Het liedje uit de titel staat meestal garant voor een goed humeur, totdat je hoort wat ze ervan hebben gemaakt in deze Mama Mia! rip off.

In Mama Mia! werd ook niet altijd loepzuiver gezongen, maar de film was wel een aanstekelijk eerbetoon aan de oude ABBA-liedjes.

Walking on Sunshine roept vooral herinneringen op aan die 'Best of' grammofoonplaat waarvan je pas bij thuiskomst ontdekte dat iedere hit was ingespeeld door James Last.

Al vanaf de openingsscène op het vliegveld (Madonna's Holiday) weet je dat geen enkel nummer waaraan je goede herinneringen bewaart nog veilig is: Venus, How Will I Know?, The Power of Love, Wild Boys, Eternal Flame, Don't You Want Me? Ieder nummer wordt door de mangel gehaald op dezelfde lelijke beat.

Caro mio

De film probeert de vele overeenkomsten met Mama Mia! niet eens te verbergen. Taylor (Hannah Arterton) komt voor de zomer naar de Italiaanse kust en wordt in een mooie villa opgewacht door haar zus Maddie (Annabel Scholey, met de coupe en de maniertjes van Christine Baranski). Verrassing: Maddie gaat trouwen!

Met een knappe Italiaan, die jammer genoeg drie jaar geleden ook al eens Taylors zomerliefde was. Caro Mio! En Taylor is nog steeds verliefd, alle afleidingsmanoeuvres ten spijt van vriendin Lil (Katy Brand, net als Julie Waters destijds ingehuurd voor comic relief) en Pierce Brosnan-wannabe Doug (Greg Wise).

All wobbly

Regisseursduo Max Giwa en Dania Pasquini maakten eerder Streetdance 3D en Streetdance 2, maar zelfs de dansjes in deze film zijn ongeïnspireerd. "I don't go all wobbly when a boy takes his shirt off", zegt Tayler ergens, maar dat is precies waar Giwa en Pasquini wel op schijnen te rekenen.

De fletse hoofdrolspeelster wordt volkomen weggespeeld door Annabel Scholey. Zangeres Leona Lewis, winnares van The X-Factor Britain, kreeg een nietszeggend bijrolletje toebedeeld. Lil en Mikey (Danny Kirrane) zijn allebei dik en dus - volgens de irritante logica van deze film - voorbestemd tot dikkertjesliefde.

Feestje

Wat deze film vooral doet, is nog eens onderstrepen hoe goed Mama Mia! eigenlijk was. De liedjes en het scenario waren vlot en leuk, maar de acteurs had ook veel meer lef. Ze verborgen hun leeftijd niet en durfden zich in idiote pakjes te vertonen. Dat herkende je, maakte je aan het lachen en ontroerende zelfs een beetje.

Niets van dat al in Walking on Sunshine. Je kent de liedjes, maar er is helemaal niemand op dit feest die je herkent of zelfs maar aardig vindt. En ze houden kennelijk ook niet van dezelfde muziek. Het is alsof je per ongeluk op het verkeerde karaoke-feestje bent beland.

Te zien in 109 zalen.