Het blinde muzikale wonderkind en de ballerina… Suikerzoet liefdesverhaal uit Taiwan.

Het fijne aan Aziatische cinema - ik generaliseer natuurlijk - is dat het smaakpallet vaak zoveel breder is dan wij westerlingen gewend zijn.

Het drama smaakt vaak nét iets bitterder, het geweld is gepeperder en lieve, zoete films als Touch of the Light, nou ja, die zijn extra zoet.

Touch of the Light is gebaseerd op het leven van wonderkind Huang Yu-Siang. De blinde pianist speelt er ook zelf de hoofdrol in. De film was dit jaar de Taiwanese inzending voor de Oscars, maar werd niet geselecteerd. Gezien de concurrentie is dat wel te begrijpen. Touch of the Light is ook niet zonder problemen.

Stemmen

Siang is te vroeg geboren en daardoor blind. De wereld van de jongeman bestaat uit stemmen, geluiden, geuren en pianospelen. In Touch of the Light reist hij naar Taipei om er aan de universiteit muziek te gaan studeren. Hij ontmoet er zijn goede vriend Shing, die plannen heeft voor een popgroep, en de lieftallige Jie.

Ook Jie (Sandrine PInna) heeft een droom. Haar moeder, die een Tell Sell-verslaving heeft, haar drinkende vader, haar suffe baantje, haar liefdesverdriet… Ze zou dat  het liefst allemaal vergeten en alleen nog willen dansen. Siang heeft geen idee hoe dat eruit ziet, dansen. In het aandoenlijke hoogtepunt van de film leert ze het hem.

Aangeraakt door het licht

Siang en Jie worden mooi geportretteerd, met een vleugje humor. Een gehandicapte jongeman, die geholpen moet worden door zijn moeder (mooie rol van Lee Lieh) maar over een grote mentale kracht beschikt. Een beeldige jonge vrouw, maar in het eerste halfuur van de film heeft ze een ontevreden trek om haar lippen.

De twee worden pas laat aan elkaar voorgesteld. Omdat je ze eerst afzonderlijk hebt leren kennen, werkt dat moment. Wanneer Jie ziet hoe Siang blinde kinderen muziekles geeft, zie je opeens haar lach doorbreken. "Aangeraakt door het licht", zoals de titel beloofde. Het is een geloofwaardige en tedere romance.

Bekijk trailer:

Heldere hemel

Helaas wordt het daarna iets té zoetsappig. Per voice-over bedankt Jie haar Siang voor zijn inspirerende voorbeeld. Dat Siang misschien wel meer zou willen dan een louter platonische liefde, blijft onbenoemd. Eventuele andere problemen vanwege zijn blindheid? Nee, geen wolkje aan de hemel in deze idylle.

De kleine momenten zijn het mooist: Siang achterop de brommer, een dagje aan zee, de brutale vragen van Siangs zusje. Extra jammer dus, van die finale waarin Jie auditie doet en Siang aan een muziekwedstrijd deelneemt. Wat mooi begint, gaat gaandeweg steeds meer lijken op die ouderwetse televisieserie Fame.

Te zien in 4 zalen.