Enkele jaren geleden zorgde het eerste spel van ene Fumito Ueda voor heel wat ophef in de inner circle van videogameliefhebbers. Het ging om ICO, een opmerkelijk stijlvol gepresenteerd puzzelavontuur, waarin de interactie tussen het gehoornde spelpersonage en het meisje Yorda de hoofdrol speelde. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen voor Ueda's tweede, Shadow of the Colossus. En warempel: het is opnieuw een magisch meesterwerkje geworden.


De speler reist door het sfeervol gekleurde fantasieland op de rug van zijn paard en kan soms minutenlang van het landschap genieten.

Net als zijn voorganger wordt Shadow of the Colossus gekenmerkt door moreel conflict. Het spel draait om het verslaan van een aantal stenen kolossen die schijnbaar doelloos door het landschap schuifelen. De speler verslaat hen niet zomaar, hij heeft er opdracht toe gekregen door zijn goden. Alleen als hij alle reuzen verslaat, kan hij zijn overleden geliefde nieuw leven inblazen.

Maar reeds op het moment dat hij de opdracht krijgt, wordt daar in kleine lettertjes aan toegevoegd: pas op, zelfs als je al dat werk hebt gedaan, zal de prijs die je betaalt voor het vervullen van je wens, onmenselijk zijn. Al snel vraagt de speler zich af of zijn eeuwige liefde het doden van de stenen kolossen verantwoord.

Sfeervol en enorm

De morele diepgang is niet het enige dat Shadow of the Colossus aantrekkelijk maakt. Ten eerste is er de ongelofelijke schaal. De speler reist door het sfeervol gekleurde fantasieland op de rug van zijn paard en kan soms minutenlang van het landschap genieten voordat hij een volgende kolos bereikt.

Ook de kolossen zelf, punt twee, zijn niet te versmaden. Ieder exemplaar heeft een uniek ontwerp meegekregen en vereist een andere tactiek om te verslaan. Het enige dat ze aan elkaar bindt is dat de speler, als hij de kolos eenmaal beklommen heeft, wordt begroet door een mystiek symbool, waarin hij met grote kracht zijn zwaard dient te rammen. De kolossen sterven wel allemaal op dezelfde manier.

Moeite

Dan is er ook nog een kritiekpunt, te verwachten bij een game met zoveel ambitie als deze. De PlayStation 2 heeft af en toe wat moeite om al het geweld in beeld te brengen. De enorme kolossen, het panorama-achtige landschap, de klimactie; ze vergen het uiterste van de processor en de grafische kaart in de toch al vijf jaar oude spelcomputer en dat is te zien.

Maar goed, dat is wat we noemen een kleine smet op het soort betoverend unieke videogame waar er veel te weinig van verschijnen.

Power Unlimited: "Als ik mijn ervaring met deze titel in een gevoel moet omschrijven, dan is het een oprechte warmte van binnen." 90/100

Platform: PlayStation 2
Ontwikkelaar: Team ICO, Sony