"Marina, Marina, Marina, Ti voglio al piu' presto sposar." Heerlijk liedje. Beetje zonde van de film.

Hoe zoet en simpel het liedje van de achttienjarige Rocco Granata in 1958 ook was, van een hedendaagse film over zijn jeugd verwacht je toch iets volwasseners.

Het liedje leent zich er zeker voor. Het nummer, haastig geschreven voor de B-kant van zijn eerste 45-toerenplaatje, werd wereldwijd miljoenen keren verkocht.

En ook Granata’s levensloop is interessant genoeg. De Italiaans-Vlaamse zanger, 75 jaar inmiddels, woonde de première van de film van Stijn Coninx (Daens) bij in het gezelschap van Belgische prominenten en verklaarde: "Hoewel ik de film ondertussen al vaak heb gezien, blijven de tranen over mijn wangen stromen." Tja…

Geen foefalare

Rocco is in de film tien wanneer zijn vader (Luigi Lo Cascio uit La meglio gioventù) besluit in de Belgische kolenmijnen te gaan werken. Kort daarop verruilt ook de rest van het gezin het zonnige Calabrië voor het koude, natte en troosteloze Vlaanderen. Veel gastvrijheid is er niet voor het gastarbeidersgezin: "Alléz, geen foefalare hé?!"

Terwijl vader in de mijnen zwoegt en moeder (Donatella Finocchiaro) wat bijverdient met wassen en strijken, droomt Rocco van mooiere zaken. Van de blonde dochter (Evelien Bosmans) van kruidenier Somers, bijvoorbeeld, én van zijn eigen accordeon natuurlijk. Binnenkort is er een talentenjacht. Wie wordt de nieuwe Dean Martin?

Bekijk de trailer: 

Brood en pecorino

Vanaf het allereerste beeld - Italiaans brood, tomaat en pecorino - staat Marina bol van de clichés: Italianen vrouwen dansen op straat en Italiaanse mannen zijn jaloers en opvliegerig. Natuurlijk wil Rocco’s vader niets horen van zoonliefs muzikale dromen. Va fan culo! Temperamentvol volkje, hoor.

Daartegenover staat de truttigheid waarmee Vlaamse dorpsbewoners en politieagenten worden geportretteerd. De kruideniersdochter probeert zich op zeker moment te kleden als Sophia Loren, maar die had als actrice toch echt wel méér in huis dan een rode jurk. Het spel van Evelien Bosmans is ronduit bedroevend.

Klunzig bedacht                                                              

Dat moet je eigenlijk vooral de regisseur en scenarist aanrekenen. De scène waarin Rocco een ijsje koopt voor zijn lief; de dorpsidioot die er maar een beetje bijhangt; de dramatische politieaangifte die al na één scene weer wordt ingetrokken; het platensucces dat opeens alles goed maakt… Het is allemaal zó klunzig bedacht.

In elk geval nog een beetje interessant, is hoofdrolspeler Matteo Simoni.

Zijn Rocco Granata is knap, ambitieus en talentvol, maar nou niet bepaald erg sympathiek. Geen idee of dat de intentie is geweest, maar dat voelt tenminste wel geloofwaardig. Misschien een toevalstreffer; zoals Marina dat in 1958 waarschijnlijk ook was.

In 16 zalen te zien.