Spectaculaire post-apocalyptische treinfilm van de regisseur van Memories of MurderThe Host en Mother.

Stel je voor: de aarde is bevroren en de laatste overlevenden zitten niet in een Ark, maar in een lange trein die al achttien jaar onafgebroken door de sneeuw raast.

Dit post-apocalyptische toekomstvisioen dateert uit 1984 en werd in dat jaar door stripuitgeverij Casterman in Nederland uitgebracht onder de titel De IJstrein.

De verfilming van de Franse strip, destijds uitgevoerd in sfeervol zwart-wit en een harde, hoekige tekenstijl, levert een sciencefiction-thriller op die nog steeds verrast. Bovendien: Chris Evans, Kang Song-ho, Ed Harris, John Hurt, Jamie Bell en Tilda Swinton zijn ook aan boord gestapt.

Wagon

Er heerst een strikte hiërarchie in de IJstrein. In de achterste wagon leven Curtis (Chris Evans), Edgar (Jamie Bell) en hun lotgenoten in de meest afschuwelijke omstandigheden. Ze hebben de bevriezing van de aarde dan wel overleefd, maar ze dragen vodden, missen vaak een arm of een been en lijden honger.

Bovendien worden ze onderdrukt door de soldaten die dagelijks de koppen komen tellen en soms hun kinderen wegvoeren naar de voorste coupés. Niemand die weet wat daar is. En dat alles uit naam van De Heilige Locomotief en zijn Goddelijke Machinist, de mysterieuze Mr. Wilford. Maar het oproer kraait…

Eerste coupé

Wie wel eens klaagt over volle treinstellen tijdens de spits, zal zich kunnen inleven in Snowpiercer. De film is één lange poging van Curtis om zich, aangemoedigd door de oude Gilliam (John Hurt), een weg naar de eerste coupé te worstelen. Dat levert niet alleen spectaculaire (bijl)gevechten op, maar ook bizarre ontmoetingen.

Zo hebben Curtis en de zijnen iemand nodig die de deuren kan openmaken. Ze vinden de junk Namgoong (de Koreaanse superster Song Kang-ho) en zijn al even verslaafde metgezellin. De bizarre Minister Mason (Tilda Swinton) en een lange rij moordenaars proberen de opstandelingen terug te sturen naar de derde klasse.

"Want daar horen jullie nu eenmaal", zegt de minister.

Klassenverhoudingen

In een toespraak over schoenen en hoeden legt Swinton de klassenverhoudingen nog eens haarfijn uit. Heeft de opstand van dit lompenproletariaat wel enige zin? In het schooltje dat ze onderweg tegenkomen dreunen de kinderen hun gospel: "Rumble rumble, rattle rattle, it will never stop."

Regisseur Bong Joon-ho moet af en toe smokkelen met de logica - een trein lijkt me hoe dan ook niet de beste overlevingskansen te bieden in de volgende ijstijd - maar zorgt wel voor een twee uur duurde dollemansrit vol fantastische vondsten en een beetje food for thought.

Te zien in 37 zalen.