Guitar Hero en Rock Band bieden gamers al enkele jaren een complete muziek-ervaring in de woonkamer. Nintendo doet met Wii Music nu ook een duit in het zakje maar lijkt hiermee de plank compleet mis te slaan.

Sinds de lancering van de Wii leek het succes van Nintendo niet te stoppen en veranderde alles waar de ontwikkelaar haar hand op legde spontaan in goud. Met Wii Music komt er echter een abrupt einde aan de triomftocht van de Japanse ontwikkelaar want deze muzikale game schiet zijn doel op vrijwel ieder punt voorbij. Zelfs de casual gaming-strategie van Nintendo waarbij ‘iedereen’ een gamer is kan deze titel niet meer redden. Wii Music lijkt namelijk alleen geschikt te zijn voor kinderen tot tien jaar en fans van BZN.

Wii Music geeft gamers de kans om op een zeer laagdrempelige manier een breed assortiment aan muziekinstrumenten te bespelen zonder dat hier enig inzicht of muzikaliteit voor nodig is. Op het eerste gezicht niet eens zo’n verschrikkelijk slecht concept natuurlijk maar de uitwerking hiervan laat helaas nogal te wensen over. In Wii Music draait alles om de ‘fun’ van het muziek maken maar er scheelt zoveel aan deze game dat er slechts incidenteel van daadwerkelijke ‘fun’ te spreken valt.

Eindeloos experimenteren

De game beschikt over maar liefst zestig instrumenten die naast de voorspelbare gitaar, drums en trompet ook grappige varianten kent als een beatboxer, een hond en een gong. Hiermee kun je dus eindeloos experimenteren in een band en doordat je ook nog eens de stijl kunt veranderen waarin het nummer gespeeld wordt klinken twee nummers dus nooit hetzelfde. De meeste tijd in Wii Music zal je doorbrengen in de Jam modus waarin je met maximaal drie vrienden een band kunt vormen en vervolgens helemaal los kunt gaan op een van de vijftig aanwezige nummers.

Als je iemand de game ziet spelen lijkt deze bezig te zijn met een zeer vernuftige game die op een uitermate innovatieve manier gebruik maakt van de bewegingsgevoelige controller. Heb je eenmaal zelf de WiiMote en Nunchuck in handen dan zal je echter niet anders kunnen concluderen dan dat je een game aan het spelen bent die vrijwel niets met muziek maken te maken heeft. Zo kun je gewoon willekeurig noten gaan aanslaan, wat knoppen indrukken en een beetje met de WiiMote zwaaien, om uiteindelijk van de Maestro te horen dat je echt geweldig werk hebt verricht en een formidabel muzikant bent.

Daadwerkelijk een bewijs van deze topprestatie krijg je trouwens nooit te zien want een vorm van puntentelling ontbreekt compleet in deze game. Nou ja, dat is niet helemaal waar, want na ieder nummer kun je zelf (!) aangeven welke score jij vindt dat je met het afgelopen optreden hebt verdiend. De game neemt verder alle elementen die juist zo leuk zijn aan muziek maken van de speler uit handen, waardoor je dus geen omkijken meer hebt naar toonhoogtes of het in harmonie spelen met de andere bandleden. Na het spelen zal er dan ook niets anders resten dan het gevoel flink belazerd te zijn door Nintendo.

Overdub Session

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel met Wii Music. Het leukste element is namelijk de mogelijkheid tot een Overdub Session. Hierbij registreert de game iedere partij die je hebt ingespeeld en kun je dus de volgende keer dat je het nummer speelt onder begeleiding van je eigen pianokunsten of drumsessie meespelen. Als je vervolgens een compleet nummer van alle partijen hebt voorzien heb je echt iets unieks in elkaar gedraaid en krijg je zowaar een gevoel van voldoening uit Wii Music. Vervolgens zou je een opgenomen video van dit optreden ook nog eens kunnen versturen naar vrienden die eveneens over de game beschikken (hoe weinig dat er ook zullen zijn), en deze kunnen het nummer vervolgens aanpassen en weer terugsturen.

De minigames waarover Wii Music beschikt weten de aandacht helaas niet erg lang vast te houden maar deze voorzien je prestaties in ieder geval wel netjes van een score. In Mii Maestro heb je als dirigent de leiding over een orkest, en deze reageert op het tempo dat jij met de WiiMote aangeeft. In Pitch Perfect leer je verschillende geluiden herkennen en in Hand Bell Harmony (de leukste van de drie minigames) moet je à la Guitar Hero op het juiste moment de Nunchuck of WiiMote bewegen.

Kwaliteit van de muziek

Net als Guitar Hero en Rock Band staat of valt Wii Music natuurlijk met het aanbod en de kwaliteit van de muziek. En op dit punt faalt Wii Music helaas erg zwaar. Want niet alleen is het geluid van een erbarmelijk slechte MIDI-kwaliteit, ook op de aanwezige tracklist is geen pijl te trekken. Natuurlijk zijn de nodig Nintendo-themes aanwezig maar liedjes als ‘O Christmas Tree’, ‘Daydream Beliver’ en ‘Twinkle Twinkle Little Star’ zijn toch vreemde keuzes en gewoonweg niet leuk om te spelen.

Ben je in het bezit van een Balance Board dan heb je ook nog toegang tot een zeer gecompliceerde drummodus waarbij de Wii plaat dienst doet als pendalen voor de hi-hat en bas. Dit drummen werkt dan misschien niet altijd even lekker, het is wel de grootste en leukste uitdaging die Wii Music te bieden heeft. Het is pittig om de drumtechnieken daadwerkelijk onder de knie te krijgen maar als je dan eenmaal een mooie drumsolo uit je mouw hebt geschud voelt het ook echt goed. Het is ook erg tof om de drumpartijen die je in deze modus speelt weer terug te zien als je hetzelfde nummer vervolgens gaat spelen in de Jam modus.

Het probleem met Wii Music is dat het niet aanvoelt als een game maar eerder als een stuk speelgoed. Het is een blokkendoos die je na het spelen weer opruimt en waar je niets anders aan overhoudt dan de ‘fun’ van het spelen zelf. En aangezien deze fun-factor bij Wii Music ver te zoeken is zal zelfs de casual gamer zich met deze titel geen raad weten. Hoewel de drummodus zeker een uitdaging is en de game over een groot arsenaal aan instrumenten beschikt zorgt de slechte geluidskwaliteit en de ongeïnspireerde besturing er toch voor dat Wii Music nooit als een volwaardige game zal aanvoelen. (58%)

Platform: Wii | Release: reeds verschenen