Afstandelijke biopic van Grace Kelly, de latere prinses Gracia, wil te veel maar laat de kijker koud. Met Nicole Kidman als Grace.

Vorig jaar kreeg de biografische film van prinses Diana, met Naomi Watts in de hoofdrol, er flink van langs en niet onterecht: het was een veredelde soap.

Ook de biopic van prinses Gracia alias Grace Kelly kreeg vorige maand als openingsfilm van het filmfestival van Cannes een weinig koninklijke ontvangt: de royalty uit Monaco bleef uit protest thuis nadat ze de trailer hadden gezien.

Grace of Monaco, met een hoofdrol voor Nicole Kidman behandelt een cruciaal jaar (1962) in het leven van Grace Kelly. In de proloog zien we haar in 1956 tijdens de laatste opnamedag van To Catch a Thief, de Hitchcockfilm die haar laatste film zou worden. Daarna werd Grace Kelly door een huwelijk met prins Rainier prinses Gracia van Monaco, of Grace zoals ze in het Engels bleef heten.

Gouden kooitje

Het sprookjeshuwelijk met prins Rainier (Tim Roth) krijgen we niet te zien, want regisseur Dahan slaat meteen zo'n vijf jaar over. De wittebroodsweken zijn duidelijk voorbij, Grace zit gevangen in een gouden kooitje. Ze moet zich aan een verstikkende etiquette houden en opmerkingen over de Franse politiek worden al helemaal niet op prijs gesteld.

Wanneer Grace haar oude vriend Hitchcock op bezoek krijgt met een aanbod de hoofdrol te spelen in zijn nieuwe film Marnie, wordt de heimwee naar Hollywood haar bijna te machtig. Maar een uitstapje naar Hollywood om ook nog "een frigide kleptomaan" te spelen hoort uiteraard niet bij de etiquette. Bovendien wil Grace haar man Rainier niet in de steek te laten.

Bekijk de trailer:

Disclaimer

Die is namelijk verwikkeld in een diplomatiek conflict met Frankrijk, dat eist dat Monaco belasting gaat betalen aan Frankrijk. Een blokkade van het dwergstaatje dreigt en Grace besluit zich ermee te bemoeien. Dat het laatste nooit zo is gebeurd wordt aan het begin van de film ondervangen met een disclaimer: Grace of Monaco is een 'fictief verhaal, geïnspireerd op ware gebeurtenissen'. Een zwaktebod voor een biopic.

Maar belangrijker is dat het nooit echt aannemelijk wordt dat Grace zich ineens met de politiek wilde (en mocht) bemoeien. De film zwabbert heen en weer van kostuumfilm naar thriller en terug. Het ziet er allemaal fraai uit maar het blijft buitenkant - niet alleen de gouden kooi, maar ook Kidman zelf, hoe zeer ze ook haar ogen laat tranen in close ups. Er had een betere film gezeten in het tragische leven van Grace Kelly.

Te zien in 58 zalen.