Review: Rhiannon: Curse of the Four Branches

Naast het oude Griekenland, Egypte en Noorwegen, zijn er nog tal van andere landen met een rijke mythologische achtergrond. De adventure Rhiannon: Curse of the Four Branches speelt zich af in Wales.

Het verhaal waar de subtitel op slaat, is afkomstig uit een oud geschrift uit de Welshe mythologie genaamd de Mabigonion Legendes. Dit is een verzameling spookverhalen waarop inmiddels ook verschillende films zijn gebaseerd. De bekendste daarvan is wellicht The Dark uit 2005, waarin een familie zich terugtrekt op het platte land van Wales, na de onverklaarbare dood van hun dochter.

Een soortgelijk plot zien we terug in deze adventure. Jij wordt gevraagd om tijdelijk op het huis van een vriendin en haar gezin te passen, terwijl zij op vakantie zijn. De dochter van de familie, Rhiannon, heeft namelijk al een tijdlang last van psychische problemen. Ze hoort vreemde geluiden in en om het huis, heeft verontrustende visioenen en ziet paranormale verschijnselen, zaken waarin nog altijd een sterk geloof is bij de lokale bevolking. Aan jou om uit te vinden of het meisje een te rijke fantasie heeft, of dat er toch meer aan de hand is.

First person

Om je meer bij het verhaal te betrekken, is gekozen voor een first person view, bekend van de alom gewaardeerde Myst-reeks. Je klikt je dus een weg door een reeks stilstaande beelden en ondanks het succes van Myst en zijn vier opvolgers, blijft dit toch een aparte en wat manke manier van besturen. Je beweegt je als het ware steeds in vierkante hoeken en achteruit lopen is niet mogelijk. Als je een stap terug wil doen, moet je jezelf dus eerst omdraaien, de stap zetten en weer omdraaien.

Het grote verschil met Myst is echter dat de wereld interessant en vooral mooi genoeg was om dit te doen, iets waar Rhiannon ontzettend hard door de mand valt. Omgevingen zijn kaal, ongedetailleerd en worden door het gebruik van voorgerenderde beelden in een vaste en lage resolutie weergegeven. Maar het ergste is nog wel dat je jezelf af kunt vragen welke van beide genoemde games er nu eigenlijk beter uitziet. En als we dan zeggen dat de eerste Myst uit 1993 stamt en er dus maar liefst vijftien jaar tussen zit, zeggen we waarschijnlijk meteen genoeg.

Creepy sfeer

Weet je hier (letterlijk) overheen te kijken, dan zijn er toch nog wel een paar pluspunten te noemen. Zo gauw je het huis voor het eerst betreedt, bekruipt je een bepaalde creepy sfeer en effecten als onverstaanbaar fluisteren versterken dat. Het minimalistische geluid speelt, zoals eigenlijk in alle spookverhalen, een belangrijke rol om die sfeer vast te houden. Hetzelfde geldt voor de ingesproken stemmen. Veel hoor je er niet van, maar verzorgd zijn ze wel.

Puzzels bieden genoeg uitdaging qua niveau en afwisseling, waarbij je moet denken aan het ontcijferen van een code of het in een volgorde zetten van een aantal boeken. Maar ook hier spelen de gedateerde beelden toch weer een negatieve hoofdrol, doordat je sommige items die nodig zijn om verder te komen gewoon bijna niet ziet. Bovendien zijn enkel kleine, handzame voorwerpen mee te nemen, zodat je regelmatig terug moet naar eerder bezochte locaties, om daar een probleem op te lossen. Een probleem dat je al had ontdekt, maar nog niet kon oplossen omdat je een benodigd item eerst nog moest krijgen uit een andere puzzel.

Als Rhiannon: Curse of the Four Branches een decennium geleden uitgekomen was, dan hadden we waarschijnlijk gesproken over een onderhoudend spookverhaal, dat ondanks de statische beelden een beklemmende sfeer wist op te roepen. Maar anno 2008 is alleen het laatste echt niet meer genoeg, deze adventure is gewoonweg té achterhaald. (57%)

Platform: pc | Release: reeds verschenen


Tip de redactie