Superhelden blijven een welkome inspiratiebron voor films. Iron Man arriveert in de bioscoop en een game kan natuurlijk niet uitblijven. Maakt de man van staal zijn reputatie waar?

Superhelden blijven een welkome inspiratiebron voor films. Iron Man arriveert in de bioscoop en een game kan natuurlijk niet uitblijven. Maakt de man van staal zijn reputatie waar?

Superhelden blijven razend populair. Terwijl deze figuren vroeger vooral te zien waren in comics en tekenfilmseries is de nadruk de laatste jaren veel meer op films en games komen te liggen. Volgens Marvel zijn spellen rond hun bekende superhelden een logische volgende stap. Waarom immers een comic lezen als je ook zelf met jouw favoriete superheld kan spelen en zijn of haar avonturen kan beleven. Dat klinkt logisch en in de afgelopen jaren hebben we dan ook bekende figuren zoals X-Men, Spider-Man, Superman, Batman, Catwoman en de Fantastic Four voorbij zien komen in hun eigen games.

Iron Man is aan de beurt

Helaas is in deze zee van superheldengames er niet echt één die er tussenuit springt. Het niveau van de spellen varieert van dramatisch tot aardig. Niet zo vreemd, aangezien de meeste games op films zijn gebaseerd. Een spellencategorie die goed scoort bij het grote publiek, maar weinig echt goede games oplevert. Deze keer is de beurt aan Iron Man, een game die op zowat elke console en handheld wordt uitgebracht. Ik ging aan de slag met de Xbox 360-versie.

De game begint aardig. Je speelt de rol van Tony Stark, een briljant wapenontwerper en eigenaar van één van de grootste wapenfabrikanten ter wereld. Stark krijgt echter gewetensbezwaren wanneer hij aan den lijve ondervindt hoe zijn wapens gebruikt worden. Bewapend met zijn Iron Man-pak probeert hij dit kwaad in te dammen. Natuurlijk gebeurt er nog veel meer, maar dat ga ik uiteraard niet verklappen. Het achtergrondverhaal wordt leuk neergezet en de cutscenes zijn zeker niet de minste.

Al vliegend

Maar een game zoals Iron Man draait toch vooral om één ding en dat is natuurlijk actie. Voor je echt aan de slag kunt, volgt een korte tutorial. Het mag gezegd worden dat de besturing erg lekker werkt. De game kent geen onnodig complexe besturing en je kunt gelijk aan de slag. De missies spelen zich overigens in een vrije spelwereld af. Iets wat ook prima past bij de krachten van Iron Man. Al vliegend ben je immers zo op je bestemming.

Natuurlijk zijn er vaste punten waar je naartoe moet, maar welke route of de volgorde van doelwitten kan je helemaal zelf bepalen. De omgevingen waar de missies zich afspelen, zijn redelijk divers. Van rotsachtige omgevingen tot groene weilanden of zelfs de Noordpool. Het ziet er allemaal aardig uit, maar ook weer niet heel bijzonder. Eén ding hebben alle levels gemeen, het barst namelijk van de tegenstanders.

Naar de schroothoop

Tijdens het spel kom je cynisch genoeg vaak tegenover je eigen wapentuig te staan. Tanks, helikopters, straaljagers, raketinstallaties, noem het maar op. Aan jou de taak om dit alles in sneltreinvaart tot schroot te verwerken. Slopen (en soms beschermen) vormt de hoofdmoot van de missies in Iron Man. Elke missies kent een aantal hoofd- en subdoelen. Als je die behaalt, speel je niet alleen de nodige achievements vrij, maar ook de nodige upgrades en geld om deze te bekostigen.

Dat is geen onnodige luxe. Zoals hoofdpersoon Tony Stark het zelf al mooi verwoordt: “I’m no man, I’m an army”. Zeer toepasselijk, want tijdens het spelen is er een constante stroom aan vijanden, die je het leven zuur proberen te maken. Terwijl er voor de meeste voertuigen wel een goede tactiek is om deze snel te slopen, zijn straaljagers een ware plaag. Ze duiken op je af, vuren een paar raketten af en gaan er snel weer vandoor. Hun grote snelheid, pittige vuurkracht en het feit dat je ze maar kort kan raken, maakt dat deze tegenstanders erg vervelend zijn.

Moeilijk?

Dat merk je vooral later in het spel, wanneer de moeilijkheidsgraad bizarre pieken vertoont. Erg vreemd voor een filmgame die toch een groot publiek moet aanspreken. Iron Man kent drie verschillende moeilijkheidsgraden, te weten Easy, Normal en Formidable. Wie lekker door wilt spelen (vooral de casual gamers dus) kiest voor Easy, terwijl de rest van de gamers voor de normale of moeilijke optie kiest. Tot zover heel normaal dus, maar wat minder leuk is, is dat je tussentijds niet kan wisselen. Ben je begonnen op Normal, dan zal je het spel ook op die moeilijkheidsgraad uit moeten spelen.

Een nieuw spel beginnen is uiteraard mogelijk, maar dan zal je wel helemaal opnieuw moeten beginnen. Vervelend, vooral omdat de opbouw van de game alles behalve perfect is. De game begint eenvoudig en wordt moeilijker naarmate je verder komt. Dat is normaal, maar bij sommige missies gaat de moeilijkheidsgraad plotseling immens omhoog. Je weet echt niet wat je overkomt. Op het ene moment ben je lekker aan het schieten en opeens wordt je van alle kanten uit de lucht geschoten.

Duidelijk niet

Dat komt als een verrassing, want je hebt nooit het idee dat vijanden je echt hard raken. Daarmee kom ik op een ander kritisch punt, namelijk het gebrek aan beleving. Zeker een game als Iron Man moet je het gevoel geven dat je er midden in zit. Als er een raket op je afkomt, dan moet je als het ware op de bank een ontwijkende beweging maken. En daar slaat de game de plank mis. Terwijl je in de bioscoop misschien op het puntje van je stoel zit als Iron Man door de lucht suist, raketten ontwijkt en rakelings over de grond vliegt, zit je dat in de game duidelijk niet.

Misschien komt het door de slappe geluidseffecten, want ondanks de overweldigende meerderheid aan vijanden waar je tegenover komt te staan, heb je nooit echt het idee dat je in een heftig gevecht verwikkeld zit. Het geschut van de tanks, het inslaan van raketten of één van de vele explosies. Het klinkt allemaal wat tam en voelt al snel standaard aan. Het eindresultaat is dat je al snel de interesse begint te verliezen in Iron Man en dat is geen goed teken.

Iron Man is helaas net als de meeste filmgames een wel aardige actiegame geworden, maar niet meer dan dat. Ondanks dat je veel kan vrijspelen en er meer dan genoeg te doen valt in Iron Man, gaat het spel vooral onderuit door het gebrek aan beleving. Grafisch is de game wel aardig, maar de eindeloze strijd tegen modern wapentuig kan (mede door de slappe geluidseffecten) niet lang genoeg boeien. Wanneer de makers je dan ook nog eens frustreren met vervelende pieken in de moeilijkheidsgraad, dan is de motivatie om verder te spelen helemaal verdwenen. (55%)