Een paar jaar geleden was Enter The Matrix te spelen op bijna alle spelcomputers. Deze game van de film werd matig besproken, teleurgesteld ontvangen door fans... en bijzonder goed verkocht. Naast wat speltechnische klachten vond men het vooral vervelend dat er niet met überheld Neo gespeeld kon worden. Dat probleem is verholpen in deze tweede actiegame rond de cyberfuturistische blockbustertrilogie.


De aanvallen waarbij de speler in één beweging meerdere vijanden neerhaalt zijn indrukwekkend

Dat er in Enter The Matrix met twee bijfiguren werd gespeeld, werd aardig uitgelegd door de makers. De creatieve geesten achter de filmtrilogie, de Wachowski-broers, hadden het verhaal van het spel zelf geschreven en wilden er een ander perspectief op The Matrix mee bieden.

Meerdere speltypes

Hoewel erover geklaagd werd, was er dus een geldig excuus. Dat gold niet voor het spel zelf, een mengvorm van verschillende soorten videogame. Er kon gevochten, geschoten en geraced worden. En af en toe werd er zelfs een computer gehackt. Probleem: het uitwerken van één speltype is al een helse klus, laat staan dat een spelontwikkelaar meerdere speltypes voor zijn rekening moet nemen.

De meeste spelonderdelen waren dan ook niet erg interessant, met uitzondering van het hart van de game: het vechten. Niet gek dat de makers zich voor het vervolg puur op het vechten hebben gericht. Natuurlijk is het ook een gouden greep geweest om de speler als Neo te laten spelen en hem zo de gehele filmtrilogie opnieuw te laten beleven... met zijn eigen vingers op de knoppen.

Vechtmodule

In Enter The Matrix was er ook met de vechtmodule het een en ander mis en dat is helaas ook in Path of Neo nog het geval, zij het in mindere mate. Voor beide games werd met geoefende martial artists gewerkt om vechtbewegingen naar de game te importeren. Actie met vuisten én met (vuur)wapens is daardoor zeer vloeiend; met name de aanvallen waarbij de speler in één beweging meerdere vijanden neerhaalt zijn indrukwekkend.

Desondanks zijn er af en toe nog steeds haperende animaties te bespeuren, vooral wanneer de speler bijvoorbeeld van lopen overgaat in springen of wanneer hij een rondje loopt. Ook is de besturing af en toe wat stroef. Iets wat je toch niet zou verwachten van zo'n gladde jongen als Neo. Over het geheel genomen is dit desondanks een veel betere game dan de vorige en zeker een spel dat fans van de films serieus moeten overwegen aan te schaffen.

Power Unlimited: "Ik heb me enorm gestoord aan de slordige technische afwerking, maar omdat met name de combat goed in elkaar steekt, kon ik me hier na verloop van tijd enigszins overheen zetten." 76/100

Platform: PlayStation 2, Xbox, pc
Ontwikkelaar: Shiny Entertainment, Atari