Sins of a Solar Empire mengt de strategische diepgang van turn-based 4X-games met de adrenalinepompende actie van RTS-spellen. En alle sterrenoorlogen nog aan toe, dat loopt als een Millennium Falcon in hyperspace!

Sins lijkt in eerste instantie geen geweldig vernieuwende titel. Je hebt een handjevol beschavingen (drie stuks, om precies te zijn) waarmee je het universum moet zien te veroveren. Je begint bij je thuisplaneet met één constructieruimteschip. Door grondstoffen te verzamelen, gebouwen te bouwen en units te trainen, handel te drijven, diplomatieke druk uit te oefenen, onderzoek te doen en vooral veel strijd te leveren, moet je dat ene planeetje zien uit te breiden tot vele tientallen.

Als je dat voor elkaar hebt, ben je vele uren verder, heb je een enorme baard laten groeien, je vrienden verwaarloosd en blijf je met een leeg gevoel achter. En dus begin je maar weer opnieuw. En nog maar een keertje. Enzovoorts.

Realtime 4X

Dit soort intergalactische 4X-games (waarbij 4X staat voor Explore, Expand, Exploit en Exterminate) hebben we inderdaad al vaker gezien, denk bijvoorbeeld aan de Galactic Civilizations-serie. Maar Sins doet niet helemaal hetzelfde als deze games. Zijn dit soort spellen doorgaans turn based, Sins maakt korte metten met deze traditie. De game combineert de diepgaande 4X-gameplay met de boeiende actie van realtime strategiegames en doet dat op een geweldige manier.

Zoals gewoonlijk neem je één van de drie beschikbare beschavingen aan het handje: de Trader Emergency Coalition, Vasari Empire of de Advent. Deze drie facties hebben een paar subtiele onderlinge verschillen. Zo beschikken de Traders over de mogelijkheid om een schild rond een planeet te bouwen, om die te beschermen tegen vijandelijke bombardementen.

De Vasari hebben ondertussen ruimteschepen die andere fregatten tot stilstand kunnen dwingen. Dat ze verder de nodige cosmetische verschillen vertonen, doet er verder niet zoveel toe. Hun units en onderzoeksmogelijkheden mogen dan een andere naam hebben, ze doen in feite hetzelfde.

Pain-in-the-ass

Maar dat maakt voor deze game niks uit. De afwisseling is dan ook meer te vinden in de grootsheid van de scenario’s. Er zijn in principe drie verschillende soorten maps (klein, normaal en groot), maar zelfs in de kleinste sterrenstelsels vind je al gauw tientallen planeten om te veroveren. Ondertussen wordt je de voet dwars gezet door niet alleen één of twee tegenspelers, maar ook een computergestuurd piratenclubje.

Deze ruimtepiraten vormen een echte pain-in-the-ass, die constant de ruimte rond je planeten binnenvallen met hun taaie gevechtsschepen. Gelukkig kun je ze ook voor jezelf inzetten. De piraten jagen op de factie die de hoogste geldprijs op zijn hoofd heeft staan. Bied een hogere prijs dan je rivalen en deze bountyhunters-in-space zullen je voorlopig met rust laten, zolang je maar betaalt.

Dit soort diplomatiek gekonkel is ook doorgevoerd in andere aspecten van de game. Zo kun je je invloedssfeer door technologisch en cultureel onderzoek zodanig vergroten, dat andere planeten zonder enige vorm van veldslag onder jouw bewind komen. Toch heeft ontwikkelaar Ironclad Games deze mogelijkheid niet zo ver doorgevoerd als je misschien gewend bent van 4X-games. Uiteindelijk zul je toch echt strijd moeten leveren, om een scenario te kunnen winnen.

Geweldige ruimteslagen

Gelukkig steken de ruimteslagen in Sins geweldig in elkaar. Units verhouden zich niet tot elkaar volgens het beproefde steen-papier-schaar-principe dat je in zoveel RTS-games zult tegenkomen. In plaats daarvan geldt over het algemeen dat simpelweg de krachtigste vloot wint. Dit hoeft echter niet per se de grootste vloot te zijn. Zo kun je je focussen op een handjevol enorm krachtige fregatten of juist een gigantische zwerm minischepen. Daarbij kun je met minder mankracht toch een krachtig leger vergaren door je wapens en schilden te verbeteren door middel van onderzoek.

Onderzoeken verricht je met behulp van een overzichtelijk vormgegeven tech tree, die handig is onderverdeeld in verschillende topics. Daarnaast zijn er bepaalde unit-specifieke technologieën die je kunt upgraden. Zo hebben de Capital Ships, de grootste en krachtigste ruimtefregatten in een vloot, de mogelijkheid om tegen betaling in level te stijgen, zodat ze in no-time de slagkracht vergaren van een fregat dat al de nodige kills op zijn naam heeft staan. Maar ook individuele planeten bieden allerlei onderzoeksmogelijkheden.

Empire Tree

Ondanks alle mogelijkheden, de enorme legers die je kunt opbouwen en de tientallen planeten die bepaalde maps rijk zijn, slaagt Sins er toch in om het overzicht te bewaren. Een van de belangrijkste nieuwe features van de game is de Empire Tree, een enorme informatiebalk langs de linkerzijde van het scherm.

Hierin vind je alle planeten binnen jouw territorium en eventuele andere planeten die je hebt vastgepind in de lijst. Ook alle gebouwen en eenheden zijn erin terug te vinden, gerangschikt naar de planeet waar ze in de buurt zijn. Zo hoef je niet over de gigantische maps te scrollen om even een bepaalde planeet of unit te vinden en opdrachten uit te delen. Een simpele dubbelklik op een icoontje in de Empire Tree is voldoende.

Streling voor de ‘sin’-tuigen

In combinatie met de overzichtelijke menustructuur en – last, but not least – de enorme zoomvrijheid die je krijgt, is Sins een genot om te spelen. Daarbij oogt de game fraai, zonder dat het je pc doet stotteren. Met name de lichteffecten die je te zijn krijgt tijdens de vele grootschalige ruimteslagen, zijn een echte streling voor de ‘sin’-tuigen.

Spelen kan uiteraard zowel in je eentje als online of via een LAN. Daarbij is het zelfs mogelijk om online potjes op te slaan, om er later mee verder te gaan. Dat is overigens geen overbodige luxe, gezien de duur van een doorsnee skirmish. Je zult vaak genoeg tien uur of langer bezig zijn aan een enkele map.


Daarmee is Sins bijna de perfecte ruimtestrategiegame. Toch valt er nog wel wat aan te merken op het spel. Zo ontbreekt er een campaign-mode. Dit zorgt ervoor dat je niet echt feeling krijgt met de drie facties en hun individuele historie, terwijl ook de gebrekkige tutorial nieuwkomers onvoldoende op weg helpt.

Maar ook zonder een campagne zal Sins of a Solar Empire je al snel weken, zo niet maanden, in je greep houden. Met ruim twintig missies, elk goed voor gemiddeld zes tot acht uur game-pret, en oneindig online vermaak is dit een verrassend grote strategiegame. Een paar geweldige foefjes zorgen voor ultiem overzicht op het strijdperk, terwijl de diepgaande onderzoeks- en strijdmogelijkheden deze game tot een onverwachte topper maken. (88%)