Aangrijpende film over oorlogstrauma en vergeving. Met Colin Firth, Nicole Kidman, Stellan Skarsgård en Hiroyuki Sanada.

The Railway Man is gebaseerd op het gelijknamige boek waarin Eric Lomax schreef over zijn ervaringen als krijgsgevangene tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Zijn verhaal werd in 1995 al eens verteld in de Britse televisiereeks Prisoners in Time. Toen was het John Hurt die de hoofdrol speelde.

Voor de film van Jonathan Teplitzky bewerkten de doorgewinterde scenarioschrijver Frank Cottrell Boyce (24 Hour Party People, Code 46) en Andy Paterson het verhaal tot een sterk script met een helaas nét iets te melodramatisch finale. De vier bovengenoemde acteurs houden je echter geboeid.

Emotioneel wrak

Het begint als een schitterend liefdesverhaal. Eric Lomax (Colin Firth), een wat verdwaasde oudere man met een neurotische tic voor treinen en details, deelt een treincoupé met Patricia Wallace (Nicole Kidman). In de Britse veteranenclub horen ze achteraf dat de gesloten Lomax tot zijn eigen verbazing verliefd geworden is.

Ze trouwen snel. En pas dán ontdekt Patricia dat Lomax een emotioneel wrak is. De arme man lijdt aan ontstellende nachtmerries, sluit zich dagenlang op in zijn kamer en kan aan niets anders denken dan aan die ene Japanse soldaat en de tijd dat hij gedwongen was als krijgsgevangene mee te werken aan de aanleg van de beruchte Birmalijn.

Dodenspoorlijn

Er zijn meerdere films gemaakt over de Japanse krijgsgevangenkampen tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Dodenspoorlijn tussen Thailand en Birma. The Railway Man is anders omdat de film vooral gaat over het leed daarna; de ontstellende psychische beschadiging die de overlevenden eraan overhielden.

Beginnen met het liefdesverhaal en het trauma ontdekken door de ogen van Lomax’ bezorgde echtgenote is een slimme zet van de filmmakers. Maar het is Colin Firth (The King’s Speech) die je met alwéér een ontzettend goede hoofdrol doet voelen voor Lomax. Stellan Skarsgård, als een van de andere overlevenden, is trouwens ook indrukwekkend.

Bekijk de trailer:

Tranen

Wanneer we met Lomax terugkeren in het verleden en gaandeweg ontdekken wat er gebeurd is, lukt het de Australische regisseur Jonathan Teplitzky ook nog om de film spannend te maken. Dat een jongeman, die in staat was tot zoiets moedigs, zó gebroken kan worden, maakt het allemaal nog schrijnender.

De laatste akte, waarin Lomax zijn oude Japanse beul ontmoet, peilt jammer genoeg lang niet zo diep in de psychologie van de personages en is te sentimenteel. Maar, net als voor Lomax die er maar niet over kon praten met zijn Patrica, is het ook voor de bioscoopbezoeker wel bevrijdend om eindelijk die tranen te kunnen laten gaan.

In 29 zalen te zien.