Als het aan Ubisoft ligt, wordt Shaun White Snowboarding de Tony Hawk onder de snowboardgames. Is het in één keer raak?

Zodra je Shaun White Snowboarding (SWS) opstart, kun je al snel met het echte werk beginnen. Goed, je mag even aangeven wat voor personage je wilt besturen en je hebt de mogelijkheid om zijn of haar outfit wat aan te passen, maar binnen een minuutje sta je aan de top van een van de vier bergen die de game rijk is. Terwijl je naar beneden ‘suist’ krijg je de keuze om links- of rechtsaf te slaan. Neem je de rechter route, dan krijg je al snowboardend de besturing uitgelegd.

Zo’n vliegende start is wel zo fijn in dit soort games, maar dan moet je dat ‘vliegen’ wel met een korreltje zout nemen. Zo snel gaat het allemaal niet in SWS – het gevoel voor snelheid is niet bepaald bevredigend. Zeker als je jezelf op een halfpipe begeeft, blijkt het bijna ondoenlijk om de vaart er een beetje in te houden.

Assassin’s Creed-engine

Zou dat dan komen door het gebruik van de Assassin’s Creed-engine? Het is best mogelijk, want die game staat ook niet echt bekend om Formule 1-snelheden, maar meer om de grote open wereld die voor je voeten ligt. Dat principe is dan ook terug te vinden in SWS, want je bent vrij om te gaan en staan waar je wilt op de vier bergen die de game rijk is. Dat je daarbij constant online kunt spelen met vijftien anderen, maakt de gameplay vrij uniek en (als je daadwerkelijk genoeg vrienden hebt die dit spel met je willen spelen) zelfs leuk.

Helaas is het open wereldprincipe lang niet altijd perfect uitgevoerd. Hoewel het in eerste instantie al mooi genoeg is om lekker lanterfantend een berg af te glijden en gebruik te maken van de uitnodigende omgevallen boomstammen en schansen die volop aanwezig zijn, kom je alleen verder als snowboarder als je wedstrijden wint. Deze wedstrijden kun je echter alleen starten door naar een bepaald punt op de berg te boarden.

Frustrerende bezigheid

En dat blijkt een frustrerende bezigheid. Een ronde radar onderin beeld mag dan enigszins de richting aangeven en met de Back-knop kun je weliswaar een complete kaart van de berg openen, maar dat is in de praktijk onvoldoende. Regelmatig zul je het icoontje van een wedstrijd vlak aan je voorbij zien schuiven op de radar, maar kun je er alleen bij door terug naar boven te gaan en ergens een andere afslag te nemen. Dat je markeerpunten kunt aanbrengen op de berg, waar je later met een druk op de knop naartoe kunt springen, helpt in dit geval niet echt. Je moet toch eerst dat punt zien te bereiken op je snowboard.

Dit probleem is een stuk minder vervelend wanneer je de game online met anderen speelt. Ten eerste hoef je geen wedstrijd te starten om samen van de berg te kunnen boarden. En als één iemand een wedstrijdpunt weet te bereiken, kan hij de anderen uitnodigen. Die hoeven dan in elk geval niet meer op zoek te gaan. Online gamen is niet alleen leuker, het is haast een must. Een fiks aantal wedstrijden zijn namelijk alleen online toegankelijk. Mocht je geen vrienden hebben die het spel bezitten, dan zal een groot deel van het spel dus aan je voorbij gaan.

Munten

Daarnaast wordt van je verwacht dat je een aantal munten verzamelt, die te vinden zijn op lastig te bereiken plekken. Afgezien van het feit dat ook hierbij de radar en plattegrond weinig hulp bieden, vragen we ons vooral af wat deze munten in vredesnaam te zoeken hebben in een snowboardgame. Echt nuttig zijn ze dan ook niet. Vind er eentje en Shaun White komt je in hoogsteigen persoon een nieuwe truc leren, zoals de vaardigheid om door ijsmuren te rammen. Maar kun je die foefjes gebruiken om beter te scoren in wedstrijden? Meestal niet, want ze zijn doorgaans alleen handig om de volgende munt te pakken te krijgen, zodat je een trucje leert waarmee je weer een volgende munt kunt bereiken. Enzovoort.

Gelukkig werkt het uithalen van trucs wel lekker en we kunnen hetzelfde zeggen van de besturing. Het is even wennen om te springen met de schouderknop en trucs uit te halen met de rechterpook, maar dat gebeurt snel genoeg. Ook is SWS grafisch best een indrukwekkend spel. Als je op de top van een berg staat, kun je ongelooflijk diep in de verte zien. Leuke foefjes als een camera die vlak voor een grote sprong uitzoomt, dragen bij aan een coole, virtuele snowboard-ervaring.

Het is dan ook jammer dat de game bij lange na niet vrij is van bugs. Het is niet fijn om midden in een rush te zitten en opeens je boarder door de ‘vloer’ van de berg te zien vallen. Verder blijken wedstrijden tegen computertegenstanders heel erg inconsequent. Met dezelfde puntenscore kun je de ene keer laatste worden en vervolgens eerste. Ook draaiden we ons een keertje om, om eens van het prachtige aanzicht van de sneeuw te genieten, en zagen we vier computerboarders onophoudelijk met hun snufferd tegen een railing aanrennen. We hebben ze meteen maar even ingepeperd met een paar flinke sneeuwballen en er een filmpje van geschoten, want dat kan weer wel heel goed in SWS.

Als SWS inderdaad de Tony Hawk van de snowboardgames moet worden, heeft Ubisoft nog een lange weg te gaan. Shaun White Snowboarding kent een paar erg leuke ideeën, zoals het principe van een open spelwereld en de mogelijkheid om constant online te spelen met vijftien anderen. Maar de meeste ideeën zijn niet zo best uitgewerkt. Zo is het lastig om de weg te vinden en biedt de game simpelweg niet genoeg gevoel voor snelheid. Online is SWS misschien nog best te pruimen, maar offline weet de game absoluut niet lang te boeien. Volgend deel beter! (66%)

Platform: Xbox 360, PS3, pc, DS, PSP, PS2 | Release: reeds verschenen