Na de absurde verzameling minigames in Smooth Moves, keert de vadsige Wario ditmaal terug naar de Wii met een oldskool 2D-platformgame. En zo zien we Nintendo’s antiheld natuurlijk het liefst.

In Wario Land: The Shake Dimension draait het in feite om hetzelfde ‘red de prinses’-principe als in menig Mario-avontuur. Alleen is deze keer niet Princess Peach de dupe van Bowser’s snode plannen, maar wordt Queen Merelda ontvoerd door de Shake King die haar ergens in The Shake Dimension gevangen houdt. Uiteraard kan het Wario werkelijk niets interesseren wat er met deze koningin gebeurt, ware het niet dat er in deze andere dimensie ook een Bottomless Coin Sack te vinden is. En met deze oneindige voorraad gouden munten in het vooruitzicht is Wario ineens prima te porren voor een avontuurtje in The Shake Dimension!

Wat meteen opvalt zodra je in deze game duikt is toch wel het grafische stijltje. Want wanneer hebben we eerder een dergelijke platformer gezien waarbij werkelijk alles met de hand getekend is? Zowel de cutscènes als de daadwerkelijke spelwereld worden hierdoor kleine kunstwerkjes die de hele game een heerlijk oldskool-sfeertje geven en Nintendo heeft dan ook zichtbaar zijn best gedaan hiermee een echt kwaliteitsproduct neer te zetten.

Verborgen levels

In totaal bestaat de game uit vijf continenten die ieder op zich ook weer uit vijf levels bestaat. Nou ja, officieel dan, want ieder continent blijkt ook nog over enkele verborgen levels te beschikken. Ieder continent heeft een eigen eindbaas en door deze te verslaan, verdien je steeds meer beloningen die je uiteindelijk hard nodig zal hebben om de Shake King te kunnen vinden. Als Wario zich in de Shake Dimension bevindt, kan hij overigens ook nog een bezoekje brengen aan Captain Syrup. Een sexy piraat die maar al te graag power-ups of een extra leven verkoopt in ruil voor een handjevol munten die Wario in de verschillende levels bij elkaar heeft weten te schudden.

Hoewel het allemaal reeds geijkte paden lijken te zijn die deze Wario Land bewandelt, heeft de game genoeg spelelementen waarin het zich onderscheidt van andere 2D-platformgames. Zo moet je bijvoorbeeld aan het eind van ieder level een Merfle bevrijden. Als je dit kleine beestje uit zijn kooi hebt gehaald, zal er een alarm afgaan en begint er vervolgens een timer weg te tikken. Voor Wario het teken om zo snel mogelijk weer terug naar het begin van het level te komen.

En deze race naar de finish is misschien wel het tofste onderdeel van de levels. Op de terugweg zijn er namelijk verschillende nieuwe doorgangen beschikbaar, kun je ervoor kiezen wat tijd op te offeren voor het vinden van verborgen schatten en moet je met het vadsige lichaam van Wario zo snel mogelijk door muren en vijanden heen beuken om binnen de tijdslimiet terug te zijn.

De lichamelijke conditie

Door de lichamelijke conditie van Wario is het niet mogelijk om daadwerkelijk met hem te ‘rennen’. Hij waggelt namelijk een beetje voorwaarts en kan af en toe vooruit beuken, maar hier moet hij daarna dan ook echt wel weer even van bijkomen. Naast deze grappige beperkingen die Wario met zich meebrengt, zit de game ook nog eens vol met sarcastische humor die vaak ten kosten gaan van onze hoofdpersoon. En het is om de een of andere reden ontzettend leuk om met een dergelijke antiheld (die werkelijk voor niemand sympathie lijkt te hebben) een hele game te doorspelen.

Je speelt de game door de WiiMote simpelweg zijwaarts vast te houden. Zo speelt de game dus eigenlijk zoals je al sinds jaar en dag gewend bent een 2D-sidescroller te spelen, waarbij de knoppen 1 en 2 natuurlijk bedoeld zijn om te springen en acties mee uit te voeren. Af en toe moet je even met de WiiMote schudden om bijvoorbeeld munten uit een vijand te slaan of moet je hem even kantelen om een karretje te besturen. Maar nooit zullen deze bewegingen geforceerd overkomen, want het past altijd prima in de lompe gameplay van Wario Land en het biedt net dat kleine beetje afwisseling dat je zoekt naast deze simpele besturing.


Tot nu toe een grote lofzang voor deze nieuwe 2D-platformgame dus. Maar Wario Land kent ook zeker een aantal fikse tekortkomingen. Zo is het namelijk onmogelijk de game in breedbeeld te spelen. Stel je dit wel zo in dan zal je aan beide kanten van het scherm een balk in beeld krijgen waarin dan wat statistieken van het spel worden bijgehouden. Ik begrijp dat het lastig is de gameplay-ervaring van een 2D-platformer op zowel een 4:3 tv als een breedbeeld tv gelijkwaardig te krijgen, maar de oplossing waar Nintendo mee op de proppen is gekomen, kan ze toch echt niet in dank worden afgenomen.

Betrekkelijk korte speelduur

Daarnaast is het grootste manco van The Shake Dimension misschien wel de betrekkelijk korte speelduur. In amper zes uurtjes ben je namelijk al door de main-quest heen en doordat er geen multiplayer-opties of minigames in de game verwerkt zitten, biedt deze game gewoon veel te weinig speeltijd om zichzelf een volwaardige game te mogen noemen. Gelukkig compenseert de game dit lichtelijk met een hoge replaywaarde waardoor je na het voltooien van de main-quest alle levels nog een aantal keer kunt herspelen om zo werkelijk alle geheime levels, verborgen schatten en verzamelbare items te ontdekken. Vind je dit tof (en gelukkig vind ik dat) dan kun je nog een kleine vier uur bij de speelduur optellen.

Wario Land: The Shake Dimension is een zeer leuke platformer geworden die op gameplay-gebied een nagenoeg perfecte ervaring weet te bieden. Het grafische stijltje, de typische Wario-humor en het toffe leveldesign houden The Shake Dimension van begin tot eind meer dan interessant. Alleen jammer dat dit einde al is aangebroken voordat we daar erg in hebben. (79%)


Platform: Wii | Release: reeds beschikbaar