Begin december waren er de voorrondes voor een heus Guitar Hero III-kampioenschap in Nederland en België. Niet minder dan onze Yarno himself wist zich te plaatsen voor het kampioenschap en kreeg zodoende de mogelijkheid om het podium te betreden en zijn kunstje nog eens opnieuw te doen in de finales. Rocken in de Heineken Music Hall met een gigantisch scherm voor je smoel, dat waren de ingrediënten voor een portie flink gitaargeweld afgelopen zaterdag.

Begin december waren er de voorrondes voor een heus Guitar Hero III-kampioenschap in Nederland en België. Niet minder dan onze Yarno himself wist zich te plaatsen voor het kampioenschap en kreeg zodoende de mogelijkheid om het podium te betreden en zijn kunstje nog eens opnieuw te doen in de finales. Rocken in de Heineken Music Hall met een gigantisch scherm voor je smoel, dat waren de ingrediënten voor een portie flink gitaargeweld afgelopen zaterdag.

Ik heb het nooit begrepen: ver voordat de deuren opengaan met zijn allen verzamelen voor de deuren, om hopelijk als eerste naar binnen te mogen. De deuren gingen weliswaar om half zeven open, maar de eerste mensen kwamen al ongeveer een uur van te voren bijeen om al blauwbekkend te wachten voor de deuren van de Amsterdamse bierhal. Een blik op het publiek en je wist genoeg: het waren ouders die met hun kroost kwamen, jongeren tussen de dertien en de achttien die normaal niet naar concerten gaan en mensen waar je niet zou verwachten dat ze überhaupt naar Krezip luisteren. Terwijl zij nog lekker buiten moesten wachten, kon de Guitar Hero III-rij echter al rond zessen naar binnen toe. Alleen op aantonen van een VIP-maar-toch-ook-weer-niet-helemaal-VIP-bandje en een ticket in de hand mochten de gitaarvirtuozen inclusief aanhang alvast eerder naar binnen. Tot groot ongenoegen van het publiek buiten overigens.


Het evenement werd vanavond gehouden in de RABO Meet ’n Greet-hal, een ruimte boven op de eerste etage van het gerstenatcomplex. Middenin was een podium neergezet, volledig met schijnwerpers en al. Grootste opvaller was echter het metersgrote scherm waar je als finalist op mocht spelen. Geen enkele show kan zonder een soundcheck, het was dan ook de taak voor ondergetekende om samen met Martijn de PR-man van Activision alvast een beetje in te gaan spelen. Dat was opmerkelijk genoeg ook wel nodig ook, want er was aanvankelijk een behoorlijk ernstige vertraging te merken tijdens het spelen. Hoewel de ingame calibratie het een en ander kon verbeteren, was het niet zoals je thuis gewend was. Met een halve seconde vertraging in het spel was het dan ook belangrijk om nog geconcentreerder het spel te spelen. Aan de andere kant: dat, en natuurlijk de hijgende adem van je tegenstanders én het publiek in je nek maakte het er vanzelfsprekend wel weer spannender op.


Zo even rond half zeven was de soundcheck klaar en het spel gekalibreerd, de hoogste tijd om te beginnen dus. Het geheel werd aan elkaar gepraat door een zichtbaar van de muziek genietende presentator die weliswaar goed zijn ding deed, maar wat ons betreft iets te vaak met merken smeet; aan verbaal rondslingerende reclame had je die avond geen gebrek, maar dat terzijde. Het was de bedoeling om de twaalf man (en één meisje trouwens, ze zijn er toch!) in tweetallen te laten spelen. De beste ging door naar de volgende ronde, voor de afvaller was het echter einde oefening bij verlies. Of het nou stom toeval was of niet, onze Yarno mocht gelijk het spits afbijten: hij mocht als eerste van start. Over Yarno’s ervaringen en rockescapades zullen we nu niet al te diep op ingegaan, daar lees je op de volgende pagina meer over. Duidelijk was wel dat de concurrentie behoorlijk sterk was en dat je hier niet zomaar met de eerste de beste Guitar Hero-spelers te maken had.




Opmerkelijk was bovendien dat je van heel veel finalisten eigenlijk helemaal niet kon zeggen dat het rockfans waren. Of dat ze überhaupt Guitar Hero speelden. Schijn bedriegt zullen we maar zeggen, want ondanks dat er allesbehalve wietrokende Courtney Love’s en cokesnuivende Pete Doherty’s op het podium stonden, speelden ze een partijtje Guitar Hero waar je haast bang van werd. Werd er eerst op standje ‘Hard’ gespeeld, toen eenmaal de laatste gitaarhelden bekend werden, ging het dak er compleet af. Dragonforce’s Through the Fire and the Flames was namelijk het laatste nummer en dat moest natuurlijk wel op de hoogste moeilijkheidsgraad gespeeld worden.



Dat lijkt misschien heel wat voor de mindere rockgoden onder ons, maar het is totaal geen probleem voor eindfinalisten Michiel en Jasper; beiden konden het met gemak uitspelen. De eerste kwam er met ruim 148.000 punten doorheen, maar bood uiteindelijk geen enkele weerstand tegenover Jasper. Met niet minder dan 206.821 punten was het einddoel voor deze onverschrokken gitaarspeler bereikt: hij mag zich de titel van beste Guitar Hero III-kampioen toe-eigenen. Om deze titel nog wat extra gewicht mee te geven, zat er bovendien nog een lekker prijsje bij in: Jasper kon namelijk met een heuse Playstation 3 én Guitar Hero III naar huis.

97% noten aangeslagen en een score van 206.821: we have a winner!

Dat klinkt misschien een beetje vreemd, hetzelfde spel winnen via het spel waarmee je juist gewonnen hebt, maar als je ‘slechts’ in het bezit bent van een Playstation 2 zoals in het geval van Jasper, dan is zo’n prijs uiteraard geweldig. Met een brede glimlach op het gezicht en een biertje in de hand kon Neerlands eerste digitale Gitaarheld van het Jaar dan ook met plezier naar huis. Maar… niet voordat er nog gekeken en geluisterd kon worden naar het hoofdprogramma van de avond: Krezip!