The Reunion is een film die je een ongemakkelijk gevoel geeft. En dat is ook precies de bedoeling van debuterend regisseur Anna Odell.

De film balanceert op het randje van fictie en documentaire, maar is ook confronterend autobiografisch. Odell speelt bovendien zélf de hoofdrol.

De Zweedse kunstenares trok in eigen land al eens eerder de aandacht met een zeer autobiografische en pijnlijke performance.

Ze deed zich in 2009 voor als een psychotische en suïcidale vrouw, werd door de politie meegenomen en uiteindelijk zelfs opgenomen in een psychiatrische kliniek. Achteraf verklaarde ze dat het allemaal kunst was geweest, en dat ze daarmee de "machtsstructuren in de psychiatrie" aan de kaak had willen stellen. Tja…

Vrolijk weerzien

Odell vertelt dat ze geïnspireerd was tot The Reunion nadat ze door haar oud-klasgenoten niet was uitgenodigd voor de schoolreünie. In het eerste deel van The Reunion zien we wat er dan had kunnen gebeuren. Odell verknalt het vrolijke weerzien met een toespraak over hoe erg ze destijds gepest is op school.

Eerst er bescheiden applaus. "Moedig," vindt iemand. Maar als ze er maar over door blíjft gaan, steekt de irritatie op. "Dit is geen klastherapie, maar een feestje." Odell is ook wel "een beetje apart" en haar klasgenoten weten van haar kunstzinnige nep-zelfmoordpoging. Ze wordt na ongeveer drie kwartier het feest uitgewerkt.

Pijnlijke waarheid

"Natuurlijk," zegt Odell aan het begin van de tweede deel, "zou ik dat in het echt niet doen. Maar ik wil achterhalen wat er gebeurt als je het wél doet." In die zin gaat de vergelijking met Festen op. Ook The Reunion laat zien hoe de groep zich keert tegen de eenling die de oppervlakkige gezelligheid doorbreekt met een pijnlijke waarheid.

In dat tweede deel zien we Odell opeens in de rol van regisseur. Ze overlegt met haar producenten en nodigt één voor één de 'echte' klasgenoten (ook weer acteurs) uit om bij haar thuis te komen kijken naar de eerste helft van haar nieuwe film, The Reunion. Lang niet iedereen durft het aan. "Waar is ze op uit?" vragen ze zich af.

X=X

Dat vraag je je als kijker ook vaak af. Gepest en beschadigd lijkt Odell zeker, maar het is moeilijk sympathiseren met iemand die zó blijft hangen in het verleden. Inzicht in wat de pestkoppen toen bewoog of in hun spijtgevoelens nu, biedt de film nauwelijks. Er komt geen einde aan Odell pijn - alleen heeft zij nu wél de regie.

Is het arty-farty aandachttrekkerij? Een beetje, maar het is óók een bijzondere film met veel lagen. Eén van de 'echte' klasgenoten ontmoet de acteur die hem speelt in The Reunion en probeert te achterhalen hoe deze de rol invult. "Let X = X," zingt Laurie Anderson ondertussen op de soundtrack. Dan valt alles heel knap samen: film, de werkelijkheid, pesten en een beschadigd zelfbeeld. "Let X = X." Hoe zie jij mij? En is dat ook écht wie ik ben?

Te zien in 13 zalen.