Review: Legendary

Spark Unlimited, ontwikkelaar van het eerder dit jaar verschenen en op z’n zachtst gezegd mislukte Turning Point, gaat in de herkansing met de mythologische shooter Legendary.

Tot enkele maanden geleden ging deze game door het leven als Legendary: The Box, waarbij het laatste verwijst naar het welbekende verhaal uit de Griekse mythologie over de doos van Pandora. Hoewel de subtitel inmiddels is komen te vervallen, speelt de doos waarin volgens de legende alle ellende van de wereld zou zitten nog altijd de hoofdrol. Het laat zich raden dat het openen ervan desastreuze gevolgen heeft, al blijkt de ellende een verzameling wezens en monsters en is de setting verplaatst naar het New York van deze tijd.

In de rol van meesterdief Charles Deckard ben jij in een museum verantwoordelijk voor het openen van de doos. Doen alsof je neus bloedt, is er alvast niet bij, want de hel breekt los en jij komt met je hand vast te zitten in de doos. Hierdoor krijg je een vooralsnog onverklaarbare link met de opgesloten energie genaamd Animus. In je hand wordt namelijk The Signet gebrand, een gloeiend embleem waarmee je de kracht van de doos van Pandora kunt beheersen.

Ontsnapping

Wat volgt is je ontsnapping uit het museum, waarbij gaandeweg meteen de controls worden uitgelegd. Echt noodzakelijk is dit niet omdat de besturing gewoon logisch is ingedeeld, maar het is vooral wat onbeholpen gedaan. Zo kun je bijvoorbeeld nog niet springen tot je voor het eerst over een bepaald obstakel moet zien te komen.

Bovendien is de game behoorlijk lineair en scripted en dat wordt meteen al in het begin duidelijk. Puin van het door de vrijgekomen energie instortende museum valt netjes op een rij neer en in de straten van New York staan auto’s precies zo opgesteld dat er altijd maar één weg tussendoor is. Dat dan ook nog de nodige scripted events soms ronduit te laat starten, zorgt er al snel voor dat een frons niet te onderdrukken is.

Echter, gaandeweg wordt Legendary langzaam maar zeker leuker en op bepaalde punten ook echt beter. Na wat voorspelbare gevechten met kleine vuurspugende reptielen in de eerste episode, sta je in de derde al tegenover een gigantische golem. Samengesteld uit stukken straat, flatgebouw en de nodige auto’s, is het aan jou om drie EMP-torens te activeren om de reus uit te schakelen. Dit doe je door ze op te laden met de Animus-energie die vrij komt uit elk mythologisch wezen dat je verslaat. En aangezien je deze energie ook gebruikt om je eigen gezondheid weer op pijl te brengen én om diezelfde wezens te verslaan, is dat niet zo simpel als dat het lijkt.

Griekse mythologie

Uiteraard krijg je eveneens de beschikking over de nodige conventionele wapens in de strijd tegen je vijanden. Naast weerwolven, griffioenen en zonder meer het coolste wezen uit de gehele Griekse mythologie, de Minotaurus, zijn dat ook menselijke tegenstanders. Een organisatie genaamd The Black Order heeft er schijnbaar belang bij dat de doos van Pandora zo lang mogelijk open blijft en stuurt een leger soldaten om dat te bewerkstelligen.

Aan jouw zijde vechten van tijd tot tijd ook mensen mee, gestuurd door The Council of 98. De good guys zeg maar. De gevechten met menselijke tegenstanders zijn echter het minst boeiend, vooral omdat ze regelmatig in het open veld blijven wachten om neergeschoten te worden en dus minder intelligentie vertonen dan de meeste monsters.


Niet bijster origineel

Want zij zijn het die de game leuk maken, waarbij vooral de weerwolven er uit springen. Met hun klauwen kunnen ze overal naartoe klimmen, waardoor je nergens veilig bent en als je vergeet van een gevallen weerwolf zijn kop eraf te knallen, dan bijt deze voor je het weet opnieuw een stuk uit je lichaam. Later in de game krijg je ook met Alpha Wolves te maken, die een stuk krachtiger zijn en waarbij je via een quicktime event de bovenhand moet zien te halen. Misschien niet bijster origineel, maar toch een leuke afwisseling in een game die verder wel tot het einde zo lineair als een potlood blijft.

Andere ergernissen zijn vijanden die op bepaalde plaatsen oneindig blijven komen tot je het gebied verlaat en iets te vaak dezelfde puzzeltjes. De omgeving is verder weinig tot niet interactief en ook hier wordt spontaan een uitzondering gemaakt als er kisten in je weg staan of wanneer je een platform moet laten zakken door tonnen water lek te schieten.

Lekker freaky

Grafisch is de game degelijk, maar vooral qua omgevingen niet spectaculair. Opnieuw zijn het de monsters die in positieve zin opvallen, zowel wat vormgeving als animaties betreft en wederom geldt voor menselijke personages het omgekeerde. Op het geluid is dan weer niets aan te merken, want de spannende muziek maakt de game bij vlagen lekker freaky en het Latijnse gefluister als je Animus-energie opneemt voegt eveneens iets toe aan de ervaring.

Maar over het geheel gezien is die ervaring er toch één van nét niet. De game heeft met de legende van de doos van Pandora aardig wat potentie en bij vlagen komt dat er ook zeker uit, zoals in de gevechten met eindbazen als de golem en de Minotaurus. Als je net als ik echt een fan bent van mythologie dan heb je aan Legendary nog best een leuke casual shooter, maar anders zorgen de extreme lineariteit, de niet altijd goed werkende scripted events en de dommige menselijke tegenstanders er waarschijnlijk voor dat je het einde van de game niet zult halen. (68%)


Platform: Xbox 360, PS3, pc | Release: reeds verschenen

Tip de redactie