Review: Patapon

Eens in de zoveel tijd valt er een game op de deurmat die niet in een bepaald hokje is te plaatsen. Een game die grensoverschrijdend is. Patapon is zo'n game. Het unieke aan deze game is echter dat het grenzen overschrijdt tussen genres die je nou niet direct zou samenvoegen. Want zeg nou zelf, welke game heeft eerder geprobeerd een ritmische muziekgame te combineren met strategische actie en een upgradesysteem dat je praktisch alleen maar in RPG's ziet? Als je je een game kunt herinneren die dit doet, bravo. Zo niet, dan kun je in ieder geval één game op de lijst zetten: Patapon.

Op de maat van de muziek


Eens in de zoveel tijd valt er een game op de deurmat die niet in een bepaald hokje is te plaatsen. Een game die grensoverschrijdend is. Patapon is zo'n game. Het unieke aan deze game is echter dat het grenzen overschrijdt tussen genres die je nou niet direct zou samenvoegen. Want zeg nou zelf, welke game heeft eerder geprobeerd een ritmische muziekgame te combineren met strategische actie en een upgradesysteem dat je praktisch alleen maar in RPG's ziet? Als je je een game kunt herinneren die dit doet, bravo. Zo niet, dan kun je in ieder geval één game op de lijst zetten: Patapon.

In Patapon neem je de rol aan van een god. Deze god waakt over zijn éénogige onderdanen, de Patapon. Het is echter slecht gesteld met de Patapon, want dit strijdlustige volk is teruggedrongen door hun aartsvijand, de Zigoton. Ze hebben al tijden de trommelslagen niet meer gehoord die hun naar de overwinning kunnen leiden. Het is aan jou de taak de vechtlust in je onderdanen weer te doen oplaaien en hen te leiden naar het beloofde Earthend, het einde van de wereld.

Om uit te leggen hoe je Patapon in feite speelt, kan de gameplay het beste in delen worden uitgelegd. Het eerste deel is ritme. Elke knop staat voor een andere klank die wordt geslagen op de trom. Je bestuurt je troepen door op de maat van de muziek een combinatie van vier knoppen in te drukken. Elke knop staat voor een klank. De vier klanken zijn Pata, Pon, Shaka en Don. In het begin heb je alleen de beschikking over twee klanken, maar naarmate de game vordert, worden je nieuwe klanken en dus combinaties geleerd. Een opdracht die kan worden gegeven is bijvoorbeeld Pata Pata Pata Pon. Dit staat voor oprukken. Pon Pon Pata Pon staat voor aanvallen. Als we een derde klank erbij betrekken krijgen we bijvoorbeeld het commando voor verdedigen, Shaka Shaka Pata Pon. Elke keer zullen je troepen je opdracht terug roepen om aan te geven dat het wordt uitgevoerd.

Door exact op de maat van de muziek je klanken ten gehore te brengen, zijn je troepen in Fever-mode te brengen. In Fever-mode worden je troepen sterker en kunnen ze frequenter aanvallen uitvoeren. In feite is Fever-mode de manier om te kunnen winnen en is het elk level zaak om dit zo lang mogelijk in stand te houden. Gelukkig is dit niet echt moeilijk, want de muziek wordt duidelijker en heftiger in Fever-mode en je zult ook zelf meer meegesleept worden in het ritme. Je moet de game toch zelf hebben gespeeld om hiervan het effect te kennen. Het is uiteindelijk onmogelijk om niet mee te gaan met het ritme. Ik denk dat ikzelf geen level mijn voeten of hoofd heb kunnen stilhouden, zeker als de Fever-mode werd bereikt.

 

Om je troepen sterker te maken zul je nieuwe soldaten moeten maken en nieuwe wapens moeten verzamelen. Nieuwe wapens zijn simpelweg te verkrijgen door de wapens op te pikken die door de verslagen vijanden zijn achtergelaten. Nieuwe Patapon maken heeft wat meer voeten in aarde. Door twee objecten te combineren kun je de Tree of Life in de hoofdstad van de Patapon, Patapolis, nieuwe troepen laten produceren. Deze objecten bestaan vaak uit iets eetbaars en uit een mineraal of een stuk hout. Meer exclusieve objecten staan garant voor sterkere Patapon. Daarnaast moet ook nog eens Ka-ching (geld) worden uitgegeven om de productie van een Patapon te financieren. Hoe exclusiever een Patapon, hoe duurder deze is.


Tree of Life in Patapolis

De objecten zoals het vlees kunnen worden verkregen door het spelen van speciaal hiervoor gemaakte levels waarin kan worden gejaagd. In een aantal van deze levels kan worden gejaagd op passieve vijanden die relatief makkelijk kunnen worden verslagen. Het enige nadeel is dat ze voor je weglopen, dus het is zaak Fever-mode te bereiken en achter ze aan te gaan. In zogenaamde bosslevels maak je kans op meer zeldzame objecten en meer geld. Het enige obstakel is een enorm monster dat moet worden verslagen. Hoewel een geschikt plan van aanpak handig is om een monster te verslaan, is het belangrijkste het aanhouden van een goed ritme. Het verzamelen van objecten doet erg denken aan het aspect van grinden (het buiten de verhaallijn om verslaan van vijanden om objecten te verzamelen en te levelen) in een Japanse RPG. Persoonlijk haat ik grinden, maar in Patapon heb ik daar geen last van. Elke mogelijkheid om je vaardigheden te testen is er een die welkom is en wat is er nou beter dan dit te doen in een level waar je geen gevaar loopt? Bovendien is het verzamelen van objecten en het samenstellen van je leger dermate verslavend, dat elke kans wordt aangegrepen om weer even terug te gaan naar een jaag- of bosslevel.

Verassend volwassen

Er is nog een manier om extra voorwerpen te verzamelen, namelijk door het spelen van minigames. In deze spelletjes moet juist jij als speler het ritme volgen van de personages die voor je staan. Zo is er een boom die al swingend een Pon Pon lied voorzingt dat je moet volgen. Meer minigames worden vrij gespeeld naarmate je verder komt in het spel. En hoewel de minigames luchtig voorkomen, is elke nieuwe game een stuk moeilijker dan de vorige. De voorwerpen die je erbij verdient zijn vaak niet van bijzondere kwaliteit, maar het spelen van de minigames is op zichzelf genoeg om voor de nodige afwisseling te zorgen.

Het strategische element van Patapon is aanvankelijke misschien niet helemaal duidelijk, maar later kom je erachter dat het toch dieper is dan je zou denken. Verschillende klassen Patapon staan tijdens het spelen van de game tot je beschikking. In Patapon hebben ze allemaal prachtige namen, zoals Hatapon, Yaripon en Yumipon, maar in deze review zal ik ze maar gewoon bij hun functionele naam noemen. Tijdens het spelen van een level kun je maximaal drie klassen inzetten, waarbij elke klasse bestaat uit zes Patapon. Een typische opstelling is boogschutters achter, speerwerpers in het midden en infanterie vooraan. Andere klassen, zoals cavalerie, worden later in de game vrijgespeeld.

In de eerste levels is er niet echt sprake van strategie, maar het radicaal veranderen van de opstelling van je troepen kan later wel eens het verschil maken tussen een nederlaag en een overwinning. Voor mij werd dit duidelijk in één specifiek level. De opdracht was het escorteren van een konvooi dat veilig moest aankomen om een verdedigingstoren te kunnen opzetten. De eerste paar pogingen bestond mijn troepenmacht uit boogschutters, speerwerpers en infanterie. Elke poging werd het konvooi ingemaakt door de vijand. Ik merkte echter op dat de aanwezigheid van mijn infanterie de vijand teveel kans gaf het konvooi te bereiken met hun wapens.

Een verandering van tactiek. De infanterie verving ik door cavalerie en op hoop van zegen probeerde ik het weer. Zonder enige moeite versloeg ik ditmaal de vijand en kon het konvooi veilig de toren laten bereiken. Het inzetten van de cavalerie was de winnende zet geweest. Deze zorgde ervoor dat de vijand ver naar achteren werd gedwongen zonder dat het konvooi binnen hun bereik kon komen. Bovendien leidden de sneller paarden het vijandelijk vuur af, zodat de boogschutters zonder moeite het aantal vijanden konden terugdringen. Oh, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de wonderen die je kunt laten gebeuren. Deze wonderen kunnen alleen door een bepaalde combo worden opgeroepen in Fever-mode. Daarna moet ook nog eens een minigame worden gespeeld om het wonder werkelijk te laten plaatsvinden. Als dit alles eenmaal is gedaan, heb je de beschikking over krachtige natuurkrachten als regen of wind, die je kunnen helpen bij het overwinnen van de vijand.


De game helpt overigens totaal niet bij het kiezen van je opstelling of je tactiek. Dit moet allemaal proefondervindelijk worden vastgesteld. Ook wordt je niet lang aan het handje gehouden als je nieuwe trommelslagen leert. Oké, je moet een nieuwe combinatie een paar keer herhalen om de game te overtuigen dat je het onder de knie hebt, maar daarna wordt verwacht dat je zonder hulp verder kunt. In een menu is overigens nog wel de combinatie op te vragen, maar tijdens de gameplay wordt er verder niet meer op in gegaan. Deze aanpak doet erg denken aan Shadow of the Colossus. In deze game werd ook van de speler verwacht dat deze zelf kon uitvogelen hoe progressie moest worden gemaakt. Het is goed om te zien dat de makers van deze games de intelligentie van gamers op waarde weten te schatten en zich niet laten beïnvloeden door de trend van het makkelijker worden van games.

Pittig

Of je nou intelligent bent of niet, toch moet er een kleine kanttekening worden gezet bij een specifiek aspect van deze aanpak. We weten inmiddels dat nieuwe strijders kunnen worden gemaakt door objecten als vlees en hout te combineren. Sterkere soldaten zijn daarnaast te creëren door meer exclusieve versies van deze objecten samen te voegen. Wat echter niet duidelijk wordt gemaakt, is de uitwerking van de verschillende combinaties. Dit resulteert, zeker in het begin van de game, in een aantal creaties die zowel duur zijn om te produceren en minder effectief zijn in bepaalde situaties. Het is gelukkig niet meteen een ramp als je creatie tegenvalt. Toch zou een mogelijkheid om na te gaan welke combinatie zorgt voor welke creatie wel prettig zijn. En dat heeft men bij het ontwikkelen van Patapon jammer genoeg nagelaten. Je zult dus een goed geheugen moeten hebben om alle combinaties te onthouden. Of je moet alles opschrijven als je niet afhankelijk wilt zijn van een walkthrough.


Als je de screenshots van Patapon hebt bekeken, is je vast al opgevallen dat deze game een unieke stijl heeft. De stijl is afkomstig van Rolito, een kunstenaar die door Sony is aangetrokken om zijn unieke stijl aan de game te geven. Het resultaat mag er zijn. De game heeft een unieke uitstraling gekregen en weet ondanks de unieke vormgeving van de Patapon het knuffelgehalte te verhogen. Het is onmogelijk de kleine schattige oogbolletjes serieus te nemen, ondanks hun oorlogzuchtige karakter. Verder is de muziek zeker nog het vermelden waard, de game draait hier praktisch op. Niet alleen tijdens het spelen van de levels wordt je telkens ondersteund door een verslavend ritme en een pakkende melodie, ook in de menu's en selectieschermen zijn tunes te horen die een lach op je gezicht toveren. De variatie is muziekstijl valt tevens op als je de game een tijdje hebt gespeeld. Zo krijg je tijdens het intro-scherm zware doedelzak marcheer-muziek te horen terwijl in Patapolis een vrolijke fluit-melodie is te horen. Ook dit aspect is in Patapon dus dik in orde.

 

Hoe vaak is het niet voorgekomen dat een game ondanks het originele uitgangspunt matig tot uitvoering is gebracht? Veel te vaak. En dat is jammer, want het is vandaag de dag bijzonder moeilijk om tussen de goed geproduceerde serieproducten een geslaagde originele game te vinden. Patapon is een van die weinige games die naast vernieuwing ook nog eens zeer solide in elkaar zit en uiteindelijk veel meer dan de som van zijn delen is geworden. Dit komt mede door de goed uitgewerkte combinatie van ritme, strategie en role playing, maar ook door de unieke stijl van de game. Het is te betreuren dat de lage prijs van deze game in de VS ($20) niet is doorgevoerd in Nederland, want de prijs hier zal veel mensen afschrikken deze must-have te kopen.

Tip de redactie