Sommige games verdienen gewoonweg geen sequel. De eerste Manhunt-game is een goed voorbeeld hiervan. In de huid van James Earl Cash werd de speler gedwongen te vechten voor zijn leven terwijl hij de hoofdrol speelde in snuff-scènes.

De gruwel eindigde met de dood van regisseur Starkweather en de ontsnapping van Cash en maakte daarmee een direct vervolg onmogelijk. Dus waarom moest men zo nodig een vervolg maken op een tijdloos juweel dat juist daardoor zijn glans zou kunnen verliezen?

De makers van Manhunt wisten gelukkig ook dat een vervolg de geloofwaardigheid en kracht van de eerste game om zeep zou helpen en besloten voor het vervolg een volslagen andere kant op te gaan. Uitsluitend de opzet, grafische uitstraling en titel bleven gehandhaafd en verder heeft men alles zonder pardon overboord gegooid. Verwacht geen opgefokte Skinheads, geen ‘Innocentz’ of ‘Smileys’ met hakbijlen en ook de weerzinwekkende ‘Piggsy’ maakt dit keer geen opwachting. De originele Manhunt behandelde snuff entertainment als zodanig waarin dergelijke ‘freaks’ uitstekend op hun plaats bleken. Deel 2 vertelt een compleet ander verhaal waarin geen plaats is voor geforceerde herhalingsoefeningen.

Project Hostel

Gelukkig heeft men dan ook niet zonder nadenken het zoveelste blik ‘engerds’ opengetrokken in de valse hoop de oude garde te overtreffen. Weg is wel het zogenaamde ‘Running Man’ gevoel wat in het eerste deel voortkwam uit de manier waarop Starkweather als regisseur geëntertaind wilde worden. Wat we ervoor terug krijgen is een wat afgezwakt geheel dat echter door de serieuze toon en subtiele aanpak alsnog garant staat voor een overtuigend spektakel. Zoals de titel aangeeft is de ouderwetse klopjacht uiteraard weer de basis van de game. De vraag is nu natuurlijk: wie is de voortvluchtige dit keer en wat is de reden dat een kleine duizend zwaarbewapende jagers uitgerekend zijn hoofd boven de open haard willen hangen?

Getalenteerde moordenaar

Daniël Lamb (Danny) is een psychiatrische patiënt die op een avond, wanneer de stroom uitvalt in het gesticht waar hij opgeborgen zit, de benen neemt. Een leger van huurlingen, de halve politiemacht en een groep speciale agenten van ‘The Project’ wordt achter hem aan gestuurd. De achtervolgers zitten dit keer echter niet zomaar voor de ‘sport’ achter hem aan, maar zijn minstens zo wanhopig als de protagonist zelf. Het is bittere ernst dit keer en je zult merken dat men daadwerkelijk naar je op zoek gaat in de schaduw. De makers hebben dit leuk uitgevoerd door op het moment dat de vijand je in het donker probeert te spotten, je instructies moet uitvoeren met je controller zoals dat staat aangegeven op je scherm. Lukt dat niet op tijd, dan wordt arme Danny uit de schaduw gesleurd en op veelal creatieve wijze te grazen genomen.

Censuur

Dat Danny niet bepaald de gemiddelde psychiatrische patiënt is, zul je snel genoeg merken. Gaandeweg blijkt Danny namelijk een getalenteerde moordenaar en komt hij door middel van een reeks verwarrende flashbacks achter een aantal gruwelijke dingen uit zijn verleden. Daarnaast belandt hij diverse keren in scènes rechtstreeks uit films als de beide Hostel-films en ontwikkelt hij een merkwaardige band met het sinistere personage Leo Kasper wie een groot deel van de game een speelbaar personage is.

Terug van weggeweest is het sneak- en slacht-systeem dat zo tekenend was voor de eerste game. Uitgebreider en bloederiger dan ooit, maar helaas voorzien van een lichte censuur. Zodra je een vijand doodt, begint het beeld te storen en gaan de kleuren naar duotoon wat de ‘voorstelling’ voor een groot deel onduidelijk maakt. Je mag gerust zeggen dat de eerste game op dat gebied veel verder ging.


Dikke middelvinger

Gelukkig lost ontwikkelaar Rockstar dit (kenmerkend voor de ontwikkelaar) op door braaf te doen wat de tientallen belangenorganisaties verlangen en tegelijkertijd alle mogelijke vrijheden binnen de opgelegde censuur zwaar te misbruiken. Laat ik het zo zeggen: dat de daadwerkelijke moordscènes niet erg duidelijk in beeld gebracht mochten worden, betekent niet dat ze niet minstens net zo heftig zijn als voorheen.

Suggestie in zowel geluid als beeld alsmede het dramatisch verlengen van de sterfscènes doet de game zelfs in zoverre goed dat het nergens overkomt als een kopie van de eerste Manhunt. Een kleine goedmaker vinden we trouwens in de inventieve omgevingaanvallen die nu gemaakt kunnen worden, zoals iemand in de fik te steken, met een putdeksel bewerken of verpletteren. Maar ondanks dergelijke vernieuwingen, een sterk verhaal en interessante personages weet Manhunt 2 de kracht van zijn voorganger niet te evenaren.

Insane in the Brain

Het snuff-element destijds was op één of andere manier gruwelijker dan de juist meer subtiele en interessantere psychologische benadering van Manhunt 2. Dat is in dit geval overigens geen tekortkoming, want het geeft de game zijn geloofwaardigheid. Bovendien is Manhunt 2 net als zijn voorganger in geen geval grappig of aangenaam dus is er eigenlijk niets aan de hand.

Wat helaas wel daadwerkelijk zwakker is in dit deel is de opbouw van de game en een groot deel van de level designs. Qua formaat is de game ongeveer even groot als zijn voorganger, maar helaas meer voorspelbaar. Levels als de Darkwood Penitentiary, Starkweather’s reusachtige tuin en Piggsy’s zolderkamer waren heel erg sterk en ik weet zeker dat de fans deze vast nog levendig voor zich kunnen halen. Manhunt 2 bevat eigenlijk geen levels die zo sterk of onvergetelijk zijn als die uit deel 1. De seksclub en de begraafplaats komen zeker in de buurt, maar het zijn voornamelijk de gameplay, de algehele beleving en het letterlijk spelen van het verhaal welke je uiteindelijk het meest zullen bijblijven.

Ondanks een aantal kritiekpunten is Manhunt 2 wat mij betreft zeker een geslaagde game. Rockstar levert een geloofwaardig en vermakelijk geheel op dat in genoeg alle opzichten vernieuwt en tegelijkertijd prettig dicht bij de oorsprong blijft. De wat zwakkere levels, de minder grauwe setting en de censuur tijdens de moordpartijen gooien niet genoeg roet in het eten om de game te doen struikelen, maar worden wel degelijk meegenomen in de eindscore. Nochtans maken de interessante verhaallijn, de beter uitgewerkte personages en de bijzonder sterke (dubbele) ontknoping meer dan genoeg goed. Verplicht voer voor elke fan! (84%)


Platform: PS2, PSP, Wii | Release: 31/10/2008