Waar zijn ze gebleven? De shooters van vroeger waarbij het beeldscherm volcontinue een mix van kleurrijke kogelregens en zwermen hittezoekende raketten was. R-Type, Thunderforce, Blazing Star, allemaal klassiekers binnen een schijnbaar uitgestorven genre.

Maar hoe uitgestorven is de ouderwetse 2D-shooter? Ontwikkelaar Treasure, die ons onder andere het briljante Ikaruga bracht, bewijst met Bangai-O dat het genre uitgedund, maar alles behalve dood is.

Bangai-O maakt bij aankomst in de (beslist aan te raden) tutorial een aangename indruk. Een vriendelijke professor neemt met twee snoezige anime-kids de basis door van het ‘gebruiken’ van een superrobot, ook wel Bangai genoemd.

Zodra je echter in de Bangai de arena betreedt, verdwijnt al het schattige als sneeuw voor de zon en verandert de game in een groot vernielzuchtig en explosief spektakel. Dit briljante spektakel kent echter een licht- en schaduwzijde. Enerzijds vergaap je je keer op keer bij het zien van de krankzinnige hoeveelheden bommen en granaten die de game op het scherm tovert en de grafische pracht en praal die daarmee gemoeid gaat. Anderzijds leveren al die explosies en raketregens zo nu en dan een slowdown op van heb ik jou daar. Maar hoe speelt Bangai?

Vergezocht

Aanvankelijk zullen de controls erg onnatuurlijk of zelfs vergezocht op je overkomen, maar na een aantal serieuze missies gaat alles vrijwel vanzelf. Met de vierpuntdruktoets beweegt de Bangai in de speelwereld op zoek naar mechanisch slachtvee en door in combinatie met de A-knop een richting in te drukken schiet de bruut als een geleid projectiel dwars door gebouwen, obstakels en vijanden heen.

De Bangai is uitgerust met twee sets van twee soorten wapentuig. De B-, en Y-knop zijn de standaard wapens waarbij je kunt kiezen uit hittezoekende raketten, stuiter-raketten, een schild een zwaard, napalmbommen en meer. De L-,en R-knoppen fungeren als zogenaamde EX-wapens welke, zodra ze flink zijn opgeladen, bespottelijke hoeveelheden raketten achter de vijanden aan jagen.

Pixelpulp

Nee, er is niets liefs te herkennen in de manier waarop de kiddies met hun ‘speeltje’ alles wat in de weg vliegt tot pixelpulp schieten. En dat is maar goed ook, want de vijand laat niet met zich sollen. Vijanden zijn vrijwel oneindig, vereisen elk een andere manier van aanpak en hun AI staat op ‘Kamikaze’.

Samengevat, dit is zonder meer het moeilijkste spel dat ik in de afgelopen tien jaar ben tegengekomen. Het is dan ook enerzijds een opluchting en anderzijds uiterst merkwaardig dat je na het doorspelen van de 17-missie lange tutorial meteen alle geheimen en extra’s krijgt die de game herbergt. Alle levels, alle missies, de level-editor, classic levels (uit de dagen van Bangai-O op de Nintendo 64) en de puzzel-levels. Ruim 160 missies liggen plotseling voor je klaar en je hoeft verder niets te doen of te unlocken.

Kwakzalver

Dat klinkt beroerd, want als alles meteen al wordt prijs gegeven waar is dan nog de motivatie om door deze belachelijk pittige shooter heen te schieten? Het antwoord is simpel en ligt in de manier waarop de vele levels zijn opgebouwd. De waanzinnige gevechtsmissies zitten namelijk barstensvol puzzelelementen.

Je leest het goed, er wordt naast duimkracht flink wat van je grijze massa verwacht om alles tot een goed einde te brengen. Denk hierbij overigens niet aan blokjes stapelen, sleuteltjes vinden of het beantwoorden van de achterlijke vragen van die kwakzalver Kawashima. Nee, het is de manier waarop je de wapens op elkaar afstemt, doelen tactisch neutraliseert, en verstandig met tijd, kracht en EX-powers omgaat.

Nachtmerries

Het is gelukkig niet zo dat elk van de overigens prachtig vormgegeven levels één manier van oplossen heeft. Je hebt als speler zo vreselijk veel vrijheid dat je lekker ouderwets compleet opgaat in de game en elke ‘Game Over’-boodschap knarsetandend beantwoordt met ‘Continue’. Dit spel ga je zien in je nachtmerries, het gaat je je sociale leventje kosten én je komt weer tot ontdekking dat de DS om de vier uur opgeladen moet worden.

Soms zat ik een hele avond op het puntje van mijn stoel vast in één missie en kwam ik er niet uit. Maar zodra je dan eindelijk het level afrondt en die laatste Ninja–bot kapotschiet volgt een absolute ontlading die wordt bijgestaan door een ietwat misplaatst gevoel van zelfverafgoding.


Iedereen die ik spreek classificeert Bangai-O spirits als een game uitsluitend voor de hardcore gamer. Ik kan me daar niet helemaal in vinden. De mainstream gamer die na het lezen van deze review geïnteresseerd is geraakt, durf ik zonder meer aan te raden de game op te pakken en lekker ongeremd de diepte in te duiken.

Hoge verslavingsfactor

Toegegeven, de game grijpt terug naar een erg ouderwetse basis en is gruwelijk moeilijk, maar bezit daardoor wel een waanzinnige replaywaarde én genoeg variatie om weken te boeien. De verslavingsfactor is hoog en je zult zien dat je ook dat ene lastige level moet halen en terug blijft komen voor meer en meer.

Bangai-O spirits is een meer dan geslaagde strategische puzzel-shooter die ondanks zijn niet alledaagse opbouw en soms belachelijke moeilijkheidsgraad garant staat voor vele uren onvervalst speelplezier. Het zal keer op keer lastig blijken de DS neer te leggen als de computer zojuist voor de zoveelste keer schroot van je heeft gemaakt, want ‘je weet dat je het kunt’. Gamers die om wat voor reden dan ook een absolute afkeer hebben van ouderwetse 2D-shooters moeten beslist verder zoeken, maar gamers op zoek naar iets verfrissends en uitdagends kunnen eigenlijk niet om dit monster heen.


Platform: DS | Release: reed beschikbaar