Álle puberproblemen in één film: dat moet wel een soort horrorfilm opleveren: "Zeg het dan. Zeg het: ik ben kots!"

Steven de Jong, maker van de gezellige Kameleon-films en vier deeltjes Snuf de Hond gooit het over een andere boeg in Stuk!

De film, gebaseerd op het boek van Judith Visser, stort zich op de moderne puber op een manier die van de Carry Slee-films een tamelijk tamme bedoening maakt.

Pesten leidt in Stuk! niet tot Spijt!, maar tot een gedwongen pijpbeurt in de schooltoiletten en bloedige wraak. Rouw om een gestorven familielid en een eetstoornis maken niet Radeloos; ze resulteren in pure waanzin. De Lover en de Loser ontbreken ook niet, maar alles: rauwer, grimmiger, schokkender.

Duistere fantasiewereld

Elizabeth (Jackie van Parijs) is achttien, dik en ongelukkig. Op school wordt ze afschuwelijk gepest: ze drukken sigaretten uit op haar huid, snijden haar kleren aan repen, enzovoort. Thuis voert moeder haar pizza’s en laat het meisje verder aan haar lot over. Elizabeth ontwikkelt een eetstoornis en begint te auto-mutileren.

En ze trekt zich steeds verder terug in haar duistere fantasiewereld. Een wereld waarin de dood alom aanwezig is. "Ma," vraagt ze opeens, "wil je een witte, zwarte of bruine… kist?". Een wereld waarin ze voorgoed met Alec (Leo de Jong) kan zijn en de plaats mag innemen van zijn vriendinnetje Riley (Elodie Hooftman).

Signalen

Haar leraar Michael (Cas Jansen) vermoedt wel dat er iets gaande is. "Vandaag gaan we het hebben over uit-er-lijk," doceert hij de klas. Toch laat hij zich nét iets teveel afleiden door de knappe politieagente Saar Beerman (Yolanthe Sneijder- Cabau). Het feit dat er politie in het spel is verraadt al: dit gaat héél erg mis.

De manier waarop De Jong dit verhaal in beeld brengt laat ook helemaal niets te raden over. Hij gebruikt ieder cliché uit het horrorgenre: krassende kraaien, dode bomen, uitgebleekte kleuren, lage camerastandpunten, vervormde close-ups…”Don’t miss the signals”, is de slogan van de film. Maar hoe zou je ze kúnnen missen?

Bekjjk de trailer:

Grof geschut

Het is ergens wel te prijzen dat De Jong geen droge lesbrief heeft willen filmen, maar een thriller die net zo heftig aanvoelt als de pijn die ongelukkige tieners als Elizabeth ongetwijfeld beleven. Maar als ook tienerzwangerschap en -prostitutie nog even in de mix worden gegooid, wordt het moeilijk dit melodrama serieus te blijven nemen.

Hier wordt met zulk grof geschut geschoten, dat de film zijn doel mist. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de lachwekkende rol van Rense Westra als de ervaren politieman met de prostaatproblemen, de houterige dialogen en het wonderlijke gebruik van de plaatsnaam Calcutta. Soms is het moeilijk niet in lachen uit te barsten.

Te zien in 50 zalen.