Review: Call of Duty: World at War

Call of Duty is weer terug waar het hoort. Na een zeer succesvol uitstapje naar het heden, nemen we het nu toch weer op tegen de nazi’s.

En dan mogen we wel terug gaan in de tijd, grafisch doen we dat niet. Ontwikkelaar Treyarch heeft namelijk dezelfde engine gebruikt als er is gebruikt in Call of Duty 4. Daar valt dus helemaal niets op aan te merken. En daardoor is de gameplay ook weer van het niveau dat we zo goed kennen. In de singleplayer is het weer chaos alom. Misschien zelfs nog wel wat meer vanwege de tactieken die de Japanners gebruikten in die tijd.

De kamikaze piloten hebben blijkbaar niet altijd een vliegtuig nodig. Geef ze een geweer met een bajonet, wijs ze naar de vijand en ze rennen in een rechte lijn schreeuwend er op af. Je kunt je voorstellen dat het nogal heftig kan worden als er vier van die gasten tegelijk uit bosjes om je heen op je af komen rennen. Zodra ze je steken, ben je dood, maar druk je op tijd op de rechterpook op je controller, dan wend je de aanval af en steek je jouw mes in hen.

Vuurspuwer

Daarnaast verstoppen de Jappen zich graag in de boom of in kuilen in de grond. Zodoende wordt je dus vaak aangevallen uit hoeken die je niet verwacht, maar gelukkig heb je een nieuw wapen om dat allemaal vrij makkelijk te bestrijden. Met de vlammenwerper zet je bomen in de fik waardoor er geen Jappen meer in kunnen zitten en zet je het gras in lichterlaaie om zo alle mogelijke verstoppers levend te verbranden. De game wordt dan ook een stuk makkelijker wanneer je de beschikking hebt over deze vuurspuwer.

Het wapen heeft oneindige munitie en wordt alleen gelimiteerd door een cooldown timer. Je kunt dus helemaal losgaan voor een paar seconden, even wachten, op adem komen en weer helemaal losgaan. Maar de singleplayer voelt niet zo goed als het vorige deel deed. De game zet de gruwelen van de oorlog misschien wel duidelijker neer, maar de uitwerking met filmpjes en dergelijke valt een beetje tegen.

Meer

Op het gebied van mulitplayer heeft Treyarch de succesformule uit het vorige deel gepakt en uitgebreid. Meer perks, meer modes en meer voertuigen. Ook het hele level-systeem is overgenomen en de level cap is omhoog gegooid van 55 naar 65. En door te toevoeging van voertuigen kun je als speler nu vier perks kiezen om mee te spelen. Drie ervan zijn bedoeld voor het normale vechten en deze zijn in grote lijnen hetzelfde als we al kenden, maar de vierde is specifiek voor het gebruik van voertuigen.

En bij het gebruik van voertuigen voel je jezelf gelijk God op aarde. Als bestuurder van een tank is een kill streak van tien niet al te moeilijk te halen. Het enige echte gevaar dat je loopt is het tegenkomen van een andere tank. Niet veel mensen spelen met bazooka’s en al doen ze dat wel, die zijn dood met een welgemikt schot. Een tank heeft minimaal twee schoten op hetzelfde punt nodig. Een schot op de zijkant en één op de voorkant richt niet veel uit. Maar twee op de zijkant zijn wel dodelijk. Hierdoor kost het vrij veel moeite om een tank te slopen en is de balans in de game soms een beetje ver te zoeken.

Co-op

Maar er is meer. Een complete co-op voor maximaal vier mensen. Dat betekent dus dat je met drie vrienden bijna de hele campaign kunt doorlopen. Niet de hele campaign, want sommige missies zijn echt om alleen door te spelen, maar wat er dan overblijft is prima te spelen met vier man. En om hier nog een extra uitdaging aan te verbinden kun je een soort scoresysteem aanzetten. Hierdoor krijgt iedere speler punten voor kills, revives en andere belangrijke dingen. Zo kun je aan het einde van een missie zien wie van de spelers het hardst gevochten heeft.

Na het uitspelen van de campaign unlock je nog een hele leuke feature, namelijk zombie nazi’s. Hierin is het de bedoeling om een oud huis te verdedigen tegen dode nazi’s. Deze proberen door de dichtgetimmerde ramen te breken om jou en je vrienden te doden. Deze komen in golven en elke golf is steeds groter, sterker en sneller. Het begin is daarom ook wat suf, maar als je even bezig bent dan wordt het pas echt uitdagend.

Death Cards

En alsof de multiplayer nog niet uitgebreid genoeg is, heeft Treyarch ook nog Death Cards in de campaign verstopt. Als je deze vindt, wat overigens niet al te moeilijk is, unlock je wat aanpassingen op de manier waarop je multiplayer kunt spelen. Denk dan aan dingen als alleen headshots die dodelijk zijn en als je een headshot uitvoert dat de vijand explodeert.

Maar hoe leuk en hoe uitgebreid de multiplayer ook is, de Tweede Wereldoorlog beperkt het geheel. Zo kun je nu bijvoorbeeld geen helikopter meer aanvragen, maar laat je een paar honden los. De wapens zijn echter de grootste belemmeringen. Ze voelen allemaal wat minder heftig en zijn toch wat minder leuk om mee te spelen. Ook klopt de balans niet helemaal. De gewone geweren zijn vrij traag en best under powered. Je zou verwachten dat één à twee kogels wel dodelijk zouden zijn, maar dat is niet zo. Het kost al snel een volledig magazijn. Ook de sub-machineguns zijn dodelijker dan het hele zware geschut. Maar dit wordt vast opgelost met een patch.

Call of Duty World at War doet niet veel nieuws. Het pakt de formule van het vorige deel en breidt dat een beetje uit. De multiplayer is nagenoeg hetzelfde op wat nieuwe perks, voertuigen en wat extra modes na. De singleplayer blijft aan de korte kant en heeft niet zoveel impact als die uit 4. Uiteindelijk breekt de setting de game toch op, met name vanwege het feit dat er in die tijd minder mogelijk was dan dat er nu is op het gebied van wapentuig. Beginnen met een geweer voelt toch een beetje karig in vergelijking met beginnen met een M16. En de balans in het gebruik van wapens en tanks heeft nog even wat werk nodig. (86%)

Platform: Xbox 360, PS3, pc, DS, wii, PS2 | Release: reeds verschenen

Tip de redactie