Ondanks al zijn superkrachten zijn de games rond Spider-Man nooit super geweest. Kan Web of Shadows boven voorgaande games uitstijgen?

Rond Spider-Man zijn talloze comics, tekenfilms, grote Hollywood blockbusters en uiteraard games verschenen. Terwijl de superheld op de eerste drie goed scoort, staat de naam van Spider-Man zeker niet garant voor een goede game. Met Web of Shadows wordt er opnieuw een poging gewaagd.

Qua verhaal zijn er flink wat elementen toegevoegd. In het spel wordt New York geteisterd door een invasie van Symbiotes, lopen diverse superschurken los rond en gaat het bendegeweld gewoon door. Verder is Spider-Man besmet, waardoor hij weer beschikt over het zwarte pak.

Dat klinkt behoorlijk heftig. Vandaar dat er de nodige andere superhelden rondlopen. Helaas zijn die verre van actief. Eigenlijk dienen ze meer als coach voor het aanleren van nieuwe aanvallen en zijn ze te zien in de cutscenes. Centraal in deze game staan de keuzes die je als speler maakt. Ga je los als Black Spider-Man of speel je de brave held? Toch is de impact minder groot dan je zou denken. Slechts op een paar momenten levert het gedenkwaardige momenten op.

Lekker knokken

Waar Spider-Man veel meer in uitblinkt is het gevechtsysteem. Dit is goed uitgewerkt, met steeds uitbundigere aanvallen, waardoor je echt lekker los kan gaan. Je hoeft niet ver te zoeken naar een vechtpartij, want op bijna elke hoek van de straat volgt wel een nieuwe confrontatie. Het lijkt wel of heel New York vol staat met tegenstanders. De virtuele Big Apple valt als open spelwereld wel serieus tegen.


Zowel qua graphics als sfeer laat de spelwereld te wensen over. Het voelt gewoon niet aan als een echt levendige stad. Qua graphics zijn de omgevingen primitief, zeker in vergelijking met de andere games met een open spelwereld. Wanneer leren spelmakers dat een virtuele speeltuin alleen goede gameplay oplevert als er genoeg te doen is? Gebrek aan diversiteit is het grootste probleem in Web of Shadows. Wie een uurtje het spel heeft gespeeld, weet wat hij de rest van de tijd kan verwachten.

Is er ook iets anders?

Het meer-van-hetzelfde-syndroom geldt overigens niet alleen voor de lichte submissies. Ook de hoofdopdrachten volgen vaak dezelfde formule. Het toppunt van deze opdrachten zouden de confrontaties met de eindbazen moeten zijn. Een groot aantal bekende superschurken komt voorbij. Helaas zijn deze gevechten niet allemaal even goed uitgewerkt. Het grootste probleem is dat ze meestal erg lang duren, met bijkomend nadeel dat als je doodgaat het allemaal weer over moet. Dat kan wel als een shock overkomen, want op deze gevechten na is Web of Shadows erg makkelijk.

Je zal na het lezen van de review er niet van staan te kijken dat de game geen topcijfer krijgt. Het spel begint leuk, maar slingert zichzelf steeds verder de put in. Geestelijk vader van Spider-Man, Stan Lee, heeft gezegd dat het spelen van superhelden, het lezen van comics en kijken van superheldenfilms zal verdringen. Dat geloof ik graag, maar dan moet het niveau van deze games toch serieus omhoog.

Het maken van een goede Spider-Man-game heeft veel overeenkomsten met pogingen van de superheld om zijn liefdesleven te combineren met zijn dubbelleven als superheld. Ondanks alle verwoede pogingen lukt het net niet. Hetzelfde geldt voor Spider-Man: Web of Shadows. Het verhaal is leuk neergezet en het vechten en de ontwikkeling van Spider-Man met de verschillende krachten is goed uitgewerkt. Helaas laat de game op grafisch vlak de nodige steekjes vallen en mist New York de nodige sfeer. Het grootste kritiekpunt is het gebrek aan diversiteit. Kort samengevat is het teveel van hetzelfde. Hierdoor gaat Web of Shadows redelijk snel vervelen. Ook de ‘epische’ eindbaasgevechten vallen tegen. Kortom: Web of Shadows is weer geen topgame. (58%)


Platform: Xbox 360, PS3, Wii, PS2, pc, DS, PSP | Release: reeds verschenen