Het RPG-genre is niet wat je zegt het meest voor de hand liggende voor de mascotte van SEGA. Ontwikkelaar BioWare weet het echter toch passend te maken.

Alhoewel je er misschien niet direct bij stilstaat, kent het Sonic-universum namelijk een hoop toffe personages. BioWare heeft daar heel slim van gebruik gemaakt, door jou de beschikking te geven over tal van bekende en minder bekende personages uit de vele Sonic-games.

Daarbij is het verhaal van de game onderhoudend, maar kent deze niet al te veel diepgang. De Chaos Emeralds zijn weer eens gestolen en alhoewel Dr. Eggman dan direct de hoofdverdachte is, zijn dit keer de zogenaamde Marauders als schuldige aan te wijzen. Het gaat om een mechanisch alienras dat het gemunt heeft op het universum en Sonic zal wederom orde op zaken moeten stellen. Gelukkig krijgt hij hulp van zijn vrienden.

Leuke opvulling

De personages vullen niet alleen leuk het verhaal op, maar hebben daadwerkelijk invloed op de gameplay. Gedurende de game zul je een tiental personages bij je team voegen, die allemaal hun unieke eigenschappen hebben. Dat geldt zowel voor de combat in de game, als binnen de levels.

Deze worden in isometrisch perspectief weergegeven en zijn voorzien van de welbekende loopings, platformen en de nodige versperringen. Om deze te overbruggen, heb je specifieke personages nodig. Zo kan Sonic bijvoorbeeld door loopings rennen, terwijl Tails een stukje kan zweven om zo bepaalde afgronden te overbruggen. Amy kan op haar beurt weer bepaalde versperringen kapot slaan.

Eenvoudige puzzels

BioWare heeft hiervoor heel slim gebruik gemaakt van de mogelijkheden van de DS. De hele game is te spelen met de stylus en dat werkt heel erg lekker. Je kunt zo eenvoudig tussen de vier personages switchen, waarvan je er telkens maximaal vier in je team kan meenemen. Later in de game zul je zelfs gedeeltes met twee teams spelen.

Naast de obstakels bevatten de levels ook de nodige schatkisten en natuurlijk de welbekende ringen. Deze ringen kun je weer gebruiken om items te kopen, om zo je personages sterker te maken. Daarbij kom je af en toe een puzzel tegen die je met al je teamleden moet oplossen. Jammer genoeg zijn deze vaak zo eenvoudig, dat ze weinig uitdading bieden.

Favoriete kikker

Datzelfde geldt voor de mainquest en de subquests, die overigens weinig in de game aanwezig zijn. Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood is ontzettend lineair en de subquests kennen nauwelijks diepgang. Denk aan een teamlid dat zijn favoriete kikker kwijt is geraakt of een vader die niks meer van zijn zoon heeft gehoord, nadat deze een bezoekje heeft gebracht aan een grot.

Gelukkig blijken de gevechten verrassender. Het combat-systeem is een combinatie van een oud vertrouwd turn based-principe en een toevoeging uit een onverwachte hoek. Je kunt namelijk gewone aanvallen selecteren met je stylus om vervolgens aan te tappen welke vijand je aan wilt vallen. Voer je echter een speciale aanval uit, dan krijg je een soort minigame voorgeschoteld.

Elite Beat Agents

Gamers die de DS-titel Elite Beat Agents hebben gespeeld, zullen dit bekend voorkomen. Je moet namelijk vormen op je scherm volgen met je stylus. Dit kan betekenen dat je met de juiste timing rondjes moet aantappen of een bepaalde beweging moet volgen op het scherm. Gaat dit mis, dan doe je bijvoorbeeld minder schade of gaat de volledige aanval mis. Tegenstanders kunnen overigens ook speciale aanvallen inzetten, die je door middel van hetzelfde principe teniet kan doen.

Dat werkt aan de ene kant perfect en zorgt voor een verfrissend combat-systeem, maar na verloop van tijd kan het nogal saai worden. Sommige speciale aanvallen kosten namelijk flink wat tijd en als het dan ook nog misgaat, kan dat wel eens frustrerend zijn. Daarbij zullen veel van je aanvallen tijdens de beginuren van de game sowieso misgaan en ook tegenstanders blijken moeite te hebben je te raken. Hierdoor kunnen gevechten wel eens onnodig lang duren.


Op de vlucht slaan

Daarbij kunnen tegenstanders opeens besluiten op de vlucht te slaan, waardoor je ze met je team moet achtervolgen in een soort platform mini-game. Door over kratten heen te springen en van snelheidsboosters gebruik te maken, haal je ze in, waarna het gevecht weer door zal gaan. Het is allemaal leuk voor de afwisseling, maar het maakt de gevechten af en toe simpelweg te langdradig.

Dat is sowieso het geval als je de game (nog) niet doorhebt en bijvoorbeeld de verkeerde samenstelling aan personages in je team hebt. Sommige personages zijn namelijk niet opgewassen tegen grote robots, terwijl andere sterke aanvallen kunnen uitvoeren die zo door het pantser van deze tegenstanders heengaat. Heb je deze niet bij je tijdens bepaalde gevechten, dan kan het knap lastig worden.

Daarbij moet je goed nadenken hoe je personage sterker maakt. Als een van je teamleden in level stijgt, dan kun je telkens één punt spenderen om zo je snelheid, aanval, verdediging of ‘geluk’ te boosten. Die laatste parameter kun je beter niet links laten liggen, aangezien dan nog meer aanvallen mis zullen gaan.

Verschil in effectiviteit

Naast het boosten van statistieken, krijg je ook vijf punten die je kan spenderen aan nieuwe speciale aanvallen nadat een personage in level is gestegen. Het verschil in effectiviteit tussen deze aanvallen is echter pijnlijk groot. Daarbij heb je voor bepaalde speciale aanvallen twee of meer personages nodig om deze uit te voeren. Als je er dan achter komt dat een bepaalde combinatie aan personages in je team simpelweg niet nuttig is, dan is het wel eens frustrerend als je punten hebt gespendeerd aan aanvallen die je niet eens kunt gebruiken.

En daar gaat het eigenlijk een beetje mis met Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood. De balans in de game blijkt niet helemaal te kloppen. In het begin lijkt de game ontzettend pittig, terwijl je later in de game met twee vingers in je neus de verschillende levels doorloopt. De game komt simpelweg te traag op gang, terwijl doorzetters er achter komen dat de opzet van de game heel erg tof is. BioWare had dit alleen wat beter moeten uitwerken.

En dat is jammer, aangezien de RPG voor de rest behoorlijk onderhoudend is. Daarbij ziet de game er gewoon ontzettend goed uit en pakt het scala aan toffe personages goed uit. Dan is het extra zonde als je bedenkt dat je bepaalde personages liever niet meeneemt in je team, aangezien de gevechten dan nagenoeg onmogelijk worden. Je wordt als het ware gedwongen de game op een bepaalde manier te spelen en dat is nou net niet waar RPG’ers op zitten te wachten.

Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood is een degelijke RPG die jammer genoeg wat steekjes laat vallen. Vooral de balans lijkt niet helemaal te kloppen, waardoor je bijna gedwongen bent met bepaalde personages te spelen en voor bepaalde skills te gaan. Daarbij is het combat-systeem aan de ene kant origineel, maar kunnen de gevechten op den duur langdradig worden. Een game die op twee gedachten hinkt dus, maar over het algemeen zeer onderhoudend is. (76%)


Platform: DS | Release: reed beschikbaar