Tienertragikomedie over jongens die op de kankerafdeling van een ziekenhuis liggen. Aanvankelijk vooral goedbedoeld, maar uiteindelijk toch ontroerend.

Planta 4a was de titel van een Spaanse film (2003) over jongeren met kanker, genoemd naar de ziekenhuisafdeling waarop ze lagen.

De Nederlandse remake heet - een stuk confronterender - Kankerlijers. De titel verwijst naar de yell die de hoofdpersonen regelmatig strijdlustig aanheffen: "We zijn niet ziek, we zijn kankerlijers!"

Die hoofdpersonen zijn Nick (Massimo Pesik), Iwan (Jasha Rudge) en Olivier (Gijs Blom). Ze zijn alle drie rond de vijftien jaar en hebben botkanker. Bij Nick en Iwan is al een been afgezet, maar ze blijven natuurlijk wel pubers. Dus dollen ze luidruchtig met hun rolstoelen door het ziekenhuis, fantaseren ze over chickies en chillen ze blowend in de werkplaats van ziekenhuishulp Alfredo.

Flirten

Hun stoerdoenerij bereikt een hormonaal hoogtepunt wanneer de mooie Gina (Vera van der Horst) wordt opgenomen en vreemd genoeg op de kamer van Iwan wordt gelegd. Stuk voor stuk proberen ze met haar te flirten, maar uiteraard staat Gina's hoofd daar niet naar. De kale pubers in hun rolstoelen herinneren haar vooral aan het lot dat haar wellicht ook te wachten staat.

Bekijk de trailer: 

De komst van Gina is ook voor de film welkom. Tot die tijd zit je vooral te kijken naar stoere pubers die helemaal niet zo interessant zijn, ook al hebben ze toevallig kanker. Maar door de komst van Gina - plus een dramatische gebeurtenis - laten ze ook een andere kant van zichzelf zien. Bovendien ziet het publiek door de ogen van met nieuwkomer Gina de gang van zaken in het ziekenhuis, met alle enge dingen waar de jongens al aan gewend zijn geraakt.

Nukkige pubers

Kankerlijers is nogal schematisch van opzet: er is een vervelende arts, maar ook een leuke arts. En de nadrukkelijke muziek onderstreept wel heel erg elke emotie. Bovendien wordt er zeker in het begin nogal horkerig geacteerd door de jongens. Aan de andere kant past dat ook wel bij nukkig pubers, zeker als ze ook nog eens kanker hebben en niet weten of ze wel oud zullen worden.

Zo zorgt regisseur Lodewijk Crijns (Alleen Maar Nette Mensen) er toch voor dat je met de jongens gaat meevoelen, zoals ook Gina uiteindelijk ontdooit voor de kale kwajongens. Kankerlijers is duidelijk gericht op een jong publiek, en wanneer de film weet te bereiken dat ook maar een paar jongeren in het vervolg eerst nadenken voor ze elkaar voor kankerlijer uitmaken is de opzet al geslaagd.

In 45 zalen te zien