We wachten er al een flinke tijd op, maar nu konden we hem eindelijk aanraken. Op de E3 was hij dan eindelijk te spelen. Resident Evil 4, oh nee, ik bedoel Resident Evil 5 natuurlijk.

De vergissing is snel gemaakt, want Resident Evil 5 is volgens velen niet veel meer dan een opgepoetste versie van het vorige deel. En het verschil is dan natuurlijk ook nog dat deel vijf in Afrika afspeelt en vier dat niet deed. Maar vergelijking of niet, ik wilde de game gewoon spelen alsof ik nog nooit een Resident Evil-game gezien had.

En natuurlijk was het eerste dat opviel de controls. Deze zijn niet aangepast in vergelijking met deel vier en dat vind ik toch een beetje vreemd. Met dit nieuwe deel had ik tenminste de keuze tussen twee verschillende control-schema’s verwacht. Omdat ik niet dagelijks Japanse games speel, blijft Resident Evil een moeilijk te besturen game voor mij. Ik ben gewend dat ik kan lopen terwijl ik schiet en dat gaat niet in Resident Evil. Strafen kan ook niet.

Afbreuk

Volgens sommige mensen zou het veranderen van de controls afbreuk doen aan de spanning in het spel. Het feit dat je alleen stilstaand kunt schieten maakt de keuze tussen als een mietje wegrennen en als een held blijven staan wat moeilijker. Je zult eerst goed moeten overwegen wat je gaat doen, want beide kunnen grote gevolgen hebben. Lopen en schieten tegelijk zou de game dus te makkelijk maken.

Maar goed, na een kwartiertje tot een half uurtje spelen ben je wel gewend aan de controls en kun je gewoon lekker spelen. Het is gewoon een kwestie van wennen en dan komt de game echt uit de verf. Sowieso ziet het er echt heel vet uit. De omgevingen en de vijanden zien er werkelijk prachtig uit, in hoeverre je ze prachtig kunt noemen natuurlijk. Het is ook wel leuk om te vernoemen dat ze goed op kogelinslagen reageren. Schiet je iemand, of beter gezegd iets, in zijn schouder, dan zal deze de inslag van de klap ook laten zien. Het zal hem echter niet afstoppen.

In je oog!

Zelfs een schot in de oogkassen stopt de gemiddelde zombie niet. Misschien dat je mazzel hebt en het hoofd ontploft waarna er wat tentakels te zien zijn, maar over het algemeen zul je genoegen moeten nemen met een schreeuw van pijn en wat handen die naar het verse kogelgat grijpen. Niet lang daarna komt de zombie gewoon weer op je af. Was het er nou een die je het leven zuur probeert te maken, dan was het nog tot daar aan toe.

Helaas heb je vaker te maken met grotere groepen monsters die niet te stoppen zijn. De makers vonden de hordes zombies die je tegelijk aanvielen in Resident Evil 4 niet genoeg, dus hebben ze dat een beetje aangepast. En dan komen ze vaak ook nog onder leiding van een groter wezen die minimaal tien keer zo sterk is. Dan wordt de game echt intens. Zoals ik eerder al zei, wordt de keuze tussen schieten en rennen echt lastig en zul je vaak op de hulp van je medespeler moeten rekenen.

Partner

Deze komt in de vorm van Sheva Alomar. Zij zal computergestuurd zijn als je alleen speelt, maar je kunt ook een maat uitnodigen om haar te besturen. Dan wordt de game natuurlijk alleen maar beter. Maar denk niet dat de kunstmatige intelligentie van Sheva even hoog is als die van gemiddelde hulpjes. Alomar is namelijk echt geen gemiddeld hulpje. Je kunt haar beter zien als gelijkwaardige partner.

Ze kan prima haar eigen hachje redden en ze zal overigens ook vaak genoeg die van jou redden als je het weer eens verprutst. Ze kan prima richten en schieten en weet ook wanneer ze dit het beste kan doen. Ze weet daarbij altijd de beste route te vinden en zal op jou wachten als jij dat niet kunt. Ben je namelijk de weg kwijt, dan zal ze in de buurt van de optimale route staan. Zodoende kun je, zodra je haar weer gevonden hebt, je weg weer vervolgen.


Kettingzaag

En dat is heel handig. Want als je zoals ik wel eens overdonderd kunt raken van de grote hoeveelheid vijanden die je willen doden, dan komt het voor dat je door het vluchten wel eens compleet de weg kwijt kunt raken. Zo kwam ik in het tweede gedeelte van de E3-demo de bekende jutezak dragende en kettingzaag slingerende vijand tegen, die overigens niet meer de slome en lompe gast was die we uit deel vier kenden, maar compleet was omgetoverd in een snel en behendige vijand. Hij wist me knap op te jagen, omdat ik elke keer net geen goed schot kon lossen voordat hij te dichtbij kwam.

Na wat wegrennen en wat straatjes gekozen te hebben, waarvan ik geen idee had waar ze me heen zouden leiden, kwam het allemaal uit op een mooie muur. Omdraaien en schieten dan maar. Helaas niet genoeg kogels meer om zaagmans af te stoppen. Dat betekende dus helaas een zaag in mijn nek. En dat zag er heel bruut uit. Ik kon me bijna voorstellen hoe het zou moeten voelen om zo’n zaag van mijn rechterschouder naar mijn linkeroksel te laten komen.

Resident Evil 5 is op nagenoeg elk front hetzelfde als zijn voorganger. De controls, de cameravoering, de kunstmatige intelligentie van de vijanden, vrijwel niets in aangepast. Grafisch is de game natuurlijk gigantisch verbeterd en daarmee de ervaring ook. En dan hebben we nog Sheva Alomar die bestuurd kan worden door een van je vrienden of door de AI. En gelukkig is de kunstmatige intelligentie prima in staat om zichzelf te redden, dus ben je internetloos, dan heb je niets te vrezen. Resident Evil 4 was goed en aangezien Resident Evil 5 ongeveer een kopie is, wordt deze ook goed.