Zoals de fans waarschijnlijk al weten is de beta van de nieuwe uitbreiding op World of Warcraft, genaamd Wrath of the Lich King, in volle gang. GameZ.nl nam een kijkje en doet uitgebreid verslag van de nieuwe toevoegingen die fans te wachten staan.

De twee grootste toevoegingen zijn natuurlijk de nieuwe class, Death Knight, en het nieuwe continent Northrend waarop gamers nu tot level 80 kunnen spelen. Voor mij persoonlijk is het voornamelijk de Death Knight waar ik erg naar uitkijk en dat was dan ook het eerste wat ik in de beta deed. Ik maakte een Gnome Death Knight en ging direct aan de slag.

Ik kreeg een filmpje te zien, voorzien van achtergrond-commentaar, zoals we gewend zijn bij nieuwe personages. Er werd verteld dat ik ooit een grote held was onder mijn eigen volk. Ik vocht tegen de Scourge, maar die laatste veldslag was er net één te veel. Ik stierf een dappere dood op het slagveld.

De Lich King, de grote slechterik in deze nieuwe uitbreiding, zag mij vechten en vond dat ik waardig genoeg was om zijn leger te versterken. Hij bracht mij weer tot leven, maar in het proces verloor ik elke herinnering aan mijn voorgaande leven. Ik was nu een Death Knight.

De Lich King

Het eerste wat je ziet na deze introductie is de Lich King zelf, Arthas, die over een dorp van de Scarlet (de grote vijand van de Scourge) uit staat te kijken. Je allereerste quest krijg je dan ook van hem en daarmee is de toon gezet. Jij hoort bij de Scourge en bent daarom één van de slechteriken.

Als eerste moet je een eigen zwaard hebben en deze betoveren met een rune, het zogenaamde 'runeforgen'. Ik pakte een zwaard uit een rek en betoverde hem bij een speciale oven. Dit runeforgen is vergelijkbaar met het enchanten van je wapen. Zo kon ik later kiezen voor een betovering die mij incidenteel voorzag van een dosis extra strength of de kracht van mijn drie volgende Frost of Unholy-aanvallen versterkte. Dit wapen werd gelijk uitgetest op één van de vele slaven in het vliegende fort van Arthas.

Ebon Hold

Na een aantal korte quests in het fort was het tijd om Ebon Hold te verlaten en bij te springen in de strijd die op het vasteland gaande was. Het leger van de Lich King was namelijk van plan het dorp van de Scarlet te verwoesten en alles en iedereen die daarbij in de weg stond te doden. Ik deed een aantal quests en verzamelde hierbij allerlei nieuwe stukken equipment die stuk voor stuk beter waren als wat ik al aan had.

Ook kreeg ik na een aantal quests de beschikking over mijn mount, de Deathcharger. Niet veel later werd ik terug gestuurd naar Arthas om de voortgang te rapporteren. Arthas was tevreden maar nog niet voldaan, er moet meer gebeuren om de Scarlet helemaal uit de weg te ruimen. Dus wordt je weer naar beneden gestuurd en krijg je de opdracht je te melden bij een kleine ruïne dichtbij de kern van het dorp.

Instances

Als je door het oude stuk rijdt waar je voorheen je quests deed, valt er gelijk iets op. De gebouwen die aan het begin van je avontuur nog fier overeind stonden, missen nu hele muren of staan in lichterlaaie. Dit komt omdat alle quests die je voor Arthas doet zich afspelen binnen een instance.

Dit is dan geen instance in de traditionele zin van het woord, maar meer één waar iedereen in zit totdat ze op een bepaald punt voorkomen in het verhaal. Daarna worden deze mensen verplaatst naar de volgende instance, zodat ze iets aan de omgeving kunnen veranderen zonder dat minder vergevorderde mensen daar last van hebben.

Een morele keuze?

In de loop van het verhaal verplaats je tweemaal naar zo'n nieuwe instance en verplaatst het slagveld zich ook steeds verder naar achteren. Aan het begin slacht je simpele boeren af buiten de stadsmuren om uiteindelijk de laatste opstandelingen uit de weg te ruimen die zich in de kerk achterin het fort verschanste.

Bij één van deze laatste quests sta je ook voor een morele 'keuze.' De spelers van World of Warcraft zullen echter weten dat dit helemaal niet kan in het spel. Er is één manier om een quest te voltooien en dus wordt je ook hier gedwongen de verhaallijn te volgen in plaats van deze in eigen hand te nemen.

Geen keuze tussen punt B en punt C

Op die manier confronteert Blizzard de fans zelf met de grote zwakte van hun spel. In moderne spellen verwacht je het lot in eigen hand te kunnen nemen en zelf te kunnen kiezen hoe je een opdracht invult. Natuurlijk kun je van punt A naar punt B ook de lange route nemen door een stukje om te lopen, maar je zal nooit de keuze krijgen tussen punt B en punt C. De uitkomst van de quest is altijd hetzelfde.

Dat vergeet je echter al snel als je doorgaat met de verhaallijn. Ik wil niet al te veel verklappen van het verhaal, maar aan het eind van de hele serie quests heb je vanaf een draak een dorp gebombardeerd, een heel leger van de kaart gevaagd met hun eigen kanon en zij aan zij gevochten met één van de grote namen uit het verhaal van de Lich King.

Dat zijn natuurlijk erg gave dingen die simpelweg een stuk leuker zijn dan opdrachten als 'verzamel vijftien berenklauwen' of 'breng deze mand met trollenkoppen naar de commandant.' Na deze serie quests, waar je als een achtbaan doorheen scheurt, ben je ongeveer level 58 en wordt je gereinigd zodat je weer een gewone Gnome bent en gewoon kunt beginnen aan de quests in The Outland.

Vechten met de Death Knight

Het vechtsysteem waarmee een Death Knight werkt, is heel anders dan je gewend bent en daarmee ook een stuk gecompliceerder. Je hebt totaal zes runes in je bezit, twee stuks van zowel Frost en Unholy als Blood. Deze komen overeen met je talentrees en verschillende skills. Gebruik je een aanval uit de lijst met Unholy skills, dan zal je hierbij één of beide Runes gebruiken die daarna tien seconden moeten afkoelen.

Sommige skills gebruiken echter een rune uit twee verschillende categorieën, dus je zal moeten opletten welke skills je in welke volgorde gebruikt. Als je veel damage doet, zal je Runic Power opbouwen, vergelijkbaar met de Rage van een Warrior.

Complexe class

Sommige aanvallen gebruiken dan ook geen runes maar Runic Power. Er zijn aanvallen die al je Runic Power verbruiken en daardoor extra sterk zijn of die gewoon een bepaalde hoeveelheid gebruiken en waarvan de schade afhankelijk is van andere voorwaarden. Combineer dat met aanvallen die sterker zijn als je eerst een aantal andere aanvallen doet die je vijand ziek maken en je hebt een vrij complexe class die veel meer oefening vereist dan de andere classes.


Northrend

Natuurlijk zijn er ook mensen die meer dan tevreden zijn met hun huidige class en gewoon naar het nieuwe maximum level willen spelen. Voor deze mensen is er het nieuwe continent Northrend dat zich deze keer niet op een andere planeet bevindt, maar gewoon boven de oude continenten in Azeroth te vinden is. Northrend is voor de horde te bereiken vanaf Orgrimmar (naar Borean Tundra) of Undercity (naar Howling Fjord) via de zeppelin. Aanhangers van de Alliance kunnen vanaf Stormwind op de boot stappen naar Borean Tundra of de boot pakken naar Howling Fjord vanaf Menethil Harbor.

Episch?

De eerste momenten in The Outland waren vrij spectaculair. Je kwam binnen door dat grote portaal en stond oog in oog met een gigantisch monster die belaagd werd door zowel krijgers van de Alliance als de Horde. Blizzard wilde de entree van Northrend nog 'epischer' maken, zoals ze het zelf zeiden.

Ik was dan ook vrij teleurgesteld toen ik met de zeppelin aan kwam vliegen bij Howling Fjord. Natuurlijk ziet alles er betoverend mooi uit en slaagt Blizzard er weer in het geheel te doordrenken van de sfeer, maar eigenlijk gebeurde er verder niks. Ik stapte van de zeppelin af en voerde mijn eerste quest uit. Ik kwam terug en pakte een nieuwe quest op om er vervolgens een uur later achter te komen dat er helemaal niks episch ging gebeuren.

Je doet je quests, haalt wat beloningen binnen en gaat naar het volgende dorpje. Eigenlijk was het niet heel veel anders dan de eerste keer Westfall of The Barrens. Je kijkt eventjes je ogen uit en begint daarna de ene na de andere quest te voltooien. Ik keerde daarom terug naar Orgrimmar om vanaf daar de zeppelin te pakken naar Borean Tundra, maar hier was er precies hetzelfde aan de hand. Ook bij de Alliance belandde ik in een zelfde soort situatie.

Verpletterende indruk

Dat neemt echter niet weg dat Northrend een verpletterende indruk maakt met zijn omgeving. Wellicht bedoelde Blizzard dat met een 'epische entree' want toen ik de nederzetting van de Horde in Borean Tundra, The Warsong Hold, zag ben ik even stil gaan staan om een screenshot te nemen.

Het fort torent, met zijn indrukwekkende uiterlijk, hoog boven een steengroeve uit die vol zit met vleermuizen, geesten en een vreemd soort spinnen. Ook toen ik door gebieden als Crystalsong Forest liep, kon ik het af en toe niet laten even een plaatje te schieten van de prachtige omgevingen.

Dalaran

En dan is daar natuurlijk Dalaran. De nieuwe hoofdstad van Northrend zal voor liefhebbers van de serie en verhaallijnen er omheen een bekende stad zijn. Deze magische stad, die zich vroeger onder de mysterieuze roze koepel in Alterac bevond, zweeft nu hoog boven het mystieke Crystalsong Forest en is alleen toegankelijk voor spelers die een bepaalde quest op level 73 of 74 hebben voltooid.

Wil je al gelijk op level 70 naar de stad, dan zal je een Mage of Warlock lief in de ogen moeten kijken, want anders gaat het je niet lukken. Eenmaal aangekomen heb ik eerst een kwartier lang rondgelopen en me vergaapt aan de prachtige architectuur van de stad. De stad deed mij persoonlijk erg denken aan Silvermoon City, de stad van de Blood Elves.

Architectuur

Ook hier zie je duidelijk de invloeden van de magiërs die er al eeuwenlang wonen. Zo zweven de lantaarnpalen een stukje boven de grond en ook in deze stad vliegen er bezems rond die de hele boel aanvegen. De architectuur doet een beetje denken aan Arabische sprookjes als Duizend-en-één-nacht of Aladdin, maar dan met veel verschillende kleuren en met dat typische World of Warcraft-tintje.

Ik vond de stad wel wat klein vergeleken met de andere hoofdsteden, in luttele seconden ben je aan de andere kant. Dit is aan de ene kant natuurlijk erg makkelijk. Niks is immers ver weg, maar aan de andere kant maak ik me ook wel een beetje zorgen als ik zie hoeveel spelers een stad als Shattrath op dit moment huisvest. Als die allemaal in dat kleine stadje gepropt worden voorzie ik een hoop spelers die gaan klagen over lag.

Tijdens mijn speelsessies heeft vooral de Death Knight een enorme indruk achter gelaten. Het is erg lekker om weer eens een class te spelen die echt helemaal anders is. Spelers die al enkele jaren spelen kennen de oudere classes nu inmiddels wel en zullen wel toe zijn aan iets nieuws. Daarbij zijn de eerste quests gewoon een feest om te doen, omdat ze stuk voor stuk leuk en vernieuwend zijn, ook al zijn het quests waarbij je gewoon weer tien dezelfde monsters moet neermaaien.

Northrend maakte een iets mindere eerste indruk, maar nadat ik wat had rondgelopen merkte ik dat er opnieuw ontzettend veel aandacht is besteed in de omgeving. Ik moest mijn mening dan ook al snel bijstellen, want Northrend is volgegoten met hele emmers sfeer, iets wat ik bij The Outland een beetje miste. Wrath of the Lich King wordt voor elke 'WoW'er' natuurlijk weer verplichte kost. De vraag is alleen wat nieuwere spelers aan deze uitbreiding hebben.


Platform: PC | Release: Eind 2008