Review: Battlefield: Bad Company

Als je aan het leger denkt, denk je vaak aan strenge discipline, harde training en vooral veel tactisch geknal. In Bad Company wordt dit uitgedund tot geknal en komt daar veel lol bij.

Op het eerste gezicht zou je zeggen dat Battlefield :Bad Company niet iets nieuws weet te bieden. Het slopen van de omgeving hebben we al eerder gezien, het rondrennen over grote landschappen hebben we al een keer meegemaakt en om nou te zeggen dat de game grafisch met kop en schouders boven de rest uitkomt, kan ook niet helemaal.

Op het eerste gezicht is Bad Company dus een hele simpele, recht doorzee, dertien in een dozijn shooter. Maar al het hiervoor genoemde gaat niet meer op zodra je begint met spelen. Allereerst is deze Battlefield ook erg leuk zonder een internetverbinding. DICE vond bij het maken van dit deel uit de franchise namelijk dat er ook een degelijke singleplayer-mode in de game moest zitten.

Ja, een verhaal

Ze hebben geen diepgaand verhaal opgeschreven en dat heeft deze game niet nodig, net als de film Three Kings. Deze had niet het beste verhaal ooit, maar het was voor de meesten van ons toch een erg leuke film om te kijken. Zoiets moet je ook bedenken bij de nieuwe creatie van DICE. Het verhaal is leuk, maar de ervaring is beter.

Maar goed, het verhaal. Allereerst ben je een mislukte soldaat die wordt verbannen naar B-Company. In dit regiment zitten alle mislukte soldaten van het Amerikaanse leger en ze worden dan ook op de meest nutteloze missies ingezet. Jij komt er terecht na een ongeoorloofde helikoptervlucht (overigens komen de skills die je hebt opgedaan door het korte vluchtje later weer van pas in de game).

Geen gezeur

Maar zodra je wat missies gedaan hebt in B-Company en het een en ander verknald hebt, doet het Amerikaanse leger net alsof ze jou en je teamgenoten nooit gekend hebben. Niet dat het jou wat kan boeien, want nu kun je net zo goed achter het goud aan dat je eerder al ergens bent tegengekomen. Er blijken namelijk wat huurlingen rond te lopen in hetzelfde gebied waar jij oorlog aan het voeren bent. En zonder Uncle Sam die je constant op de schouder tikt als je iets fout doet, kun je natuurlijk makkelijk rijk worden.

Een leuk verhaal zonder al teveel gezeur dus. En onder gezeur valt binding met teamgenoten die later dood gaan. Daardoor stort jij half huilend in elkaar en zet je de game uit, omdat je even een half uurtje moet bijkomen van hetgeen zich net op je scherm heeft afgespeeld. Dat is niet de bedoeling. Er moet vooral geschoten en gesloopt worden! Maar het is niet zo dat DICE helemaal niets heeft gedaan met je team. Er is wel wat binding met teamgenoten, maar over het algemeen kon het me aan m’n kont roesten of ze het loodje legden of niet.

Binding...

Het enige waardoor ik een beetje binding met ze kreeg, zijn de grappige cutscenes. Haggard wil constant dingen opblazen en ziet daar de gevolgen helemaal niet van in en Sweetwater loop constant alles negatief op te vatten. Dit brengt je tot komische situaties waar de sergeant dan weer tussen komt om het geheel weer zover te krijgen dat er ook daadwerkelijk geschoten kan worden.

In Bad Company maakt het min of meer niet uit hoe je iets doet, als je het maar doet. Je wordt over het algemeen gewoon in een level gedropt met een paar objectives die je maar moet gaan behalen. Dan heb je zelf de keuze om met een tank de complete omgeving aan puin te knallen, of om als sniper vanaf een beboste berg een compleet kamp om te leggen, maar je kunt natuurlijk ook doen wat je gezien hebt in de filmpjes: deuren maken waar geen deuren zitten.

Totale destructie

Daarmee bedoel ik te zeggen dat je er ook voor kunt kiezen om met je team als complete maniakken door een stadje heen te raggen en iedereen die daar woonde om te leggen. De game geeft je hiervoor namelijk alle middelen. Het enige dat je moet doen om ze te krijgen, is je ogen open houden. De game zit namelijk vol collectibles. Wapens liggen over alle levels verspreid en wil jij ze gebruiken in multiplayer of volgende missies, dan zul je ze eerst moeten vinden.

En in de multiplayer komt de destructie nog meer naar boven. Natuurlijk is het leuk om een gat in een muur te blazen vlak naast de deur zodat je de deur niet hoeft te gebruiken, maar dat kan maar één keer. De tweede poging is niet mogelijk omdat het gat er al zit. En aangezien je in de multiplayer, die min of meer uit één mode bestaat, veelal op één plaats aan het vechten bent, blijft er na een korte tijd niet veel meer overeind.


Die ene mode

In die ene mode is het de bedoeling voor de aanvallers om kisten met goud op te blazen en voor de verdediging om deze juist heel te houden. Als beide teams een beetje goed aan elkaar gewaagd zijn, ben je al snel een wat langere tijd bezig op een klein gebied. En op dat kleine gebied zijn dan in korte tijd heel veel explosies geweest en dat houdt in dat er ook heel veel gesloopt is.

Kom je op het begin een leuk stadje binnen met meerdere gebouwen en leuke parkjes, zo loop je na afloop van het gevecht uit een gebied waar nog een paar muren staan. De bomen zijn weg, de straat is niet meer begaanbaar voor auto’s vanwege de grote hoeveelheid aan kraters en even lekker binnen zitten is er ook niet meer bij voor de bewoners, omdat hun huis nogal tocht.

DICE wist precies wat ze wilden toen ze aan dit project begonnen: een leuke shooter waarin je geen gezeik krijgt, maar gewoon heel veel lol kunt hebben. Oh, en waar je natuurlijk heel veel kunt opblazen. Bad Company doet dan ook niet alsof het de meest realistische shooter ooit is, want dat is het niet. Het biedt jou als speler een heerlijk simpele ervaring waar ik in ieder geval van genoten heb. En misschien heb ik er nog wel meer offline dan online van genoten. (89%)

Tip de redactie