Als je net zo lang mee gaat in het gamecircuit als ondergetekende komt het niet bijster vaak voor dat een game je compleet verrast en pas weer los laat zodra de onvermijdelijke credit roll je om de oren vliegt. Met Soul Bubbles bleek het al snel om exact zo’n ‘verrassing’ te gaan en kwam mijn sociale leven weer even ernstig in gevaar!

In Soul Bubbles kruip je in de huid van een leerling ‘Psychopompos’, ofwel een zielenbegeleider, wiens taak het is dolende zielen veilig naar de onderwereld te begeleiden. Na een spoedcursusje bellen blazen van een stokoude gratenbaal in een onderbroek wie zich ‘de meester’ noemt, wordt je door deze zot met je aangeleerde skills op pad gestuurd op in een 40+ level tellend avontuur tientallen zielen te redden van... Tja, wat het ook is waar je zielen van moet redden.

De game blinkt uit in pure eenvoud alsmede een onverklaarbare artistieke aantrekkingskracht. Aan de ene kant is de game simpel, rechtlijnig, voorspelbaar en afgezien van een grappige ‘gallery’, compleet zonder enige opties. Aan de andere kant blijkt Bubbles vanaf het begin een mysterieuze, verslavende uitwerking te hebben zowel door de plezierige breinbrekers als de geaquarelleerde droomlocaties.

Bijzonder prettige speelervaring

De grafische presentatie en rustgevende soundtrack sluiten naadloos op elkaar aan wat van begin tot eind een bijzonder prettige speelervaring oplevert. De game herbergt echter helaas ook een behoorlijk minpunt, waarover later meer.

Want eerst: hoe precies lever je zielen veilig af in de onderwereld en wat staat er tegenover? Soul Bubbles is weer zo’n heerlijk voorbeeld van een game die alle typische DS-speelelementen gebruikt en dat gelukkig ook nog eens heel erg goed doet.

Enorme blaascapaciteit

Met de stylus trekt de speler een cirkel rond de zielen waarna een er een beschermende luchtbel om ze heen verschijnt. De eerder genoemde bellenblaascursus die je van meester tanga leert, komt bijzonder goed van pas want met behulp van de enorme blaascapaciteit (lees: stylus) van je on screen alter-ego is het de bedoeling om de bel mee voort te stuwen door de levels heen op zoek naar de uitgang.

Dat deze levels bomvol zieldorstige vijanden, booby traps en breinbrekende puzzels zitten, maakt elk van de sterk vormgegeven levels tot een interessante uitdaging om te spelen. Uitsluitend door op verkenning te gaan openbaart zich op het bovenste scherm de anders onzichtbare kaart waarop je kunt zien waar je bent of reeds bent geweest en waar mogelijk geheime ruimten verborgen zitten.

Het dodenrijk

Naast het escorteren van zielen zitten er namelijk in elk van de meer dan veertig levels drie kalebassen verstopt welke je nodig hebt om de laatste speelwereld, het dodenrijk, te betreden. Stunten met de stylus, puzzelen, knokken en geheime schatten zoeken is waar Soul Bubbles in essentie om draait.

Afgezien van eerdergenoemde kwaliteiten zijn met name de physics van de game erg opmerkelijk te noemen. De manier waarop een bel beweegt, reageert op beweging, weggeblazen wordt, onder druk vervormd en door nauwe gangen wordt geperst ziet er bijzonder realistisch uit en is een genot om naar te kijken.

Soms is de bel in kwestie echter te groot om door nauwe openingen te kunnen of heb je juist een grotere bel nodig om bijvoorbeeld iets te activeren. In dat geval hoef je niet ongerust te worden, want al vrij vroeg in de game regelt meester string een drietal maskers voor welke goed van pas komen tijdens je avonturen.

Maskers

Het tijgermasker bijvoorbeeld tovert de blazende werking van de stylus om in de snijdende werking van een klauw. Hiermee kun je bellen die te groot zijn verkleinen zodat ze wel door de nauwste kiertjes komen, of hak je vervelende kleefplanten door die de bel tegenhouden.

Naast dit masker krijg je de beschikking over een vogelmasker en een olifantenmasker waarvan ik gezien het minpunt van de game de precieze werking een verrassing zal houden. Welk minpunt hoor ik je vragen? Wat is het dat het vast erg hoge cijfer dat Soul Bubbles had kunnen krijgen doet kelderen?

Het antwoord is zo eenvoudig als de game zelf, namelijk zodra je hem uitspeelt ben je letterlijk uitgespeeld. Er is na de credit roll geen reden meer om dit juweeltje verder nog aan te raken, wat mijns inziens een onverdiende marteldood is voor zo’n leuk en innovatief spel.

Dat de game te kort is hoor je mij niet zeggen, want Soul Bubbles zal je dagenlang bezig houden en je zult hoogstwaarschijnlijk van elke minuut spelen genieten. Alles is tot in de puntjes verzorgt, grafisch is er niets te klagen en qua gameplay is de game verrassend en verslavend. Maar zodra je hem uit hebt is het verhaaltje ook écht uit. Goed beschouwd is Bubbles een fantastische doch tamelijk beperkte topper waarvan ik wel vind dat iedere zichzelf respecterende DS-gamer hem in elk geval gespeeld moet hebben. Een eerlijke 8 die meer had kunnen en moeten zijn. (80%)


Platform: DS | Release: reeds verschenen