De nieuwe Sam Fisher is al een tijdje ondergedoken. Via de Xbox Classics-reeks kunnen gamers nu Chaos Theory downloaden. Is deze klassieker nog steeds leuk?

De Splinter Cell-reeks roept bij de meeste gamers onbewust de associatie op met de Xbox-console van Microsoft. Hoewel de games op talloze andere consoles zijn uitgebracht, waren de Xbox-versies bij de vorige generatie consoles toch leidend.

Flinke download

Het is daarom niet zo vreemd dat Microsoft een deal heeft gesloten met Ubisoft om de consoleversie van de nieuwe Splinter Cell: Conviction exclusief te ontwikkelen voor de Xbox 360. Nu deze game flink is uitgesteld, kunnen fans die niet bekend zijn met voorgaande delen zich vermaken met Chaos Theory.

Deze Xbox-game uit 2005 is nu te downloaden via Xbox Classics op de Marketplace. Die game haal je overigens niet even binnen. Met een grote van iets meer dan 5GB, is het zeker niet een kwestie van even downloaden, hoewel dit wel afhangt van je snelheid van je breedbeeldverbinding. Bij bepaalde internetgebruikers speelt bovendien een datalimiet mee.

Sam met gadgets

In Chaos Theory gaan de gamers terug naar een Sam Fisher die nog met zijn oude vertrouwde nachtkijker en high tech gadgets de strijd aangaat met terroristen, al beginnen de eerste scheurtjes tussen Sam en diens afdeling al wel zichtbaar te worden. Een internationaal conflict tussen Japan, China en Noord-Korea speelt op de achtergrond mee (dat zich overigens in 2008 afspeelt).

Genoeg reden dus om Sam Fisher naar de meest verschillende oorden te sturen om deze rotzooi op te lossen. Qua levels is de game behoorlijk divers. De Splinter Cell-reeks staat bekend om zijn hoogstaande graphics, maar we hebben het natuurlijk wel over een titel voor de originele Xbox en niet de Xbox 360. Het resultaat is gemengd. De cutscenes zijn redelijk, de menu's en briefings ogen wat mager, maar de ingame graphics zijn verrassend goed intact gebleven.

Meerdere routes

Qua gameplay valt op dat Chaos Theory de eerste game is die meer vrijheid biedt binnen de Splinter Cell-formule. Afhankelijk van je speelstijl kan je kiezen voor een andere uitrusting (waarmee je bijvoorbeeld meer munitie hebt). Toch draait deze Splinter Cell vooral om het ongezien infiltreren. Voorzichtigheid is dus geboden. Er valt genoeg te sluipen en onderzoeken en er is veel interactie met objecten op de achtergrond. Er zijn bovendien meerdere wegen die naar je doel leiden.

Welke route je ook kiest, tegenstanders en obstakels zijn er natuurlijk altijd. De AI van de tegenstanders is slim, maar niet te. In het donker kom je met veel acties goed weg, maar in het licht ben je kwetsbaar. Terroristen roepen de hulp en schieten met scherp. Eerst toeslaan is dus zeker een must.

Bovendien is Sam lenig genoeg om vijanden snel, stil en stijlvol het zwijgen op te leggen. De spannende verhaallijn en diversiteit qua missies en omgevingen zorgen ervoor dat Splinter Cell: Chaos Theory je nog steeds uren kan vermaken.

Multiplayer nog springlevend

Dat geldt niet alleen voor de singleplayer, maar ook voor de multiplayer. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat er nog weinig mensen deze game zouden spelen in multiplayer, maar daar bleek ik me behoorlijk in vergist te hebben. Niet iedereen zal de Mercenary vs Spy-gameplay kunnen waarderen, maar als het in de smaak valt, dan wordt de spelduur behoorlijk verlengd.

Splinter Cell is nog steeds een zeer goede game, ondanks zijn leeftijd. Gamers die Chaos Theory nog niet hebben gespeeld, maar wel latere delen, kunnen zich prima met de game vermaken. Niet alle elementen hebben de tijd goed doorstaan, maar grafisch kan de game zeker nog meekomen. Het spannende verhaal en het betere sluipwerk zorgen voor een lekkere gameplay, al zal de multiplayer niet iedereen kunnen bekoren. De relatieve hoge prijs, de flinke ruimte die de game inneemt en wat kleine grafische foutjes, zorgen ervoor dat de score minder hoog uitvalt als in 2005. (82%)