Subtiele Italiaanse komedie. Wel even zien voordat u zich deze zomer met de auto in de binnenstad van Palermo waagt.

Una via a Palermo was genomineerd voor een Gouden Leeuw tijdens het filmfestival van Venetië vorig jaar.

De hoofdprijs won de film niet, maar filmmaakster Emma Dante en actrices Alba Rohrwacher en Elena Cotta wonnen wel verschillende andere prijzen.

Emma Dante, zelf ook afkomstig uit Palermo, is in eigen land vooral bekend als theatermaakster, schrijfster en actrice. Una via a Palermo is haar debuut als filmregisseur en een bewerking van haar boek Via Castellana Bandiera. Zie het maar als een liefdesbrief aan Palermo en de eigenwijze bewoners van die stad.

Kronkelstraatjes

De vissersfamilie Calafiore heeft de hele dag aan zee gezeten. Nu zijn ze allemaal, jengelende kinderen incluis, in de kleine Fiat gepropt van grootmoeder Samira die de dag heeft doorgebracht op het kerkhof. Elders in de stad rijden Rosa en Clara. De lesbiennes maken ruzie in hun snikhete auto en verdwalen in de kronkelstraatjes.

De auto’s rijden elkaar tegemoet in de smalle Via Castellana Bandiera. Rosa noch Samira is van plan om voor de ander achteruit te rijden. Iedereen in de wijk bemoeit zich ermee, er vallen klappen en er worden weddenschappen afgesloten. Wanneer de avond valt staan de koppige bestuursters nog steeds lijnrecht tegenover elkaar.

Stijfkoppen

De opzet van Una via a Palermo is hilarisch. De Via Castellana Bandiera is niet eens een eenrichtingsverkeerstraat. Het stadsbestuur regelt domweg niets. Er staan in deze straat ook twee huizen met hetzelfde huisnummer. De bewoners wilden allebei nummer vijf. Rosa en Samira zijn duidelijk niet de enige stijfkoppen hier.

Het is kennelijk ook niet de eerste keer dat er twee auto´s klem komen te staan. Het koplampenduel ontaardt, in één van de mooiste scènes, zelfs in een hongerstaking en een heuse pissing contest. Emma Dante maakt van haar debuutfilm een geestige zeden- en karakterschets: "De mensen hier zijn een beetje gek."

Bekijk de trailer:

Door de voorruit

Dante speelt zelf de rol van de eigenwijze en bloedsacherijnige Rosa. De mooiste, subtielste momenten van de film zijn die kleine blikwisselingen - door de voorruiten heen en op het geluid van een ergerlijk lang ingedrukte claxon - tussen haar en haar tegenspeelster Elena Cotta. De tegenstandsters lijken elkaar ook te begrijpen.

Als regisseur kiest Dante niet voor de snelle, lollige komedie, maar voor de bitterzoete glimlach over een absurde situatie. Het is jammer dat de personages en het drama zich niet wat verder ontwikkelen, maar zoals het lange eindshot bewijst: in het observeren van haar land- en stadsgenoten is Dante heel sterk.

Te zien in 11 zalen.