Grand Central - Rebecca Zlotowski

"Ik was bang." De slotzin van Grand Central zegt alles, al wordt de angst voor radioactiviteit wel iets voelbaarder dan de angst voor de liefde.

Grand Central beschikt over twee goede jonge Franse acteurs. Tahar Rahim, om te beginnen, sleepte diverse prijzen in de wacht voor zijn rol in Un prophète.

Zijn tegenspeelster, Léa Seydoux, was het lesbische meisje met het blauwe haar in het weergaloze La vie d’Adèle.

Schrijfster en regisseur Rebecca Zlotowski brengt ze bij elkaar in een wereld waarvan we het bestaan misschien wel vermoeden, maar die de meesten van ons gelukkig niet kennen: het troosteloze leven van de laaggeschoolde arbeiders in de Franse nucleaire industrie. De mensen die de meeste risico's lopen.

Radioactiviteit

Er zijn negentien kerncentrales in Frankrijk, wordt ons aan het begin van Grand Central uitgelegd, 58 reactoren. Mannen en vrouwen als Gary (Tahar Rahim) en Karole (Léa Seydoux) maken ze schoon of voeren reparaties uit. Ze moeten snel werken. Hoe langer ze erover doen, hoe meer radioactiviteit ze binnenkrijgen.

Bekijk trailer:

Deze mensen leven als een soort woonwagenkampbewoners in de omgeving van de centrale en werken in hechte teams, families bijna. Karole is verloofd met teamleider Toni (Denis Ménochet), maar begint een affaire met Gary. De jongeman neemt steeds grotere risico's: niet alleen met haar, maar ook in de kerncentrale.

Onvoorspelbare kern 

De symboliek ligt een beetje voor de hand. Zlotowski in een interview: "Net als de verliefdheid is de kerncentrale een gevaarlijke plek die langzaam en stilletjes besmetting lekt (…) Net als de mens is de centrale gebouwd rond een onvoorspelbare kern die moeilijk nog te temmen is nadat je hem hebt gewekt."

Gelukkig wordt dat in de film niet zo nadrukkelijk uitgelegd. De sombere koeltorens en kille tegelruimtes - gefilmd werd er in Oostenrijk, in en rond de nooit in productie genomen centrale van Zwentendorf - zorgen vooral voor sfeer. Thematisch draait Grand Central om angst, en de documentaire-achtige filmstijl laat je die zeker voelen.

Koeltorens

Zlotowski heeft een fascinerende en fotogenieke arena gevonden voor haar film, maar deze heeft ook een groot nadeel. Zo'n enorm sterk beeld als een kerncentrale en het bijbehorende besmettingsgevaar; dat blaast het subtielere liefdesdrama bijna helemaal weg.

De verboden liefde en de angst voor ontdekking worden toch een beetje triviaal als er échte stralingsziekte is om je zorgen over te maken. Hoe mooi en natuurlijk Rahim en Seydoux ook acteren, ze staan in de schaduw van de koeltorens.

In 4 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie