Sfeervol, droogkomisch thrillerdrama over een sukkel die wordt voorbijgestreefd door zijn dubbelganger. Dubbelrol van Jesse Eisenberg.

Films over dubbelgangers vallen grof gezegd in twee categorieën uiteen: komedies over persoonsverwisselingen (The Parent Trap, Multiplicity) of thrillerdrama's waarin de hoofdpersoon zichzelf letterlijk tegenkomt en vervolgens ernstig aan zichzelf gaat twijfelen (zie recent Enemy).

The Double, naar een verhaal van Dostojevski, valt in de tweede categorie.

Simon James (Jesse Eisenberg) is een voetveeg van een man. Op het bedrijf waar hij werkzaam is herkent de portier hem na zeven jaar nog steeds niet. De sukkel met zijn veel te grote pak durft ook de vrouwelijke collega het meisje van de kopie-afdeling waar hij verliefd op is niet aan te spreken voor een afspraakje.

In plaats daarvan begluurt hij deze Hannah (Mia Wasikowska) thuis; hij woont recht tegenover haar.

Lefgozer

Wanneer hij er door zijn gegluur getuige van is hoe een overbuurman - de bovenbuurman van Hannah - zelfmoord pleegt door uit het raam te springen, besluit hij Hannah aan te spreken, maar hij mist het lef om haar te vertellen dat hij verliefd op haar is.

Dan krijgt hij een nieuwe collega: James Simon (eveneens Jesse Eisenberg), een lefgozer die uiterlijk een dubbelganger is van Simon, maar stukken doortastender blijkt.

Simons leven is nu echt en Kafkaeske nachtmerrie geworden, maar hij besluit met James samen te werken. Aangezien James veel sluwer en handiger is dan Simon trekt de laatste steeds aan het kortste eind. Zou James er ook met het meisje van Simons dromen vandoor gaan?

En wat zou Simon daartegen kunnen doen? Bestaat James trouwens wel echt, of alleen in Simons fantasie?

1984

The Double heeft een interessante insteek, maar wordt naar een hoger plan getild dankzij de vormgeving: in alles (verouderde computers, beeldschermen) lijkt het een sf-film uit de jaren 80.

De nachtmerrieachtige film doet dan ook denken aan 1984 en aan Brazil, dat weer een parodie op 1984 was. Maar ook aan Le Locataire, waarin de door Roman Polanski zelf gespeelde huurder de overbuur begluurt en tot zijn schrik zichzelf ontwaart - met fatale gevolgen.

Bekijk de trailer:

Japanse popliedjes

Ondanks deze duidelijke invloeden heeft Ayoade toch een originele en droogkomische koortsdroom geregisseerd, waarbij de vrolijke Japanse popliedjes een mooi tegenwicht vormen voor de duistere geluiden op de soundtrack.

Na het onderschatte Submarine heeft acteur/regisseur Ayoade opnieuw een oorspronkelijke film afgeleverd.

In 16 zalen te zien.

Lees alle filmrecensies