Actrice Marion Cotillard maakt opnieuw grote indruk in de nieuwe film van de gebroeders Dardenne.

We kennen de Oscarwinnares bijvoorbeeld uit de Edith Piaf-film La môme en De rouille et d'os. Enkele maanden geleden had ze nog een mooie rol in The Immigrant.

Intense rollen, vaak, en dat past uitstekend bij het so(m)bere, rauw-realistische oeuvre van de Belgische art-house favorieten Jean-Pierre en Luc Dardenne.

De Dardennes wonnen tweemaal een gouden palm in Cannes, voor hun films Rosetta (1999) en l'Enfant (2005), maar gingen dit jaar zonder palm naar huis.

Moeilijk te begrijpen, want Deux jours, une nuit is in al zijn eenvoud niet alleen knap geregisseerd en geacteerd, maar ook nog eens heel actueel.

Bonus

Sandra (Marion Cotillard) heeft net te horen gekregen dat ze haar baan kwijtraakt. Haar zestien collega's kregen van de baas de keuze voorgelegd: een bonus van 1.000 euro of Sandra's baan. De meesten kozen voor zichzelf. "Ik heb niet tegen jou gestemd," legt één van hen uit. "Ik heb voor mijn bonus gestemd."

Een vriendin heeft geregeld dat er op maandag een herstemming komt. Sandra heeft precies één weekend de tijd om haar collega's thuis op te zoeken en hen te smeken van de bonus af te zien zodat zij haar werk kan behouden. Maar ja: studerende kinderen, de gasrekening, een dure echtscheiding, de angst zelf ontslagen te worden…

Harteloos

Een heel eenvoudig verhaalidee, dat een ontluisterende film oplevert over een werk- en rendementslogica die ons, of we nu willen of niet, vaak tot harteloosheid veroordeelt. "Ik heb keihard gewerkt voor de bonus," zegt de één. De ander durft uit schaamte niet eens open te doen voor Sandra. Machteloze tranen. Woede.

Wat de film nog fascinerender maakt, is dat Sandra een heel kwetsbare vrouw is. Ze slikt antidepressiva en haar partner Manu (Fabrizio Rongione) moet haar voortdurend aanmoedigen niet op te geven. Sandra vecht vooral tegen zichzelf. "Ik besta niet," zegt ze, een gedachte die menig werkloze zal herkennen.

Zonder opsmuk

Met mooi gespeelde scènes, meestal in één take en zonder opsmuk gefilmd, maakten de Dardennes een film die op veel manieren tot nadenken aanzet - en tot voelen. Sandra ontdekt terwijl ze voor haar baan vecht ook waardevolle en mooie dingen over haar collega's.

"Verplaats je eens in mijn situatie," zegt een van haar collega's halverwege de film. Dat is natuurlijk het mooi uitgewerkte centrale thema van Deux jours, une nuit: empathie, compassie in al zijn vormen en gedaanten. En dat is ook precies wat een goede film als deze bij je teweegbrengt. Je leeft mee, van begin tot einde.

Te zien in 22 zalen.

Lees alle filmrecensies.