Als er één Japanse RPG is die al jaren voordrijft op een hype, dan is het wel Final Fantasy VII. Ondertussen hebben we de nodige spin-offs zien voorbij komen. De ene wat slechter dan de andere, maar degene die ik nu ga bespreken blijkt uiteindelijk de meest geslaagde te zijn.

Als er één Japanse RPG is die al jaren voordrijft op een hype, dan is het wel Final Fantasy VII. Ondertussen hebben we de nodige spin-offs zien voorbij komen. De ene wat slechter dan de andere, maar degene die ik nu ga bespreken blijkt uiteindelijk de meest geslaagde te zijn.

Crisis Core is de prequel op Final Fantasy VII. De hoofdrolspeler is Zack Fair, die in Final Fantasy VII enkel bekend is uit flashbacks en verhalen, een tweede klasse SOLDIER die vol enthousiasme eerste klasse wil worden. Zijn mentor Angeal Hewley is een goede vriend van Sephiroth en Genesis Rhapsodos. Alle drie zijn zij legendarische eerste klasse SOLDIER-leden, waar Sephiroth nog eens boven uitsteekt.

Als Genesis plots verdwijnt, blijkt Shinra, het bedrijf waar SOLDIER onder valt, niet zo koosjer te zijn. Wanneer ook zijn mentor plots verdwijnt en wordt gezien als een overloper, probeert Zack met volle macht achter de waarheid te komen. Zack en Sephiroth besluiten om samen te werken en hun vrienden terug te vinden.

Sterk verhaal, nieuwe gameplay

Het verhaal zit sowieso erg goed in elkaar en is prima opgebouwd rondom de wereld van Final Fantasy VII. Dit geeft vooral de personages nog meer diepgang. Qua gameplay is de game wel behoorlijk verschillend met zijn voorganger. De game is volledig real time, waardoor je vrij kunt blijven rondlopen op het veld. Met de triggers kun je bepalen of je gewone aanvallen uitvoert of dat je items of materia gebruikt.

Het gebruik van materia is een stuk anders. Je kunt een aantal materia in een slot plaatsen om deze actief te kunnen gebruiken, maar je kunt ze ook met elkaar doen versmelten. Net als in het voorgaande deel zal je materia stijgen in kracht tot deze het master level heeft bereikt. Maar je kunt ook materia met elkaar versmelten om zo vervolgens één materia te krijgen met meerdere eigenschappen. Zo kun je bijvoorbeeld Cure versmelten met HP+, waardoor je vervolgens een Cure materia krijgt die meteen je HP omhoog gooit als je hem op je slot zet.

Gokken tot je erbij neervalt

Bij ieder battle-scherm zie je linksboven in je scherm een slots-scherm, de Digital Mind Wave (DMW). Alledrie de draaiende schijven zijn verbonden aan je HP, MP en AP. Deze laatste zijn action points, oftewel acties die je uitvoert in een gevecht. Aan de hand van de status van die drie cijfers zal de DMW continu draaien en af en toe stoppen. Dit heb je zelf niet op een directe manier in de hand.

De DMW bestaat naast cijfers ook uit gezichten van personages uit de game. Als je bijvoorbeeld drie gezichten van dezelfde persoon op een rij krijgt, zal Zack een specifieke Limit Break, een speciale aanval, uitvoeren. Wanneer je dezelfde cijfers op een rij hebt, zal dit weer effect hebben op het level van Zack of van zijn Materia. Vervolgens zijn er nog andere speciale combinaties die weer positief uitdraaien voor Zack in het gevecht, bijvoorbeeld 0 MP cost.


Nietszeggende missies

Het verhaal en de gameplay zijn misschien wel goed, de nietszeggende zijmissies zijn echter een domper op heel het gebeuren. Deze missies kun je activeren bij een save point en zijn deels herhalingen van delen uit het verhaal of uitdagingen door mensen. De missies zien er alleen zo inspiratieloos uit dat je op een bepaald moment heel de zaak links laat liggen en af en toe er naar teruggrijpt, puur om je level te boosten.

Eindelijk een PSP-game die je wegblaast

Ontwikkelaar Square-Enix staat bekend om zijn fantastische CGI-filmpjes die je altijd terugziet in de Final Fantasy-games. Dit keer is dat niet anders. De filmpjes blazen je weg en het is verbazingwekkend wat voor grafische kracht de PSP heeft. Square-Enix heeft met andere woorden weer alles uit de kast gehaald om een mooie game tevoorschijn te toveren.

Ook met de muziek zit het weer goed. Uiteraard herken je het overgrote deel van de soundtrack uit Final Fantasy VII, maar dat is alleen maar beter. De nostalgie druipt zo nog meer van het spel af, wat deels al zo is vanwege de herkenbare personages en wapens.

Final Fantasy VII: Crisis Core mag gerust één van de betere titels genoemd worden die op de PSP is uitgekomen. Heel de game voelt erg vertrouwd aan, ondanks de andere gameplay, en het doet goed om bekende personages weer terug te zien. Jammer genoeg zijn de missies geen mooie toevoeging, waardoor het toch net weer lijkt alsof Square-Enix de zaak wat probeert op te vullen met goedkope stukken, waardoor de waarde van de game daalt. (85%)