Resistance: Fall of Man was een coole launchgame voor de PlayStation 3, maar wist zich nog niet te ontpoppen tot dé must have voor shooterfans. Weet Insomniac Games van Resistance 2 wel een klassieker te maken?

Het verhaal van Resistance 2 gaat verder waar deel 1 ophield. We kruipen weer in de huid van Nathan Hale, de strijder die in Fall of Man nog probeerde de Chimera een halt toe te roepen in Engeland. De Chimera-strijders hebben het slagveld inmiddels verplaatst naar de Verenigde Staten. Samen met zijn strijdmakkers probeert Nathan de opmars van de gevaarlijke ziekte tot stoppen te brengen, in een campagne die ons langs verschillende plekken over de wereld leidt, van IJsland tot Chicago.

De thema’s mogen dan bekend overkomen, maar op alle andere fronten gaat Resistance 2 zijn voorganger volledig voorbij. De spelwereld is een stuk kleurrijker geworden, terwijl de cameravoering je volledig weet op te slokken in de game. Insomniac Games heeft slim gebruik gemaakt van motion capturing, waardoor de camera mee lijkt te schokken met iedere stap die je zet met Nathan. Ook de bewegingen van je tegenstanders en kameraden zien er hierdoor extreem overtuigend uit.

Behoorlijk grimmig

Dat wil nog niet zeggen dat het strijdtoneel een ‘happy, happy, joy, joy’-uitstraling heeft, want de wereld oogt behoorlijk grimmig in Resistance 2. Het roept een ‘lekker’ ongemakkelijk gevoel op en dat past perfect bij de game. Soms is de spelwereld zelfs wat te donker. In het begin hadden we zelfs moeite om onze weg uit te stippelen in de ondergelopen basis van Nathan en zijn vriendjes, omdat we letterlijk geen hand voor ogen konden zien.

Op andere momenten kregen we niet bepaald de tijd om ons aan de vrij donkere graphics te storen. Het spel bestookt je constant met Chimera-strijders, die je met hun felgele ogen letterlijk van alle kanten belagen. Deze mispunten zijn nog net zo lelijk (wat overigens geen klacht is over de beeldkwaliteit) als in deeltje één. Maar al snel zul je zien dat Insomniac Games er een hoop extra vijanden bij heeft bedacht, die de game een stuk interessanter maken.

Uit de kluiten gewassen kanonnen

Zo komen we regelmatig reuzen tegen met uit de kluiten gewassen kanonnen. De enorme vuurkogels die ze afschieten hoeven je niet eens te raken om Nathan het loodje te laten leggen. Niet al het nieuwe Chimera-gebroed is overigens even geweldig. Zo zwemmen er nogal eens vraatzuchtige beesten door het water, die je met één enkele beet kunnen doden. Deze monsters lijken vooral bedoeld om ervoor te zorgen dat je niet te veel afwijkt van het pad dat je moet volgen.

Maar deze dompers zijn niet zo erg dat ze het spelplezier te vergallen. Er staan genoeg vijanden tegenover die wél cool zijn, zoals de zombies die spontaan tevoorschijn komen uit de creepy cocons, die je her en der in duistere gebouwen en steegjes zult aantreffen. Dit halfdode tuig valt je het liefst met een man of twintig tegelijk aan, wat net zo’n panische reacties kan opleveren als in Half-Life 2.

Crème de la crème

Maar de crème de la crème zijn toch wel de eindbazen die je tegen het einde van bepaalde levels tegenkomt. Dit zijn stuk voor stuk gigantische monsters, die je bijna net zo’n nietig gevoel geven als in Shadow of the Colossus. Zo neem je het op tegen een Godzilla-achtig monster dat boven wolkenkrabbers uittorent, tegen een gigantisch gedrocht met dodelijke adem en nog veel meer.

Met die constante golf aan uitdagend Chimera-gespuis, zit je onophoudelijk op het puntje van je stoel te gamen. De pompende soundtrack en uitstekende geluidseffecten sleuren je volledig mee in de flow van de game, maar hetzelfde geldt voor de controls. De besturing van Nathan en je wapens is perfect afgesteld, waardoor Resistance 2 zonder meer één van de lekkerst spelende shooters van dit najaar is.

Multiplayer

Hoewel de singleplayer na een uurtje of tien echt wel voorbij is, is de game dan nog lang niet afgelopen. Eén van de grootste krachten van dit spel is namelijk zijn multiplayer. Of moeten we multiplayers zeggen? Je kunt namelijk niet alleen online de beest uitgangen zoals je gewend bent – voor zover je daarvan kunt spreken, met maximaal zestig man op één map – maar ook een verfrissende vorm van co-op gameplay.

Deze co-op laat je niet gewoon de singleplayer campagne met een vriend spelen, maar is echt een op zichzelf staand speltype. Hierbij worden de gebeurtenissen uit het verhaal overigens niet zomaar overboord gegooid. Er zijn verschillende missies te spelen, die op de een of andere manier verband houden met de campagne. Voor deze missies zijn zes verschillende omgevingen beschikbaar, maar omdat de game steeds een andere combinatie van verschillende missiedoelen kiest, zul je niet snel het gevoel krijgen dat je voor de zoveelste keer hetzelfde potje zit te spelen.

Bovendien speel je deze mode niet met zijn tweeën, maar met maximaal acht man, waarbij iedere speler uit drie soldaatklassen kan kiezen. De game dwingt je om goed samen te werken en ten volste gebruik te maken van de mogelijkheden van je klasse. De slagroom op de taart die Resistance 2 heet, is en blijft echter de massale online mode van zestig spelers. Dat deze gamemode niet op één grote chaos is uitgelopen, is een geweldige prestatie. Maar dat kunnen we ook zeggen van Resistance 2 als geheel.

Insomniac Games heeft ons met Resistance 2 enorm weten te verrassen. De game ziet er geweldig uit, is extreem sfeervol, spannend en speelt als een droom. Terwijl de singleplayer weet te imponeren met fantastische shootouts en ziekelijke eindbazen, doet de multiplayer met al zijn grootschaligheid er nog een schepje bovenop. Resistance 2 is daarmee niet slechts groter, beter en mooier dan zijn voorganger. Het is een fantastische shootergame die zich absoluut een klassieker mag noemen. (90%)

Platform: PS3 | Release: reeds verschenen