Bijna een jaar na Crysis en ook een generatie verder qua hardware, is er nu de stand-alone uitbreiding Crysis Warhead, met de belofte van lagere systeemeisen. GameZ.nl legde de game uitgebreid op de testbank.

Crysis had eind vorig jaar de ultieme pc-game moeten worden, met de mooiste graphics die we ooit hadden gezien. Dat lukte, echter met de kanttekening dat de pc die het op de hoogste instellingen vloeiend in beeld kon brengen nog gemaakt moest worden. Ontwikkelaar Crytek besloot om dat niet op zich te laten zitten en kondigde Crysis Warhead aan, een stand-alone uitbreiding die er ook op een gemiddelde pc meer dan goed uit zou moeten zien.

Een klein jaar later is het dan zover, Crysis Warhead is klaar en om de belofte van een beter draaiende game zo goed mogelijk op waarde te schatten, hebben we de game op meerdere systemen getest. Peter heeft de game gespeeld op een Core 2 Duo-pc met 2GB ram-geheugen en een NVIDIA GeForce 8800 GT. Hoewel dat systeem de omschrijving ‘gemiddelde pc’ al een heel stuk voorbij gaat, heb ik Crysis Warhead uitgebreid getest op een pc met een Core 2 Quad-processor, maar liefst 4GB ram en het beste wat NVIDIA momenteel te bieden heeft, de GeForce 280 GTX.

Onze bevindingen

Toen we onze bevindingen naast elkaar legden, bleek dat Crytek er opnieuw niet in geslaagd is om de engine van de game dermate schaalbaar te maken dat een veel grotere groep gamers er in volle glorie van kan genieten. Hoewel er zeker verbetering te zien is ten opzichte van het origineel, wisten we de game alleen op het zwaarste systeem van de twee, op very high-settings, met een resolutie van 1680 x 1050 en een nette framerate op het scherm te krijgen.

Heb je zo’n systeem staan, of vind je het niet erg om (opnieuw) de settings terug te schroeven, dan is Crysis Warhead toch wel een indrukwekkende ervaring. Grafisch is de game werkelijk schitterend en vol detail, waarbij bomen waaien in de wind en krabbetjes over het strand rennen. Vooral het water is het meest realistische dat ik ooit in een game heb gezien en mijn mond viel letterlijk open bij het eerste zicht op de bevroren wereld, ongeveer halverwege de game. De jungle van ijs, bevroren soldaten die in volle actie standbeelden zijn geworden en schepen die vast zijn komen te zitten in wat kort daarvoor nog de open zee was. Op dat gebied dan ook niets dan lof voor Crytek, want met hier en daar wat lichte pop-up op de voorgrond valt nog te leven. Maar nogmaals, alleen de krachtigste systemen die momenteel verkrijgbaar zijn, slagen erin om dit schouwspel optimaal te tonen.

Meer van hetzelfde

Verder is Crysis Warhead in positieve zin meer van hetzelfde. Het verhaal speelt zich tegelijk met de gebeurtenissen uit het origineel af en is qua opzet dus te vergelijken met wat Valve eerder deed met Half-Life en diens aanvulling Opposing Force. In het nano-suit van Michael ‘Psycho’ Sykes, die je wellicht nog zal herkennen van zijn bijrol in het origineel, voer je aan de andere kant van het eiland je missies uit. Geheel in stijl met zijn ruwe Britse karakter legt hij de nadruk een stuk meer op actie dan stealth en zo rol je nogal eens letterlijk van het ene gevecht in het andere.


Tussen de constante actie door, zijn er third-person cutscenes toegevoegd, om zo het verhaal wat filmischer te brengen. Het geluid en de cinematische-soundtrack dragen hier overigens gedurende de hele game aan bij. Maar met name ook door de sterke character-animatie en het solide acteerwerk, voel je je meer betrokken bij het verhaal dan in de originele Crysis. Voor wie die game ook heeft uitgespeeld worden er een aantal vragen beantwoord, al zal het einde natuurlijk ook nu niet anders zijn.

Engels met een accent

De kunstmatige intelligentie van zowel de Koreanen als de aliens scoort opnieuw goed en laat op een hogere moeilijkheidsgraad ook echt verbetering zien. Menselijke vijanden cirkelen om je heen, trekken zich terug als de grond te heet onder hun voeten wordt en schreeuwen naar elkaar waar jij je bevindt. Helaas spreken ze alleen Koreaans op de moeilijkste instelling want het Engels met een accent doet toch altijd wat af aan het realisme, zoals soms ook het geval is met Duitsers in een WO II-game.

De aliens moeten het nog altijd van hun krachtige aanvallen en vaak imposante afmetingen hebben. De scène waarin je met een groepje medesoldaten, allemaal gehuld in nano-suit een gigantische Exosuit over de rotsen ziet klimmen, is een memorabele. Nieuw zijn bovendien de kleine aliens die hun soortgenoten door middel van een energie-schild kunnen beschermen, waardoor je genoodzaakt bent om die eerst uit te schakelen.

Hoewel de nadruk van de game sterk op de singeplayer ligt, biedt ook Warhead weer een multiplayer-gedeelte, genaamd Crysis Wars. Dit dien je apart te installeren en hoewel de bestaande 14 maps uit Crysis aangevuld zijn met 7 nieuwe, zijn de games niet op dezelfde servers te spelen. Crysis-spelers kunnen dus nog steeds alleen tegen anderen spelen die ook over het origineel beschikken, en hetzelfde geldt voor bezitters van Crysis Warhead. Een vreemde keuze van de ontwikkelaar, zeker gezien de game toch al niet over de allergrootste community beschikt. Al heeft dat vermoedelijk ook een andere reden.

Het is zeker verleidelijk om een game die er zó mooi uitziet, waarin je zóveel kunt opblazen en waar je zelfs de vogels uit de lucht kunt schieten, een score van 90 of zelfs hoger te geven. Maar dat de game opnieuw alleen het onderste uit de kan haalt op de zwaarste systemen op de markt, iets waar Crytek echt beloofde aan te werken, is niet goed te praten. Vandaar dat we Crysis Warhead bestempelen als topper, maar net niet als de klassieker die het had kunnen zijn. (89%)


Platform: pc | Release: reeds verschenen