Malavita - Luc Besson

Typische mélange á la Luc Besson:  Goodfellas in France of Married to the Mob with Children.

Herinnert u zich het einde van Goodfellas nog, de onvolprezen maffiafilm van Martin Scorsese? Henry Hill keert de maffia de rug toe, getuigt tegen zijn oude kameraden en stapt in het Witness Protection Program.

Malavita begint waar Goodfellas eindigde. Dit is een komedie over de in Frankrijk ondergedoken ex-maffioos Giovanni Manzoni en zijn excentrieke familie.

Dat is trouwens niet de enige connectie. Scorsese trad op als executive producer van deze twintigste film van Luc Besson (Le Grand Blue, Léon, The Fifth Element). Robert De Niro speelt de hoofdrol en mag in de film zelfs even commentaar leveren op Goodfellas - daar speelde hij immers zelf óók in mee.

Camembert en Calvados

Giovanni, zijn vrouw Maggie (Michelle Pfeiffer) en kinderen Belle (Dianna Agron) en Warren (John D’Leo) zijn ondergedoken in Cholong-sur-Avre. FBI-agent Stansfield (Tommy Lee Jones) heeft er een schuiladres geregeld. Onopvallend in Normandië, de streek die we kennen van D-day, Camembert en Calvados.

Maar een nieuw leven opbouwen is natuurlijk zo gemakkelijk nog niet. Giovanni doet zich voor als schrijver, Maggie organiseert een barbecue voor de buren en de kids gaan naar school - maar bij het minste of geringste verraadt zich hun felle gangster-temperament. Bovendien: de mannen van Don Luchese zijn ze op het spoor!

Maffiaoorlog

Het gegeven - Amerikaans-Italiaanse familie brengt heuse maffiaoorlog naar de Franse versie van Nergenshuizen - is best vermakelijk. De plaatselijke puistenkoppen moeten het bezuren wanneer ze met hun tengels aan Belle komen. Warren neemt op de Lycée onmiddellijk de handel in illegale sigaretten over.

De Niro doet wat hij al jaren doet in komische rollen; niet bijster veel. Pfeiffer is het grappigst. De chagrijnige Maggie geeft de roddelaarsters in de supermarché keihard het nakijken, maar geniet er ook van lekkere pasta te koken voor de twee FBI-agenten die in het huis aan de overkant de boel in de gaten houden.

Wiskundeleraar

Het probleem met Malavita wordt het duidelijkst in het subplotje over Belles verliefdheid op de wiskundeleraar. De muziek dicteert dat we met haar moeten meevoelen, maar haar verdriet laat ons koud. Dit voelt niet als een echte familie, maar als vier typetjes die toevallig dezelfde achternaam dragen. Het hart ontbreekt.

Grappen over de Franse gewoonte om overal crème en boter in te doen, of een sneer naar de soms wat al te overdreven beleden filmliefde in de plaatselijke cinématèque, zijn nog best aardig, maar meer dan een spel met clichés heeft Malavita uiteindelijk niet te bieden.

Te zien in 28 zalen.

Lees meer over:
Tip de redactie