The Last Remnant is een lange en ook erg pittige game die voornamelijk een uitdaging zal zijn voor de hardcore RPG-fanaten. De game ziet er fantastisch uit, ondanks het aantal kleine technische slordigheden, en heeft genoeg te bieden om je urenlang bezig te houden. Jammer genoeg kent de game storende framedrops tijdens de gevechten, die grotendeels opgelost worden als je de game installeert op de harde schijf van de Xbox 360. Heb je deze mogelijkheid, dan mag je een paar procenten optellen bij de score.  (77%)

Platform: Xbox 360, PS3, pc | Release: reeds verschenen (Xbox 360), nog niet bekend (PS3, pc)