Toen Nintendo destijds met rivalen Sony en Microsoft de ring in stapte en vol trots de Wii introduceerde verwachtte ik een snelle knock out voor deze absolute underdog. Vandaag de dag weet ik wel beter. Nintendo deed namelijk wat de twee zwaargewichten niet deden en revolutioneerde gaming, waarmee het ons favoriete tijdverdrijf in één mep naar the next level bracht.

Met de komst van de Wii werden oude kampioenen als Mario, Zelda en Metroid van stal gehaald en in een, wat gameplay betreft, revolutionair nieuw jasje gestoken. Zo ook de Smash Bros. serie welke nu onder de naam Brawl zijn derde ronde ingaat. Maar waar wil ik nu in vredesnaam met dit flauwe overbekende babbeltje heen? Ik beloof jullie nog voor het eind van deze review antwoord te geven op deze terechte vraag. Maar nu eerst over tot de orde, of in geval van Brawl, wanorde van de dag.

Laten we één ding wel even heel duidelijk afspreken, Super Smash Bros. Brawl is geen fighting game. Als dit een fighter was dan zou ik als liefhebber van het genre genoodzaakt zijn deze game een dikke onvoldoende te geven voor het ontbreken van zelfs de basis ingrediënten die elke goede fighter behoort te hebben.

Party game en button-basher

Uiteraard is Brawl geen slecht spel en blijft de onvoldoende uit maar van een diepe tactische engine, zoals die te vinden is in een game als Guilty Gear X of Mark of the Wolves, is beslist geen sprake. Brawl is een party game, een button-basher van de bovenste plank die qua tactiek hooguit een goede timing en basis kennis van special moves vereist. Daar is verder niets mis mee, want alles wat de game doet op gebied van puur speelplezier doet het goed!

Met Brawl keren we terug naar de bizarre arena’s waar Nintendo personages van toen en nu elkaar treffen in bloedstollende 2D knokpartijtjes. Onder de deelnemers bevinden zich onder meer Yoshi, Kirby, Princess Zelda, Fox Mc Cloud, Pikachu en Diddy Kong. In eerste instantie weinig nieuws onder de zon maar door veel en goed te spelen breidt het standaard personage scherm zich al snel uit met interessante nieuwe personages als Sega’s Sonic en Solid Snake uit Metal Gear.

Doel is nog altijd je tegenstander(s) een zo hard mogelijk pak slaag te verkopen en ze letterlijk uit de arena te werken zonder er uiteraard zelf uit of af te vallen. Door zoveel mogelijk schade toe te brengen maak je de tegenstander kwetsbaar en zodra ze niet meer kunnen lanceer je hem of haar zo de ruimte in, de berg af of gewoon tegen de beeldbuis aan!

Snel op te pakken

Net als zijn voorgangers pikt een beetje gamer Brawl snel op en is vrijwel iedereen die geen volslagen zwakzinnige is in staat de game in Classic Mode binnen no time rond te spelen. Deze modus is de basis van de game en sleurt de sologamer door een aantal gevechten heen en beloont deze na afloop met een eenvoudig einde en een handjevol grappige collector items waarvan er overigens honderden verborgen zitten in de game.

Daar het spel geen fighter is en zich ook niet als zodanig laat spelen is het fijn te weten dat de bediening uitgebreid maar bijzonder overzichtelijk is gehouden. Zo heeft elk van de personages hetzelfde aantal special moves welke ook allemaal op dezelfde manier werken. Hoewel dit de nieuwkomer wellicht in de oren klinkt als weinig gevarieerd, moet gezegd worden dat het tegendeel hiervan waar is. Ieder personage heeft namelijk zijn of haar unieke moves en speelt met een volstrekt eigen ‘feel’.

Ook heeft ieder personage dit keer een zogenaamde Final Smash, zoals bijvoorbeeld een ritje met Fox in zijn Landmaster en het vernietigende geluid van Donkey Kong als hij op zijn Konga’s beukt. Daarnaast kan er uiteraard weer naar hartelust met houten kisten gegooid worden, met honkbalknuppels en lightsabers gemept worden en kun je elkaar met Nintendo’s Super Scope het leven zuur maken.

GameCube Controller beter

Wel even wennen is het spelen met de Wii Remote. Hoewel de game er goed mee te spelen valt is de Classic Controller of zelfs de oude vertrouwde GameCube Controller absoluut een betere keuze. Ik zeg dit niet voor niets, want goed gevochten Brawls leveren bergen coins op welke in de Coin Launcher gebruikt kunnen worden om nog meer items vrij te spelen door deze á la Galaxian uit de lucht te schieten.

Waar Brawl qua singleplayer zijn voorgangers ver achter zich laat is met het singleplayer avontuur The Subspace Emissary. Dit avontuur is één lange aaneenschakeling van platform-, beat ‘em up-, en puzzel-levels welke aan elkaar gelijmd worden met prachtige filmpjes waarin alle personages stijlvol geïntroduceerd worden.

Dit speltype zit boordevol verrassingen en is een verademing voor gamers die niet online spelen en ook lang niet altijd drie vrienden naast zich op de bank hebben zitten. In ruim tien uur puur speelplezier speel je met elk van de personages waarbij je al hun sterke en zwakke punten leert kennen. Hoewel dit erg leuk is voor de voorheen ietwat ondergesneeuwde singleplayer, moet gezegd worden dat Brawl als regelrechte partygame leuker wordt naarmate er meer spelers deelnemen.

Gamers die online willen knokken zullen wellicht een beetje teleurgesteld zijn door het magere aanbod van opties. Iets wat de gevechten en de pret niet zozeer beïnvloed maar wel de duur waarin het online écht leuk en vernieuwend blijft. Vier gelijkgestemde Nintendo fans op de bank op een regenachtige zondag is en blijft de beste manier om het meeste uit dit spel te halen.

Tovert een lach op je gezicht

Brawl scoort zowel in single- als in multiplayer opmerkelijk goed en alsof dat nog niet genoeg is staat de game bol van leuke gamemodi, challenges, collectibles en verrassingen welke keer op keer een lach op je gezicht toveren, zoals het een écht goede Nintendo game betaamt.

Grafisch zit alles ook helemaal goed. Levels zijn prachtig uitgewerkt en ook de personages komen zeer goed tot hun recht. In de eerdere games was de chaos van vier vliegensvlugge vechtersbazen in een prachtig vormgegeven arena vol beleving soms iets teveel van het goede waardoor het gemakkelijk was het overzicht te verliezen.

Hoewel dit nog steeds aanwezig is, voornamelijk in de drukke stages als New Porc City en Shadow Moses Island, is alles een stuk beter te volgen dan voorheen wat het spelplezier absoluut ten goede komt. Maar wat is een goed geolied en prachtig draaiend knokfestijn zonder een dijk van een soundtrack? Precies, een regelrechte zonde. Dus mogen we blij zijn met de heerlijk nostalgische klanken en riedeltjes waarmee we continue om de oren worden geslagen.

Naast de eerdergenoemde modes herbergt Brawl ook tal van submodi, zoals Stadium waarin de meest bizarre gevechten worden uitgeknokt, Event waarin de speler een aantal zeer uiteenlopende en bijzonder uitdagende missies moet volbrengen, Stagebuilder waar de creativiteit in het ontwerpen van een eigen arena centraal staat en Masterpieces waar je demo’s van de klassiekers als Kid Icarus, Lylat Wars en Super Mario Bros. kunt spelen.

Het uitbundige aanbod

Er is zoveel te zien en te doen dat het niet ondenkbaar is verdwaald te raken in het uitbundige aanbod van minigames, challenges en andere extra’s. Maar hoewel de game overloopt van geweldige extra’s, zich prima laat spelen, er schitterend uit ziet en gamers lange tijd bezig zal houden, herbergt de game ook een flink minpunt.

En daar wilde ik dus heen met het babbeltje aan het begin van de review. The next level waar ik het over had wordt niet gehaald in Brawl. Natuurlijk kunnen we nu met Solid Snake tegen Samus Aran knokken en na enkele decennia dan toch nog de beef tussen Mario en Sonic beslechten, maar zeg eens eerlijk, is dat niet het minste wat we van deze game mogen verwachten?

Waar is die eigenwijze typische Wii speelstijl die net als de console ook deze game had kunnen doen schitteren en het tot een ware klassieker had kunnen maken? Dit spel speelt exact als zijn voorganger Smash Bros. Mêlee op de GameCube en is tot overmaat van ramp ook nog eens het best speelbaar met de GameCube Controller. Geen gezwaai en gemaai met de Nunchuck, geen fysiek inspannende bouts. De game is nergens echt revolutionair.

Begrijp me goed, het feit dat een game op de Wii uitkomt hoeft niet per definitie te betekenen dat deze uitsluitend kan scoren door middel van die absolute Wii speelstijl en bij elke klassieke benadering van gameplay tekortschiet. Maar het feit dat deze game geen van de innovaties toepast, maakt dat het niet meer is dan een sterke upgrade van zijn voorganger.

Fans van de serie zullen zeggen dat dit niets uitmaakt en geen afbreuk doet aan de serie, waarin ik ze absoluut gelijk geef, maar de gemiddelde gamer moet er op gewezen worden dat de sprong tussen Mêlee en Brawl geen spectaculaire is. Hoewel we nu ook online partijtjes kunnen uitvechten, blijft de vier man op één bank Brawl die reeds in Mêlee aanwezig was veel persoonlijker, leuker en dus beter.

Voor de duidelijkheid, Brawl is een topgame die op tal van punten erg hoog scoort en gamers die graag wekenlang in de wondere wereld van Nintendo-dwaasheid ronddwalen op hun wenken bedient. Het is een regelrechte party hit waarop de gouden regel: 'hoe meer spelers des te beter' absoluut van toepassing is en waarvan zelfs de meest kansloze gamer binnen enige momenten de basis oppikt. Er is zoveel te zien, te doen, te verzamelen en te ontdekken dat gamers die de voorgaande delen nooit eerder speelden Brawl het liefst vandaag nog in huis moeten halen. Ook de fans zitten goed maar ieder ander is gewaarschuwd want Brawl is in wezen Mêlee in het groot en nu ook online. Hoewel Brawl net als zijn voorgangers wederom een knokfestijn vol chaos en nostalgie neerzet bracht de game qua innovatie en interactie niet wat ik ervan had gehoopt. Toch zal elke gamer die van partygames houdt en Nintendo een warm hart toedraagt genieten van elk uurtje onvervalst speelplezier dat er uit het schijfje te persen valt. (85%)