Ouderwetse oorlogsfilm over een regiment kunstkenners dat de door de nazi's gestolen kunstwerken moet terugvinden.

Behalve vele doden en onnoemelijke schade heeft een oorlog ook verlies van onvervangbare kunstwerken tot gevolg. Dat zagen we recent in Irak, Egypte en in Syrië.

En veel van de roofkunst uit de Tweede Wereldoorlog is nog steeds niet terug bij de rechtmatige eigenaars dan wel erfgenamen. Om al deze redenen is The Monuments Men, over kunstroof in WOII, nog steeds actueel.

The Monuments Men draait om een regiment oude rotten dat aan het eind van de Tweede Wereldoorlog wordt gerekruteerd door Frank Stokes (George Clooney).

Deze kunstkenner weet de Amerikaanse president Roosevelt ervan te overtuigen dat het veilig stellen van kunstwerken net zo belangrijk is als het redden van mensenlevens. Zeker nu de nazi's, onder leiding van ex-kunstschilder Hitler, half Europa aan het leegroven zijn.

Ocean's Eleven

Terwijl de nazi's in Gent een altaarstuk van Van Eyck stelen stelt Stokes zijn team samen alsof we naar een WOII-versie van Ocean's Eleven kijken - zelfs Matt Damon is weer van de partij, als curator James Granger. Verder sluiten oude rotten Walter Garfield (John Goodman) en Richard Campbell (Bill Murray) zich aan - verre van topfit, maar de jonge kunstkenners zijn al naar het front.

Bekijk de trailer: 

De ouwe jongens krentenbroodsfeer doet ook al aan Ocean's Eleven denken, terwijl er toch serieus gevaar dreigt zodra de Monuments Men in bezet Frankrijk zijn geland. Veel medewerking van het Amerikaanse leger krijgen ze niet, want onder de bevelhebbers heeft het redden van kunst geen hoge prioriteit. Ondertussen probeert Granger in Parijs van de wantrouwige Claire (Cate Blanchett) los te krijgen waar de nazi's de kunst hebben verstopt.

Dotten sentiment

The Monuments Men oogt en klinkt als een ouderwetse oorlogsfilm. Dat heeft zijn positieve kanten: alles ziet er tiptop uit en de dialogen zijn scherp - er kan zelfs regelmatig gelachen worden. Ook ouderwets maar minder geslaagd zijn de fikse dotten sentiment en moralisme die regisseur Clooney meende te moeten toevoegen. Vette muzikale accenten en een voice over benadrukken nog eens het belang van de missie, alsof we dat zelf nog niet doorhadden.

De epiloog met een oudere Frank Stokes anno 1977 is behalve sentimenteel ook volkomen overbodig. Maar die missers nemen niet weg dat The Monuments Men een aardige en bij vlagen geestige oorlogsfilm is die een mooie voetnoot plaatst bij een periode waarvan we wellicht dachten dat alles al was verfilmd.

In honderd zalen te zien