Apollo Justice is de eerste game in de rechtszaak spelserie die speciaal voor de Nintendo DS is ontwikkeld. Een goede zet van Capcom of kunnen ze beter oude meuk uitbrengen?

Apollo Justice is de eerste game in de rechtszaak spelserie die speciaal voor de Nintendo DS is ontwikkeld. Een goede zet van Capcom of kunnen ze beter oude meuk uitbrengen?

De nieuwe Ace Attorney kenmerkt zich door verandering en herhaling. Door positieve toevoegingen en matige personages. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik een heel dubbel gevoel heb overgehouden aan het spelen van Apollo Justice: Ace Attorney. De grootste verandering in het spel wordt al spoedig zichtbaar.

Voor het nieuwste deel in de serie heeft Capcom de oude hoofdpersoon, Phoenix Wright, overboord gegooid om plaats te maken voor de nieuwe en minder karakteristieke Apollo. Waarom? Een paar smeerlappen hebben Phoenix met enkele vuile trucjes in de val laten lopen, waardoor het leek alsof deze vals bewijsmateriaal aanleverde.

Dat kwam hem duur te staan, aangezien Mr. Wright werd ontslagen en de zeven jaar die volgden, stonden voor hem in het teken van dit dubieuze zaakje. En na jaren van speuren, weet hij nu eindelijk wie er achter deze streek zat en waarom ze juist hem te pakken moesten nemen. Hij kan het echter niet alleen aan en daar komt Apollo dus in beeld.

Gesneden koek

Wat dan volgt is voor degene die al bekend is met de serie gesneden koek, maar voor degene die nog nooit advocaatje heeft gespeeld, volgt hier een korte uitleg. De serie is opgedeeld in hoofdstukken, oftewel zaken. De eerste zaak is als vanouds een soort introductie om je te laten wennen aan de besturing en mogelijkheden van het spel.

De zaken die volgen zijn allemaal op dezelfde manier opgebouwd. Het begint met een dosis flink speurwerk waarin je in point ‘n click-stijl door de wereld beweegt met je stylus of de knoppen (jouw keuze), mensen ondervraagt en voorwerpen onderzoekt.

Gedetailleerde graphics

Daarbij valt meteen op dat Capcom de game grafisch flink heeft opgepoetst. De textures zijn namelijk haarscherp en vol met details waardoor de wereld er nu een stuk interessanter uitziet en ik ben er vrij zeker van dat geen enkele andere 2D DS-game zulke gedetailleerde graphics biedt.

Het grafische geweld kan echter niet verdoezelen dat de personages nu een stuk minder interessant zijn. De mensen die je tegenkomt komen veelal onecht en gekunsteld over. En als je dan een figuur uit de vorige speldelen tegenkomt, wordt het verschil schrikbarend duidelijk.

Desondanks is het onderzoek nog steeds leuk om te doen en zit er zelfs een gave nieuwe optie in, het 3D-onderzoek. In de laatste zaak uit het eerste deel in de serie was deze optie ook al aanwezig, maar nu kun je er in elke zaak gebruik van maken. Gevonden voorwerpen die iets met de zaak te maken hebben kun je in 3D bekijken, je kunt vervolgens inzoomen, onderzoeken op bloedvlekken, vingerafdrukken, etcetera.

Door het lint gaan

Na grondig onderzoek kom je uiteindelijk terecht in de rechtszaal waar je de onschuld van je cliënt zult moeten bewijzen door middel van het ondervragen van getuigen en verdachten en het aanhalen van bewijsmateriaal. Net als het onderzoek verloopt dit volledig lineair en is er geen ruimte voor eigen inbreng.

Je zult keer op keer naar verschillende verhalen over dezelfde zaak moeten luisteren om oneffenheden in hun gezwets te ontdekken en ze uiteindelijk zo in de hoek te drijven dat ze helemaal door het lint gaan en de waarheid eruit spuwen. Want dat ze liegen staat vast!

In de rechtszaal heeft Capcom ook een nieuwe functie toegevoegd, de zogenaamde focus mode. Op het moment dat ondervraagden liegen vertonen ze kleine tics die verraden dat ze de boel bedotten. Als je het idee hebt dat dit het geval is, zoom je in op hun lichaam en ga je op zoek naar de tic. Dit maakt het ondervragen net iets makkelijker en zorgt ervoor dat je minder vaak vast komt te zitten en dat zorgt dan weer voor een stuk minder frustratie.

Als vanouds

De eerste drie zaken zijn leuk om te doen, maar niet echt heel bijzonder. Het verhaal is sterk, maar niet zo sterk als die uit de voorgaande delen en het onderzoek en de rechtszaak zelf zijn zo lineair als vanouds. Eigenlijk zijn de eerste drie zaken gewoon minder sterk dan de zaken uit eerdere delen.

De laatste zaak maakt echter een hoop goed. Nog niet eerder heeft de Attorney-serie zo’n knallend einde gehad waarbij alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Deze zaak zit stampensvol met onverwachte wendingen en interessante personen en toen de aftiteling begon, zat ik nog een half uur beduusd in mijn hangmat en was ik bijna vergeten dat de voorgaande hoofdstukken de serie gewoon geen eer aan doen.

Hetzelfde riedeltje

Ook het matige geluid deed er nu niet meer toe, maar tijdens het spelen stoort het ontzettend dat je keer op keer hetzelfde geluid langs hoort komen. Zeker als je ergens vastzit en ruim een half uur naar hetzelfde riedeltje van 20 seconden zit te luisteren.

Apollo Justice: Ace Attorney is in eerste instantie een lichte teleurstelling en tijdens de eerste zaken weet Capcom het oude niveau niet te bereiken. De laatste zaak is echter zo’n knaller dat dit vrijwel alles goed maakt. Toch kan ik dit deel niet zo’n hoog cijfer geven als zijn voorlopers. De spelserie ontwikkelt zich namelijk niet en is al sinds het begin vrijwel onveranderd. Een flinke lading keuzevrijheid en een minder lineair verhaal zouden de serie ontzettend goed doen. De humor en het verhaal zijn nog steeds sterk en met pijn in mijn hart geef ik de game dan ook een lager cijfer, maar het is niet meer dan eerlijk omdat dezelfde foutjes en frustraties nog steeds aanwezig zijn. (70%)