Het verhaal start met een cut scene waarin Spyro en Cynder vrijkomen uit een kristal, door toedoen van een club trollen. Enigszins verdoofd, worden ze voorzien van een soort ketting, die er voor zorgt dat ze niet ver uit elkaar kunnen. Dan verschijnt daar plots een megalomaan monster en kun je van start.

En je kunt gelijk je borst natmaken. Eerst snel de ketenen los zien te krijgen en dan de poot van het monster aanvallen. Nu heb ik best een fikse portie arcade- en adventure-ervaring, maar dit kostte toch even wat moeite. Dat belooft wat voor de rest van de game.

Na succesvol dit wezen verslagen te hebben (iets dat later een illusie blijkt) vervolg je jouw weg. Je doel? Het tegenhouden van "Malefor, de Dark Master", die zijn kwade dronk over de aarde wilt verspreiden.

Old-skool save-points

Je kunt saven op vastgestelde punten. Iets wat mij betreft enigszins achterhaald is. Stop je tussen twee save points, dan kun je de volgende keer weer opnieuw starten bij je laatste save point. Hetzelfde geldt voor sterven. Doe dit niet. Want dan kun je weer terug naar je laatste punt.

In het begin gebeurt je dit nogal eens. Sterven was voor mij aan de orde van de dag en het gevoel van herhaling begon me te overvallen. Het sterven komt vooral door de ronduit matige besturing. De draakjes lijken, met name tijdens het vliegen, onbestuurbaar.

Het is gewoonweg onduidelijk wanneer je op de rem trapt dan wel voorwaarts gaat. Dit heeft namelijk te maken met de richting van je draak en het remmen en gas geven verandert dus ook met het veranderen van je richting. Hetzelfde geldt voor de aanvallen die je uitvoert in de richting van je vijanden. Deze gaan te vaak net niet in de juiste richting, doordat het lastig is om in deze 3D-wereld de juiste richting te bepalen.

Button bashing

Je aanvallen zijn in eerste instantie standaard, maar naarmate je meer ervaring opdoet, kun je je draak specifieke aanvallen upgraden. Maar dat maakt het geheel er slechts iets eenvoudiger op. Tijdens het spelen kun je voor het eerst switchen tussen Spyro en Cynder. Wanneer de ene draak het enigszins benauwd heeft, switch dan snel naar de andere, want sterven leidt tot herhaling (zoals al eerder vermeld).

Je vijanden zijn niet al te lastig te verslaan. Simpelweg een goede portie button bashing is veelal voldoende om de doorsnee tegenstander omver te blazen. Iets dat niet het geval is voor de grotere tegenstanders dan wel de eindbazen. Hiervoor moet je regelmatig van draak switchen om niet in no time vernietigd te worden.

Langdradig

Niet vanwege het feit dat ze zo intelligent zijn, maar meer vanwege hun schier onuitputtelijke stamina. Hierdoor worden sommige boss battles langdradig. Dit alles leidt tot een singleplayer die veel te veel steken laat vallen. Wanneer je echter co-op de game speelt (de ene speler als Spyro, de ander als Cynder) dan krijgt de game ietwat meer inhoud. Je aanvallen zijn gerichter en je hebt daadwerkelijk het gevoel dat je met twee draken tegelijk speelt, in plaats van het 'me and my shadow'-gevoel.

Van deze trilogie hoopte ik dat het laatste deel daadwerkelijk de big bang zou worden. Niets is echter minder waar. Spyro slaat in dit laatste deel de plank fiks mis. Met name de matige besturing zorgt hier grotendeels voor. De co-op modus maakt nog enigszins iets goed, maar dat neemt niet weg dat de achterhaalde save points, de button bashing-gevechten en de zeer beperkte inbreng van de tweede draak in de singleplayer de game meer kwaad dan goed doen. Daar waar Spyro vuurspuwend de trilogie uit zou moeten blazen, is zijn hete adem vergaan tot een nachtkaars, die hoestend en proestend uitgaat. Spyro-onwaardig wat mij betreft.

Platform: DS, PS2, PS3, Xbox 360, Wii | Release: 14/11/2008